فایل پاورپوینت کامل سبک های مختلف درس خارج

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل سبک های مختلف درس خارج – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل سبک های مختلف درس خارج شامل 62 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل سبک های مختلف درس خارج:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل سبک های مختلف درس خارج به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل سبک های مختلف درس خارج به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل سبک های مختلف درس خارج با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل سبک های مختلف درس خارج با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل سبک های مختلف درس خارج با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل سبک های مختلف درس خارج را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سبک های مختلف درس خارج :

اشاره

طلابی که قصد ورود به درس خارج دارند، باید از سبک ها و شیوه های متداول درس های خارج اطلاع داشته باشند؛ چرا که هر کدام از این روش ها و سبک ها، دارای نقاط قوت و ضعفی هستند و طلاب وظیفه دارند با تکیه بر نقاط قوت و رفع نقاط ضعف، مسیر درس خارج را تا رسیدن به نتیجه مطلوب هموار سازند. گاهی پیش می آید که طلبه ای، سالیان طولانی در درس خارج شرکت می کند، اما به دلیل آنکه تفاوت این روش ها را نمی داند، آن طور که باید و شاید، از درس ها بهره نمی برد یا در مسیر اجتهاد و به کارگیری روش ها دچار ضعف و کاستی می شود.

نظر شیوه تدریس

به طور کلی، درس های خارج به لحاظ شیوه و محتوا قابل بررسی هستند که در این نوشتار، آنها را ابتدا از نظر شیوه تدریس، سپس از نظر محتوا بررسی می کنیم.

ـ اقسام تدریس به لحاظ شیوه و شکل تدریس

چهار شیوه متداول و مهم در روش تدریس خارج وجود دارد که عبارتند از:

الف) سبک سامرایی «شاگردمحوری»؛

ب) سبک استادمحوری «کلاسیک»؛

ج) سبک دو مرحله ای؛

د) تحقیق جمعی.

الف) سبک سامرایی

این سبک به سبک شاگردمحوری، معروف و دارای ویژگی های منحصر به فردی است. میرزای شیرازی، بارزترین مجری این روش بوده است. در این روش، ابتدا استاد مسئله اصولی یا فرع فقهی را مطرح، و همه مطالب و رئوس آن را بررسی می کند. پس از بررسی موضوع توسط استاد، اصل بحث، به صورت شاگردمحوری و مباحثه میان شاگردان و استاد آغاز می شود و شاگردان به اظهار نظر و نقض و ابرام می پردازند و از آرا و افکار آن ها در درس بهره برده می شود. آزاداندیشی و بهره بردن از نظریات طلاب و به حرکت در آوردن شاگردان، به گونه ای بود که وقتی از میرزای شیرازی سؤال می شد، ابتدا ایشان از شاگردان نظر می خواستند و پس از اظهار نظر شاگردان، به آن ها جواب می داد و با این شیوه، استعداد شاگردان هم شناسایی می شد.

همه شاگردان پیش از حضور در درس، به تحقیق و بررسی آرا و تفکر می پرداختند. سپس در کلاس شرکت می کردند. همچنین ایشان مطالب اساسی را در درس مطرح، و مطالب سهل الوصول را به شاگردان واگذار می کرد تا آن ها تحقیق کنند. از آنجا که این سبک بر اساس شاگردمحوری بود، گاهی استاد چندین ساعت به کلاس ادامه می داد. میرزای شیرازی، بر اساس استعداد شاگردان، آن ها را امتحان می کرد و به آن ها موضوع تحقیق می داد. سپس از آن ها نتیجه تحقیق را می خواست. او با تمام وجود با آن ها سخن می گفت و به این ترتیب، شاگردان را کارآزموده می ساخت.

مکتب سامرا، مکتب دقت و فکر و مناقشه است و شاگردان را به فکر و تتبع وا می دارد. این سبک بر تقریرنویسی هم تأکید داشت و شاگردان را از حضور طولانی در درس و صَرف سالیان طولانی عمر و استماع صِرف باز می داشت. افزون بر میرزای شیرازی، میرزا محمدتقی شیرازی، سید میرزا حسن شیرازی، سید محمد فشارکی، میرزا عبدالهادی شیرازی، از طرفداران مکتب سامرا بوده اند. در این سبک، افراد با سرعت بیشتری پیشرفت می کردند و طی مدت کوتاه تری مجتهد می شدند. آخوند خراسانی و شیخ فضل الله نوری و بسیاری دیگر، از پرورش یافتگان این روش هستند.

فعالیت کردن یکی از احتیاجات اساسی افراد است و این تمایل، به وسیله مشاهده یا گوش دادن پاسخی نمی یابد. از این رو، طلبه باید حکم محققی را داشته باشد که معلم فقط راهنمای اوست و فعالیت اصلی را بر عهده دارد. در این روش، روحیه علمی در شاگرد به وجود می آید و تثبیت می شود و او نحوه فعالیت جمعی را در حل و فصل مسائل علمی فرا می گیرد. در این سبک، شاگرد روش منطقی اندیشیدن، صحبت کردن و ارائه نظر به دیگران و احترام به نظر مقابل را می آموزد. تکیه بر فکر کردن در روش سامرایی، نقطه قوت مهمی است، چون شاگرد فقط مستمع و تابع استاد نیست، بلکه خود می اندیشد و نظری را اختیار می کند. از این رو، در این روش، یادگیری با فهم و تعقل است.

در این سبک، شاگرد لازم نیست استادان متعددی داشته باشد و در دوره های مختلف درس خارج شرکت کند و شاید شخص در هفت سال بتواند به درجه اجتهاد برسد. البته لازمه این سبک درسی، تقلیل در تعداد شاگردان کلاس است که البته به اجتهاد آن ها کمک شایانی می کند. البته نپذیرفتن هیچ اصل موضوعی در این سبک برای شروع درس و زمان بسیار طولانی، باعث بی نظمی و خستگی می شده است که برای این ها باید راه حلی در نظر گرفت. شاید به سبب همین نقاط ضعف، این روش در حوزه قم متروک شده است، اما سزاوار است این روش مجتهدپرور با ضوابط صحیح آن احیا شود تا طلاب را زودتر به مقصد برساند.

ب) سبک استادمحوری «سبک کلاسیک»

این روش، شیوه متأخرین حوزه نجف و قم است و شاید امروزه متداول ترین روش تدریس در حوزه علمیه قم همین شیوه باشد. در این سبک، استاد مهم ترین نقش را دارد. استاد فرع فقهی یا اصولی را مطرح، سپس اقوال و دلایل آن را بررسی می کند و به نقض و ابرام می پردازد و در پایان با جمع بندی ادله، نظر خود را می گوید یا یکی از همان اقوال را انتخاب می کند. در این روش، استاد مانند یک خطیب به سخنرانی می پردازد و شاگردان جز در موارد اندکی که به اشکال در کلاس می پردازند، نقش فعالی در کلاس ندارند و صرفاً مستمع و نگارنده بحث هستند. در مواردی که کلاس شلوغ باشد، شاگردان حتی از اشکال و سؤال در درس هم محروم هستند. متأسفانه امروز در قم ـ بر خلاف نجف در گذشته ـ دسترسی نداشتن به استاد «به علت شلوغی کلاس یا کثرت مشاغل» تشدید شده و نتایج نامطلوبی به بار آورده است.

البته این روش سبک های فرعی هم دارد. در بعضی کلاس های استادمحور، استاد با تعمد از موضوعی به موضوع دیگر می رود و بحث را نامنظم القاء می کند و گاهی نظر نهایی خود را هم مبهم می گذارد و استدلال این است که این روش موجب تقویت قوه استنباط می شود. در بعضی کلاس ها نیز استاد می کوشد مطالب ساده را با عباراتی گنگ و اصطلاحات فلسفی بیان کند تا شاگردان برای هضم بحث فکر کنند و معتقدند که شاگردان با این روش، دقیق النظر می شوند. البته بسیاری معتقدند در این دو روش، طلاب با مشکلات جدّی مواجه می شوند. از این رو، در شیوه ای دیگر، استاد با عبارات روشن و در چهار مرحله به «موضوع»، «اقوال»، «ادله» و «نتیجه بحث» می پردازد و در پایان، نظر خود را بیان می دارد. این نظم از بسیاری خطاها جلوگیری می کند و طالب علم را به نتیجه نزدیک می کند. در روش دیگر، علاوه بر شیوه سوم، استاد روزهای قبل از آن بحث، درس آن را به صورت تکثیر شده در اختیار شاگردان قرار می دهد تا با آمادگی بیشتری وارد کلاس شوند.

سبک استادمحوری در اداره و نظم کلاس تأثیر خوبی دارد، اما در میان روش ها، روش سوم و چهارم به دلیل ساده گویی و نظم در ارائه از بقیه بهتر است.

انفعال شاگردان، نداشتن فرصت برای بحث و انتقاد، فرصت نداشتن برای سؤال و رفع اشکال، در نگرفتن بحث جدّی، نبود اقدام پژوهی و فعالیت مستمر، حافظه محوری به جای تفکرمحوری، حل نشدن مشکلات و سؤالات درس، از مشکلات اساسی این سبک است. در این روش، عمل یادگیری صورت نمی گیرد؛ زیرا عمل یادگیری فقط حفظ مطالب نیست، بلکه تغییر رفتار شخصی از راه تجربه است. این روش در بلند مدت، انگیزه طلاب را از بین می برد، به علت اینکه مباحث را فقط استاد بیان می کند و فرصتی برای نقد نمی ماند و وقتی نقادی صورت نگرفت، استاد سریع تر از مطلب می گذرد. وجود عبارات مُغلَق و عدم نظم در بعضی سبک های فرعی این روش از معایبی است که باعث عدم انسجام فکری و دقت در طلاب می شود.

ج) سبک دو مرحله ای

ابتدا استاد در این روش، طبق شیوه استاد محوری درس می گوید و سپس در مرحله دوم، شاگرد، فعال است و امکان سؤال و اشکال برای او فراهم می شود. در مرحله دوم، زمینه فراهم می شود تا طلاب مستعد، مطالب را بهتر درک، و طلاب ضعیف، ضعف خود را جبران کنند. این روش را بزرگانی چون مرحوم مقدس اردبیلی، آخوند خراسانی و سید محمدباقر درچه ای، در حوزه نجف و اصفهان به کار می گرفتند و امروزه در حوزه قم هم اجرا می شود.

در این روش، سبک های فرعی متعددی وجود دارد. برای نمونه، آخوند خراسانی درس را یک بار بیان می کرد و شاگردان قوی تر، یک بار دیگر، درس را برای افراد ضعیف تقریر می کردند و حوزه های کوچک تری تشکیل می دادند. مرحوم سید محمدباقر درچه ای، یک بار، درس را صبح می گفت و عصرها هم همان درس را تکرار می کرد. برخی ابتدا درس را ارائه، و ساعتی جداگانه برای رفع اشکال و سؤالات، مقرر می کنند.

ابتدا مرحوم مقدس اردبیلی درسی عمومی داشتند. سپس برای شاگردان با استعداد خود، «صاحب مدارک» و «صاحب معالم» درسی خصوصی داشتند که از عمق بیشتری برخوردار بود. همین روش سبب به وجود آمدن دو مؤلف قوی در شیعه شد. این سبک نقایص سبک استادمحوری را تقلیل می دهد و فرصتی برای پیش مطالعه و دقت و ارزیابی مطالب استاد برای شاگردان ایجاد می کند. در حقیقت، این روش، جمع بین سبک شاگردمحوری «سامرایی» و استادمحوری است و فایده هر دو را دارد، به شرطی که تعداد شاگرد در مرحله دوم خیلی زیاد نباشد. در صورتی که مرحله دوم تدریس توسط شاگردان قوی صورت گیرد، استادانی برای آینده حوزه پرورش خواهند یافت. البته شرکت در دو مرحله درس، مستلزم صرف وقت بیشتری است.

د) سبک تحقیق جمعی

این سبک مورد عنایت و توجه برخی بزرگان است و به آن سفارش می کنند و در رشته هایی مثل تفسیر و عقاید ـ و نه در فقه و اصول ـ در حوزه علمیه قم رایج است. این روش، تدریسی اصطلاحی نیست، ولی چون کار درس را انجام می دهد، جانشین آن می شود و در ردیف سبک های تدریس قرار می گیرد. در زمان گذشته، بزرگانی همچون مرحوم عیاشی و علامه مجلسی از این سبک غافل نبو