فایل پاورپوینت کامل شرایط آخرالزمان در انجیل یوحنا

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شرایط آخرالزمان در انجیل یوحنا :

مقدمه

یکی از مشترکات ادیان الهی و بسیاری از ادیان غیر الهی بحث از فرجام جهان و انسان است که از آن تعبیر به آخرالزمان می کنیم. آخرالزمان دوره ای است که در آن تاریخ انسانی رو به پایان است. دوره ای است که زمین تحقق آرزوی نهایی انسان ها و به گونه ای هدف از آفرینش که قرب الهی است به تحقق نهایی نزدیک می شود و آمال نهایی بشریت در این دوره لباس واقعیت به تن می کند و پس از یک دور مشخص یا تقریبا مشخص عمر این دوره از جهان به پایان می رسد و قیامت کبری برپا می شود و سرانجام حیات بعدی آغاز می شود.

مسیحیت نیز از این قصه استثناء نمی باشد. در این آیین نیز از همان دوران اولیه آرزوی شکل گیری دوره ای طلایی که در آن آرمانهای والا شکل بگیرد و به تعبیری ملکوت آسمان تحقق یابد، مورد توجه بوده است. اما این زندگی آرمانی در حیات پیروان مسیح نه تنها محقق نشد بلکه با عروج (یا به تعبیر مسیحیت تصلیب) حضرت عیسی علیه السلام رنگ باخت. هرچند تلاش پیروان حضرت عیسی علیه السلام برای امید دادن به مردم برای شکل گیری این دوره، ادامه داشت و امیدوار بودند که با بازگشت هرچه سریعتر آن حضرت این دوره شکل بگیرد اما با گذشت چند دهه و چند سده این امید رو به خاموشی نهاد و در نهایت این آرزو به آخرالزمان منتقل گشت و جنبش های هزاره گرا نیز در همین راستا شکل گرفت و امید بازگشت عیسی در آغاز هزاره انتظار رفت. اما در همان سد اول به بعد در بار چگونگی و شرایط شکل گیری این دوره مباحثی مطرح گشت و ادبیاتی به نام ادبیات مکاشفه ای در مسیحیت بوجود آمد که مهمترین آنها مکاشف یوحنا است. در این مقاله این مکاشفه را تحلیل و ارزیابی خواهیم کرد. از آنجایی که محور این مقاله مکاشفه یوحناست بنابر این منبع این مقاله همین کتاب و تحلیل آن خواهد بود.

ادبیات مکاشفه ای

پیش بینی حوادث آخرالزمان یکی از مباحث جذاب ادیان بوده و هست زیرا از یک سو تصویری برای پیروان آن دین فراهم می کند تا آیند خود را تجسم کنند و از سوی دیگر امیدی را در دل آنها زنده نگه می دارد و به نوعی تسلی بخش به افرادی است که به واسط پیروی از این دین به سختی و تعب افتاده اند به گونه ای که زندگی آرمانی را قابل تحقق، هرچند در دور ه ای دیگر و در آینده ببینند. مکاشف یوحنا مهمترین متنی است که در آیین مسیحیت این مسئله را پیگیری و تبیین کرده است و جزء ادبیات مکاشفه ای محسوب می شود. ابتدا توضیحی درباره ادبیات مکاشفه ای ارایه می کنیم و سپس محتوای مکاشفه یوحنا را بررسی و تحلیل می کنیم.

آنچه تحت عنوان ادبیات مکاشفه ای مطرح می شود عمدتا مربوط به حوادث آینده ای است که بشریت با آن مواجه شده و یا خواهد شد. بسیاری از بحث های این نوع ادبیات مربوط به حوادث آخرالزمان است. بحث های آخرالزمانی و تغییرات کیهانی و طبیعی و سرنوشت انسانها در آموزه های دینی بسیار پر رنگ است. این نوع ادبیات و پیش گویی ها را در متون مقدس ادیان از جمله قرآن کریم که وضعیت جهان پیش از قیامت را توصیف می کند تا حدودی مشاهده می کنیم، اما عمدتا در روایات مربوط به آخرالزمان به این مسئله با جزئیات بیشتری توجه شده است. در عهد عتیق نیز بسیاری از کتب انبیا مربوط به مکاشفات و پیش گویی های انبیای بنی اسرائیل است که وضعیت آینده یهودیان و حوادثی را که بر آنها خواهد رفت، پیش گویی کرده اند. مسیحیت نیز از این وضعیت استثنا نبوده و با این نوع از نوشته ها در میان متون مسیحی مواجه می شویم. مهمترین این نوشته ها مکاشف یوحناست که ضمن معرفی آن، پیش-گویی های آخرالزمانی آنرا تحلیل خواهیم کرد.

مکاشف یوحنا

آخرین کتاب عهد جدید، مکاشف یوحناست. صرف نظر از اینکه این کتاب از نظر تاریخ نگارش آخرین کتاب باشد یا نه، از نظر محتوا آخرین کتاب است، زیرا از انتظار کلیسا سخن می گوید که در دنیاست و با اشتیاق منتظر پایان مأموریتش می باشد. این کتاب از جمله کتاب های مربوط به آخرالزمان است و برای تشویق و تسلی کسانی نوشته شده که زیر ظلم و جور بوده اند. مکاشف یوحنا در میان کتاب های عهد جدید منحصر به فرد است زیرا تنها کتابی است که هم آن نبوت است و تمام مطالبِ تصویر شده در آن مربوط به تصاویر نبوتی مکتوب در کتاب های عهد عتیق است، گرچه بخش مهم آن مربوط به پیش گویی آخرالزمان است.

این کتاب خطاب به هفت کلیسایی نوشته شده که همگی در آسیای صغیر قرار داشتند و مدت زیادی از تأسیس آنها می گذشته است. دربار تاریخ و شرایط نگارش این کتاب دو نظری مهم وجود دارد. عده ای آن را مربوط به زمان ” نرون” می دانند که مسیحیان در رم تحت فشار بوده و در آتش سوزی رم، در زحمت افتادند. نظری دوم نگارش این کتاب را مربوط به زمان سلطنت ” دومیتیان” در سال های ۸۱ تا ۹۶م می داند و این نظریه بیشتر مورد تأیید است و شهادت ایرنئوس نیز آنرا تأیید می کند.

نویسند مکاشفه را یوحنا دانسته اند که خود شاهد رؤیاها بوده است. برای تفسیر این مکاشفه، چهار رویکرد تفسیری وجود دارد:

۱.”مکتب وقایع زمان نگارش” که تمام مطالب مکاشفه را مربوط به زمان نگارش می داند و اگر نویسنده از مجازات های آینده سخن می گوید، در واقع می خواهد خشم خود را از وضعیت زمان خود بیان کند. غالب علمای لیبرال طرفدار این گرایش هستند.

2.”مکتب اخلاقی” که وقایع مکاشفه را به زمان نگارش یا آینده مربوط نمی کند بلکه آنها را مفاهیم اخلاقی می داند.

3.” مکتب تاریخ کلیسا” که معتقد است این مکاشفه تاریخ کلیسا را از روز پنطیکاست تا رجعت ثانوی مسیح به تصویر کشیده است.

4.”مکتب آینده گرا” که دربار سه فصل اول با مکتب تاریخ کلیسا موافق است و باب های بعدی را مربوط به حوادث آخرالزمان و پیش از رجعت حضرت عیسی علیه السلام می داند.

این کتاب از دو بخش عمده تشکیل شده است، که اولین بخش آن یعنی فصل های تا شامل پند و اندرزهای مذهبی و نه پنداره ها یا رمزآفرینی ها است که در نامه های جداگانه ای خطاب به هفت کلیسای آسیای صغیر نگاشته شده اند. در بخش دوم یعنی فصل های تا :، رؤیاها، تمثیل ها و نمادها که در اغلب موارد بدون تعبیر و یا تفسیر است قسمت گسترده ای از متن کتاب را تشکیل داده و مفسران را واداشته تا لزوماً تعبیرهای متفاوتی از آنها ارائه دهند.

این کتاب (مکاشفات) در زمانی نوشته شده که مسیحیان سخت تحت شکنجه و آزار بودند. لذا برخی احتمال داده اند یوحنا مطالب خود را به طور رمزی بیان می کند تا دشمنان مسیحیت به مفاهیم اصلی آن پی نبرند. بنابراین اکثر قسمت های مکاشفه به زبان سمبولیک و رمزی نوشته شده که در جملاتی کوتاه و سربسته جمع شده اند.

هنگامی که یک کتاب از زبانی به زبان دیگر ترجمه می شود هر چند کار ترجمه با دقت صورت گیرد ممکن است مفاهیم و معانی آن در ترجمه آسیب ببینند خصوصا اگر با متنی رمزی و اسرارآمیز یا سمبولیک مواجه باشیم. مکاشفه چندین بار و در زمانهای متفاوت از زبانی به زبان دیگر ترجمه شده است و اولین نسخه های آن به صورت دستی و توسط کسانی که از دانش کافی برای درک رموز و سمبولهای مکاشفه بهره مند نبودند کپی برداری شده و احتمال بُروز اشتباه در نگارش و یا درک معانی و معادل سازی ها زیاد است. این اشتباهات در مورد یک جمله رمزی و سمبولیک، ممکن است کل معنای جمله و رمز پنهان شده در آن را به کلی عوض کند و یا از بین ببرد. بنابراین ما نمی دانیم آنچه که از کتاب مکاشفه در اختیار ماست، تا چه اندازه با رؤیای الهام شده به یوحنا و متن اصلی نوشته شده بدست او مطابق است و تا چه اندازه رموز پنهان در آن دست نخورده باقی مانده است. از این رو آیند به تصویر کشیده شده در این مکاشفه شاید به طور کامل با رؤیای واقعی یوحنا مطابق نباشد و احتمال وجود خطا یا انحراف در درک واقعیت را باید در نظر گرفت. یوحنا می گوید: سپس همانطور که نگاه می کردم دیدم که در آسمان دروازه ای گشوده شد. آنگاه همان آوایی که قبلاً نیز شنیده بودم، بگوش رسید. آن آوا که همچون صدای شیپوری نیرومند بود به من گفت که بیا بالا تا وقایع آینده را به تو نشان دهم، ناگهان روح خدا مرا فراگرفت و من خود را در آسمان دیدم…» (مکاشفه ۴: ۱- ۲)

پس از آنکه یوحنا در رؤیا در بارگاه الهی حاضر شده و شکوه و جلال و جبروت آن را می بیند، متوجه طوماری در هم پیچیده می شود که سرنوشت دنیا و تمام موجودات و انسانها در دو طرف طومار نگاشته شده و به ۷ مُهر آن را مهر و موم نموده اند. این طومار بدست حضرت مسیح علیه السلام داده می شود تا مهرها را یکی یکی بگشاید و طومار را بخواند. هر مهر، سمبلی از یک مرحله تاریخی و یا یک اتفاق و حادثه مهم است. در این مقاله تمرکز اصلی بر مکتب تاریخ کلیسا است.

مُهر اول: اسب سفید و سوار فاتح و پیروزمند

چون مهر اول گشوده شد یوحنا در رؤیا دید که: نگاه کردم و اسبی سفید دیدم، سوار بر اسب کسی را دیدم که کمانی در دست و تاجی بر سر داشت او اسب را به جلو می راند تا در نبردهای بسیار پیروز شود و فاتح جنگ باشد. (مکاشفه یوحنا ۶: ۲)

بر اساس مکاتب چهارگانه ای که در تفسیر این مکاشفه وجود دارد و به آنها اشاره شد در تعبیر هفت مهر طومار، دو احتمال وجود دارد: احتمال اول اینکه از آنجایی که مهرها بدست حضرت مسیح و در حضور یوحنا گشوده می شوند ممکن است مراحل زمانی معرفی شده در رؤیا، از تولد مسیح آغاز و تا برقراری حکومت عدل و داد جهانی در آخر الزمان ادامه یابد. احتمال دوم این است که تمام هفت مهر مربوط به وقایع آخرالزمانی و وقایع و حوادث پیش از ظهور دوم مسیح و حکومت جهانی او باشد ولی شواهد و قراین بیشتر احتمال اول را تأیید می کنند یعنی بنظر نمی رسد که یوحنا حداقل دو هزار سال تاریخ مسیحیت را نادیده گرفته باشد، بنابراین به احتمال زیاد وی در رؤیا تمام وقایع مهم و تاریخ سازی که در طول این دو هزار سال رخ داده را شرح می دهد سپس به طور مفصل تری به بیان وقایع آخرالزمانی می پردازد. با این دید مهر اول را می توان به اولین و مهم ترین اتفاقی که در دنیای مسیحیت پس از غیبت مسیح روی داده تعبیر نمود.

در قرن چهارم میلادی بود که امپراطور روم «کنستانتین فاتح» به دین مسیحیت گروید و به این ترتیب در سرزمین پهناور روم، مسیحیت که تا آن زمان ممنوع بود به ناگاه دین رسمی اعلام شد و مسیحیانی که تا آن زمان آزار و شکنجه می شدند ناگهان آزاد و سربلند گشتند. کنستانتین با فتوحات زیادش بر قلمرو روم و همچنین دنیای مسیحیت افزود و مسیحیت را در تمام اروپا و حتی آسیای صغیر و ارمنستان گستراند.

بنابراین سواری که یوحنا، کمان در دست و تاج بر سر معرفی کرده که اسبش را به جلو می راند تا فاتح و پیروز جنگ باشد می تواند به کنستانتین و پیروزی هایش اشاره داشته باشد.

مهر دوم: اسب سرخ؛ ناآرامی و جنگ و هرج و مرج

«این بار اسبی سرخ پدیدار شد. به سوار آن شمشیری داده شد تا قادر باشد صلح و سلامتی را از زمین بردارد و بجای آن، هرج و مرج ایجاد کند. در نتیجه جنگ و خونریزی در همه جا آغاز شد»(مکاشفه یوحنا ۶: ۳-۴)

بنظر می رسد این جملات می تواند به دومین واقعه تکان دهنده جهان مسیحیت یعنی جنگهای صلیبی که در قرون دهم و یازدهم رخ داد اشاره می کند. این جنگها تقریباً نیمی از دنیای آن روزگار را به خود مشغول ساخت.

مهر سوم: اسب سیاه؛ قحطی و گرسنگی

«آنگاه پس از گشوده شدن مهر سوم اسب سیاهی را دیدم که سوارش ترازویی را در دست داشت سپس از میان چهار موجود زنده، صدایی به گوش رسید که می گفت: یک هشت یک گندم به یک دینار و سه هشت یک جو به یک دینار و به روغن زیتون و شراب ضرر نرسان».( مکاشفه یوحنا ۶: ۳ -۴)

این می تواند توصیفی از قحطی، گرسنگی و کمبود مواد غذایی در اروپا پس از جنگهای صلیبی باشد که در نتیجه باج و خراج های طاقت فرسای حاکمان و فرمانروایان از محصولات و آذوقه رعایا برای تأمین مخارج سنگین جنگ بوجود آمد.

مهر چهارم: اسب زرد رنگ؛ مرگ و نابودی

«ناگاه اسب زرد رنگ ظاهر شد که سوارش مرگ نام داشت به دنبال او اسب دیگری می آمد که نام سوارش دنیای مردگان بود. به آن دو اختیار قدرت داده شد، تا یک چهارم زمین را بوسیله جنگ، قحطی، بیماری و جانوران وحشی نابود کنند.» (مکاشفه یوحنا ۶: ۷ -۸)

این جملات، معرف چهره قرون وسطی در اروپا است که قحطی و گرسنگی مردم را تهدید می کرد، “وبا” و “طاعون” (مرگ سیاه) جان تعداد بیشماری از انسانها را گرفته بود و از هر خانه ای قربانی می-گرفت. جنگهای داخلی شدت گرفته بود و فساد و تباهی در قاره اروپا گسترش یافته بود.

مهر پنجم: فریاد شهدا برای دادرسی

«وقتی مهر پنجم را باز کرد، قربانگاهی ظاهر شد. زیر قربانگاه روح های کسانی را دیدم که برای موعظه کلام خدا و شهادت راستین خود شهید شده بودند. ایشان با صدایی بلند به خداوند می گفتند: ای خداوند قدوس و حق، تا به کی بر ساکنان زمین داوری نمی کنی و انتقام خون ما را از آنان نمی گیری؟ و به هر یک از ایشان جامه سفیدی داده شد و به ایشان گفته شد که اندکی دیگر، آرامی نمایند تا عدد همقطارانی که مثل ایشان کشته خواهند شد، تمام شود.» (مکاشفه یوحنا ۶: ۹ -۱۱)

در نیمه قرن پانزدهم و شروع اصلاحات مذهبی، در مقابل تعالیم خشک و افراطی کاتولیک عقاید جدید و تفاسیر جدیدی از مسیحیت شکل می گیرند که پروتستانیسم و کالوینیسم دو نمونه از مشهورترین آن عقاید می باشند. در واکنش به این جریان های معترض و عدالتخواه، کلیسای کاتولیک، دادگاههای تفتیش عقاید، سوزاندن و مجازات های غیرانسانی دیگری را برای خاطیان و کسانی که سخن جدیدی داشتند در نظر می گیرد. در نتیج این برخورد خصمانه، کثرت عقاید جدید و تعصباتی که هر گروه در مقابل گروه-های دیگر نشان می داد سبب جنگهای مذهبی شدید و ویرانگری در اروپا شد و هزاران مُبلِغ و پیروان آنها یا در آتش کلیسا سوزانده شدند و یا در جنگ با مخالفین، جان خود را از دست دادند. مبلغانی که هدف بسیاری از آنها برقراری عدالت و بازگشت مسیحیت به تعالیم واقعی مسیح علیه السلام بود. شاید این همان قربانگاهی است که یوحنا در رؤیا دیده است.

مهر ششم: غضب خداوند

«آنگاه بره یعنی مسیح مهر ششم را گشود. ناگهان زلزله شدیدی رخ داد. خورشید مانند پارچه ای سیاه تیره و تار گشت و ماه به رنگ خون درآمد. سپس دیدم که ستارگان آسمان بر زمین می ریزند درست مانند انجیر که بر زمین می ریزد… آسمان نیز مانند یک طومار به هم پیچید و ناپدید گشت و تمام کوهها و جزیره ها تکان خورده از جای خود منتقل شدند و پادشاهان و. . در غارها مخفی شده و از غضب عیسی علیه السلام آرزو می کنند که کوه ها بر سر آنها بریزند».( مکاشفه یوحنا ۶: ۱۲ -۱۶)

در مهر ششم به نظر می رسد با توصیف قیامت و نابودی جهان مادی روبرو هستیم. ولی در فقرات بعدی می خوانیم که انگار پیش از قیامت کار مهم و ناتمامی باقی مانده که باید انجام گردد.

«سپس فرشته دیگری را دیدم که از مشرق می آمد و مُهر بزرگ خدای را به همراه می آورد. او به آن چهار فرشته ای که قدرت داشتند به زمین و دریا صدمه بزنند گفت: دست نگه دارید! به دریا و زمین و درختان آسیبی نرسانید، تا مهر خدا را به پیشانی بندگان او بزنم. (مکاشفه یوحنا ۷: ۲-۳)

مهر هفتم: وقایع آ