فایل پاورپوینت کامل غایت شناسی تربیتی امام حسین علیه السلام درجریان واقع?عاشورا

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل غایت شناسی تربیتی امام حسین علیه السلام درجریان واقع?عاشورا – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل غایت شناسی تربیتی امام حسین علیه السلام درجریان واقع?عاشورا شامل 105 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل غایت شناسی تربیتی امام حسین علیه السلام درجریان واقع?عاشورا گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل غایت شناسی تربیتی امام حسین علیه السلام درجریان واقع?عاشورا با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل غایت شناسی تربیتی امام حسین علیه السلام درجریان واقع?عاشورا از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل غایت شناسی تربیتی امام حسین علیه السلام درجریان واقع?عاشورا با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل غایت شناسی تربیتی امام حسین علیه السلام درجریان واقع?عاشورا را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل غایت شناسی تربیتی امام حسین علیه السلام درجریان واقع?عاشورا :

مقدمه

مکتب حسینی مکتب جامعی با اهداف متعالی و مبتنی بر اصول و مبانی متقن نشئت گرفته از معارف الهی است. امام حسین (ع) احیاگر حیات معقول بشر و زنده کننده اسلام نبوی و سیره علوی است. سیدالشهدا (ع) اسلام رو به اضمحلال نبوی را زنده کرد تا پرچم اسلام ناب محمدی تا همیشه تاریخ در اهتزاز باشد و مصداق این جمل نبی اکرم (ص) بر همگان عیان گردد: «حسین منی و أنا من حسین» (ابن قولویه، ۱۳۵۶ق: ۵۳، فیروزآبادی، ۱۳۹۲ق ج ۳: ۲۱۶؛ صابری یزدی، ۱۳۷۵: ۱۴۵، طبرسی، ۱۳۹۰ق: ۲۱۷). قاضی عیاض، یکی از علمای بزرگ اهل سنت در ذیل این حدیث می گوید: «گویا رسول خدا صلیالله علیه وآله به نور وحی آنچه را میان حسین (ع) و آن قوم واقع شدنی بود، میدانست و تعمدا نام حسین را برد و اعلام کرد که او و حسین از نظر وجوب محبت و حرمت معرض و محاربه ، چون شخص واحدند» (ابن العربی، بیتا، ج ۴: ۳۳۹؛ المناوی، ۱۳۹۱ق، ج ۳: ۳۸۷). در حالی که این یگانگی تنها از حیث محبت و حرمت تعرض و محاربه نیست بلکه مبین آن است که بقای دین و آیین اسلام به وسیله حسین بن علی- علیه السلام – است «اسلام را تا حالایی که شما می بینید سید الشهدا زنده نگه داشته است» (موسوی الخمینی، ۷۱-۱۳۶۱، ج ۱۳: ۱۵۳) و مکتب حسینی مکتب بالندگی و تعالی انسان هاست. این مکتب، تبیین کننده رویکردی فراتاریخی و فراجغرافیایی است که روح حیات معقول را به کالبد انسان های تشنه حقیقت خواهد دمید؛ زیرا نهضت حسینی آغاز یک انقلاب تربیتی است که بر مبنای اصول دین مبین اسلام شکل گرفته است. این واقع مهم ، به عنوان بخشی از زندگی امام حسین (ع) عرص ظهور و بروز اصول، اهداف و شیوه های تربیتی منبعث از تعالیم الهی است. بر این اساس، سیره سیدالشهدا در جریان این نهضت عظیم که در نوع خود یک انقلاب تربیتی منحصر به فرد است، میتواند الگویی جامع برای تدوین منشور تربیت اسلامی باشد؛ زیرا کربلا بعثت دوباره ارزش های اسلامی و انسانی است. بنابراین نگرش حماسی و عاطفی محض به واقع کربلا، جفایی است مضاعف بر آفریندگان این حادث عظیم؛ چرا که «حسین یک مکتب است و پس از شهادتش زنده تر میشود» (مطهری، ۱۳۷۸، ج ۱: ۲۱ ). بدین ترتیب، مرثیه سرایی و تهییج عواطف مردم برای احیای مکتب حسینی کافی نیست، بلکه با احیای ابعاد تربیتی واقعه عاشورا که طی بیش از چهارده قرن مهجور مانده است، باید در راه تحقق اهداف متعالی سیدالشهدا تلاش شود؛ همچنان که ایشان در آغاز حرکت انقلابی خود، اهداف تربیتی خود را برای مخاطبانشان به روشنی تبین کردند: «أنی لم أخرج أشرا و لا بطرا و لا مفسدا و لا ظالما و إنما خرجت لطلب الإصلاح فی أمه جدی أرید أن آمر بالمعروف و أنهی عن المنکر و أسیر بسیره جدی و أبی؛ همانا من به منظور تباهیگری و خودخواهی و فساد و ستمگری قیام نکرده ام و تنها برای اصلاح امت جدم محمد صلی الله علیه قیام کرده ام. من می خواهم به خوبی ها سفارش کنم و از زشتیها جلوگیری نمایم و به سیره جدم و پدرم رفتار کنم» (ابن شهر آشوب، ۱۴۰۳ق، ج ۴: ۸۹؛ نجفی، ۱۳۶۲ : ۳۶۰؛ مقرم ، ۱۳۹۱ق : ۱۵۶ ). با توجه به اهمیت این اهداف در شکل گیری این نهضت تربیتی بزرگ، هدف پژوهش حاضر، تبیین بخشی از این اهداف در جریان واقعه عاشورا می باشد .

مفهوم شناسی

هدف ، از عناصر اصلی و اساسی تعلیم و تربیت است که بدون آن، نه تنها روند تربیت، مسیر مشخصی نخواهد داشت بلکه به فرجام روشنی نیز نخواهد رسید. «هدف در لغت به معنای ساختمان بلند، برآمدگی، نشانه در تیراندازی و مانند آن است» (ابن منظور، بی تا، ج ۱۵: ۵۳).

واژه های غرض، غایت و قصد نیز با هدف مترادف اند و مفهوم نهایت و سرانجام کار در این واژه ها مشترک است» . (دفتر همکاری حوزه و دانشگاه، ۱۳۷۶: ۳). «کلم هدف در اصل لغت، به معنای نقطه و نشانه ای است که تیرانداز در نظر میگیرد و تیر را به طرف آن پرتاب می کند.

در اصطلاح عرفی، منظور از هدف در افعال انسانی، فایده ای است که بر کار مترتب می شود و فاعل مختار، آن فایده را در نظر می گیرد و برای رسیدن به آن فایده، فعلش را انجام می دهد.

این معنا بر اصطلاح فلسفی علت غایی منطبق است» (مصباح یزدی، ۱۳۷۳: ۱۵۴-۱۵۵) «در کتب فلسفی، غایت مطلوب بالاصاله است (در مقابل خودکار که مطلوب بالتبع است)

و غایت به معنای نتیجه کار آمده است» ( مصباح یزدی، ۱۳۷۰: ۱۰۷) به زعم برخی از اندیشمندان، هدف عبارت است از: «آن حقیقت منظور که آگاهی و اشتیاق به دست آوردن آن، محرک انسان به سوی انجام دادن حرکت معینی است که آن حقیقت را قابل وصول میسازد»(جعفری، ۱۳۷۵: ۲۴).

الف- مفهوم هدف تربیتی

«هدف تربیتی مشخص کننده نقطه یا جهتی است که فعالیت های آموزشی و تحقیقاتی باید متوجه آن باشندیا در مسیر آن حرکت کنند». (شریعتمداری، ۱۳۷۰: ۱۶۳). بر این اساس، هدف تربیتی جهت کار و نقطه شروع فعالیت های تربیتی را نشان میدهد. با وجود اشتراک مفهومی در تعریف اهداف تربیتی، اهداف تربیتی مراتب و سطوح گوناگونی را در برمی گیرند و با تعابیر مختلفی بیان میشوند. «یک هدف تربیتی اگر در سطح جهانی یا ملی مورد نظر باشد، غایت تربیتی و یا آرمان تربیتی نامیده میشود» (فیوضات، ۱۳۵۶: ص ۱۶؛ سیف ، ۱۳۷۳: ص ۶۶). «هدف غایی به منزل راهنما و تعیین کننده جهت حرکت و تلاش های تربیتی است . هدف کلی همچون منازلی است که گذر از آنها شرط لازم وصول به مقصد نهایی است» (شکوهی، غلامحسین، ۱۳۷۸).

ب- فواید و ثمرات اهداف تربیتی

«جهت دهی فعالیت های تربیتی، هماهنگ سازی فعالیت های مربی، ایجاد انگیزه و تحرک برای رسیدن به مقصود و سازماندهی محتوا و بهره گیری از شیوه های مناسب برای رسیدن به هدف ها از جمله ثمرات و فواید اهداف تربیتی است» (شریعتمداری، ۱۳۷۰: ۱۷۷-۱۷۸؛ علاقه بند، ۱۳۷۱: ۳۷؛ پورظهیر، ۱۳۷۶: ۱۰۹). با این وجود، ادیان الهی از جمله اسلام مبتنی بر تربیت انسان ها بر مبنای اصول و اهداف متعالی است. بر این اساس، دامن اهداف تربیتی اسلام ، فراتر از هدف های متعارف آموزشی است. این اهداف دایر بر انسان و ساختار وجودی اوست. «شناخت اهداف آفرینش و حیات، تعیین ابعاد وجودی انسان، شناخت ملکات و صفات انسان مؤمن، به عنوان خط مشیهایی در راستای تبیین اهداف تربیت اسلامی مطرح است» (حسینی، ۱۳۶۹: ۲۹-۳۷).

ج- اهداف تربیت اسلامی

به نص صریح قرآن کریم، هدف غایی خلقت، عبودیت است «و ما خلقت الجن و الإنس إلا لیعبدون» (ذاریات، ۵۶). بر این اساس، عبودیت و کمال بندگی، هدفی متعالی است که همواره مورد توجه پیشوایان ادیان الهی بوده است. عبودیت و به عبارت دیگر، کمال بندگی به عنوان هدف غایی تربیت اسلامی بیانگر کمال انسانی است. دستیابی به این مرتبه از کمال در گرو تحقق اهدافی است که حصول آنها زمینه ساز تحقق هدف غایی یعنی عبودیت است .

کمال طهارت و حیات طیبه، تقوا و قرب الهی از جمله اهدافی هستند که تحقق هدف غایی تربیت اسلامی در گرو تحقق آنهاست.

نهضت عاشورا

عاشورا بستر تحقق کمال مطلوب آفرینش و به عبارت دیگر، تبلور معرفت و بندگی است.

امام حسین (ع) و یاران مخلصش ثمره تربیت صحیح مبتنی بر معارف الهی بودند که در بستر عاشورا به مقام قرب الهی که از اهداف غایی تربیت است، دست یافتند. مکتب عاشورا بر محور اهداف متعالی تربیت دینی شکل گرفت تا افراد و اجتماع اسلامی را به سر منزل مقصود رهنمون کند. هرچند به ظاهر و در گام نخست ، این هدف محقق نشد، اما رهبر این مکتب بزرگ آن را به گونه ای مدیریت کرد که مرز زمان و مکان را در نوردید و جریانی پویا و نامیرا در مسیر تحقق اهداف متعالی نوع بشر در طول تاریخ بر جای گذارد. در حقیقت، مهندسی فرهنگی واقع عاشورا به گونه ای است که در آن، اهداف خرد و کلان، واسطی و غایی دیده می شود. بر این اساس، الگوی این اهداف، الگویی صعودی است که از اهداف فردی و اجتماعی آغاز می شود و در این میان، نقش اهداف میانی کمک به تحقق اهداف متعالیترودرنهایت ، هدف غایی است.

رشد و هدایت

“رشد” عبارت است از راه پیدا کردن در جهت خیر و صلاح و متضاد “غی ” است که به معنی فرو رفتن در فساد می باشد. هدایت در مقابل ضلالت و گمراهی مطلق است؛ خواه در راه صلاح باشد و یا در راه ضلال و گمراهی(مصطفوی؛ ۱۳۸۰، ج ۳: ۳۲۰ )؛ «”هدایت” به معنای ارائه طریق است» (طباطبایی، ۱۳۷۴، ج ۲۰: ۱۹۵). بر اساس آیات قرآنی، برای نوع بشر دو نوع هدایت وجود دارد: فطری و کلامی. بر مبنای هدایت فطری، خلقت بشر به الهامی مجهز شده که با آن الهام، اعتقاد حق و عمل صالح را تشخیص می دهد؛ چنان که در قرآن آمده است:

«فأقم وجهک للدین حنیفا فطرت الله التی فطر الناس علیها لا تبدیل لخلق الله ذلک الدین القیم»؛ پس روی خود به سوی دین حنیف کن که مطابق فطرت خدا است . فطرتی که خدا، بشر را بر آن فطرت آفریده و در آفرینش خدا دگرگونگی نیست. این است دین مستقیم ولی بیشتر مردم نمی دانند(روم، ۳۰). بر اساس این آیه «فطرت، هادی همه انسان ها در همه اعصار است» (طباطبایی، ۱۳۷۴، ج ۱۶: ۲۷۶ ). همچنان که در جای دیگر فرمود: «و نفس و ما سواها فألهمها فجورها و تقواها؛ قسم به نفس و آنکه او را نیکو بیافرید و به او شر و خیر را الهام کرد. » (شمس ۷، ۸).

قسم دوم، هدایت زبانی است که از طریق دعوت انجام میشود. این نوع هدایت از طریق ارسال رسل و انبیای الهی صورت میگیرد. بر این اساس ، هدایت بشر توسط انبیای الهی از طریق تایید دعوت فطری و نشان دادن شقاوت و سعادت به انسان ها صورت گرفته است. «هدایت زبانی که دعوت دینی متضمن آن است، چیزی نیست که خدای تعالی از کسی دریغ بدارد. این هدایت باید به جامعه برسد و در معرض و دسترس عقل ها قرار گیرد تا هر کس که حق را بر باطل مقدم میدارد، دسترسی به آن هدایت داشته باشد» (طباطبایی، ۱۳۷۴، ج ۲۰: ۱۹۷۱۹۷). بر این اساس، امام حسین (ع) به عنوان جانشین بر حق رسول خدا(ص) در راه هدایت امت اسلامی به پاخاست تا حق بر عموم مسلمین روشن و حجت خدا بر آنان تمام شود. از سوی دیگر، در قیام سیدالشهدا (ع) قسم اول هدایت یعنی هدایت فطری نیز به خوبی مشهود است؛ زیرا فساد حاکم بر جامعه در زمان یزید و اعمال ناپسندی که با زیور دین، جامعه را به تباهی کشانده بود، منافی سعادت و سلامت جامعه اسلامی بود. «سعادت هر موجودی و کمال وجودش در آثار و اعمالی است که مناسب با ذات او و سازگار با ادوات و قوایی باشد که مجهز به آن است. انسان هم از این کلیت مستثنی نیست. سعادت و کمال او نیز در پیروی دین الهی است که سنت حیات فطری اوست؛ سنتی که هم عقلش بدان حکم می کند و هم انبیا و رسولان (ع)به سوی آن دعوتش کرده اند» (طباطبایی، ۱۳۷۴، ج ۲۰: ۱۹۸). امام حسین (ع) از یک سو، انسان ها را به بازگشت به فطرت دعوت کردند و از سوی دیگر، ضمن تبین راه سعادت و شقاوت با ارائه الگوی عملی سعادت به امت اسلامی، مصداق بارز ” ایصال الی المطلوب ” بودند؛ زیرا تنها به نشان دادن راه سعادت اکتفا نکردند، بلکه ضمن طی طریق، درصدد رساندن روندگان مسیر هدایت به مقصد بودند. این دعای ایشان که در بدو حرکت انقلابیشان از ایشان روایت شده است، مبین این نکته است: «خدایا حرکتم را بر اساس بینایی و راهم را با هدایت و روش و طریقه ام را قرین رشد وتعالی قرار ده تا مرا به مقصد (تربیتم) نایل گردانی و دیگران را به وسیله من به مقصد (تربیتشان) برسانی». (ابن طاووس، ۱۴۱۴ق: ۵۹؛ مجلسی، ۱۴۰۳ق، ج ۸: ۲۱۴) رشد و هدایت انسان ها در مسیر شناخت خدا و نزدیک شدن و رسیدن به اوست و رشد و هدایت اجتماعی، مقدم وصول به این هدف عالی است. انسان موجودی اجتماعی است و هدایت و رشد او منوط به هدایت و رشد جامعه است. «اگر بر جامعه، نظامات متعادل اجتماعی حاکم نباشد، حرکت خداجویانه انسان نیز امکان پذیر نیست . » (مطهری، ۱۳۷۷: ۳۴). بر این اساس، در رویکرد تربیتی امام حسین (ع) به عنوان رویکردی منبعث از تعالیم اسلامی، تلاش در مسیر هدایت و رشد افراد و هدایت و رشد جامعه به خوبی مشهود است .

الف- هدایت و رشد فردی

نهضت عاشورا با حرکت امام از مدینه به مکه و سپس کربلا به اوج خود نزدیک میشود و امام از هر فرصتی برای اصلاح و هدایت انسان ها بهره میگیرد. رویکرد سیدالشهدا جذب نیرو نیست، بلکه اصلاح انسان ها و هدایت و رشد آنها با هر مرام و مسلک سیاسی است؛ از این رو، هنگامی که در مسیر خود، با قافل “زهیر بن قین” هم منزل می شوند، با وجودی که از مسلک سیاسی وی (عثمان خواهی و معاندت با علی (ع)) آگاه است، درصدد هدایت او بر میآید. ایشان کسی را به سراغ “زهیر بن قین ” فرستاده و او را به سوی خود فرا میخواند.

زهیر ابتدا سکوت کرد، اما با شنیدن سخنان همسرش به دیدن امام رفت. تلاش امام برای هدایت زهیر به نتیجه میرسد و «زهیر در کنار حسین (ع) و در صف نخست یاران او در روز عاشورا پس از نبردی شجاعانه به شهادت رسید»(عاملی، بیتا، ج ۷: ۷۱؛ سماوی، ۱۴۰۸: ۹۵).

تلاش امام برای هدایت “عبیدالله بن حر جعفی” نیز مبین کوشش امام در جهت هدایت و رشد انسان هاست. «حسین (ع) به سراغ “عبیدالله بن حرجعفی ” که سابقه ای پر شرارت داشت، رفت و او را به توبه و پیوستن به جبهه حق و رستگاری دعوت کرد اما عبیدالله با نپذیرفتن این دعوت ، خود را از سعادت حقیقی محروم ساخت» (بلاذری، ۱۴۰۸ق، ج ۳: ۳۸۴).

ب- هدایت و رشد جامعه

رشد وهدایت افراد از یک سو، در گرو هدایت فرد فرد آنها و از سوی دیگر، مستلزم رشد و هدایت جامعه است؛ زیرا «انسان بالطبع اجتماعی است و اگر انسان را ازجامعه جدا کنیم، دیگر انسان نیست» (مطهری، ۱۳۷۷: ۳۴ )؛ از این رو، امام حسین (ع) یکی از اهداف خود را در بدو امر، اصلاح جامعه عنوان می کنند:

«أنی لم أخرج أشرا و لا بطرا و لا مفسدا و لا ظالما و إنما خرجت لطلب الإصلاح فی امه جدی أرید أن آمر بالمعروف و أنهی عن المنکر و أسیر بسیره جدی و أبی؛ همانا من به منظور تباهگری، خودخواهی، فساد و ستمگری قیام نکرده ام و تنها برای اصلاح امت جدم محمد، صلی الله علیه، قیام کرده ام. من میخواهم به خوبی ها سفارش کنم و از زشتیها جلو گیری نمایم و به سیره جدم و پدرم رفتار کنم» (ابن شهر آشوب ، ۱۴۰۳، ج ۴: ۸۹).

تأکید امام بر فریض امر به معروف و نهی از منکر، مبین ماهیت اصلاحگرانه نهضت او است که در جهت هدایت و رشد جامعه به وقوع پیوسته است. سیدالشهدا در نامه خود به سران بصره بار دیگر به تبیین این هدف میپردازند: «فتسمعوا قولی و إنما أدعوکم إلی سبیل الرشاد فمن أطاعنی کان من المرشدین؛ اگر گفتار مرا بشنوید و فرمانم را ببرید، شما را به راه رشد و سعادت هدایت میکنم. » (طبری، ۱۹۷۹م، ج ۵: ۳۵۷).

حیات طیبه

عبودیت، هدف غایی خلقت است و تربیت متربیان به گونه ای است که در تمامی شئون زندگی، عبد خدا باشند و تن به بندگی غیر او ندهند. دستیابی به چنین هدفی، مستلزم تحقق حیات طیبه است که خود در زمره اهداف تربیت محسوب میشود: «من عمل صالحا من ذکر أو أنثی و هو مؤمن فلنحیینه حیاه طیبه. . . » (نحل: ۹) این آیه از جمله آیاتی است که بر انفعال در برابر جریان های اجتماعی، خط بطلان می کشد؛ زیرا «نتیج عمل صالح که از نیروی ایمان و تقوا صادر شود، ظهور حیات معنوی و روانی است و زندگی طیب و پاکیزه است» (حسینی همدانی، ج ۵: ۵۳۶ ). آی فوق مبین آن است که حیات طیبه ره آورد تلاش و ایمان زنان و مردان نیکوکار است و در ایجاد آن ، کلیه افراد نقش فعال دارند. «حیات طیبه ای که خداوند به زن و مرد نکوکردار وعده داده است، حیاتی حقیقی و جدید است که مرتبه ای بالا و والا از حیات عمومی [ است ] و دارای آثاری مهم میباشد». (طباطبایی، ۱۳۷۴، ج ۱۲: ۴۹۱). شریف لاهیجی در تفسیر این آیه، حیات طیبه را این گونه تبیین کرده است: «مراد از حیات طیبه ، حتما خورد و خواب و وسایل مادی نیست، بلکه یک روشن بینی و رضا به قضای الهی و صبر و وسعت صدر و یقینی که هم پیشامدها در مقابل آن سهل است، میباشد. » (شریف لاهیجی۱۳۷۳، ج ۲: ۷۵۱). بر این اساس ، حیات طیبه بر مبنای ارتباط انسان با خالق شکل می گیرد؛ ارتباطی که مبتنی بر آگاهی و یقین است. از نگاه علامه طباطبایی حیات طیبه، حاصل تبدیل حیات معمول نیست، بلکه حیات جدیدی است که خداوند در پی عملکرد صحیح بندگان ، به آنها اعطا می کند. “فلنحیینه حیاه طیبه” حیات، به معنای جان انداختن در چیز و افاض حیات به آن است؛ پس این جمله با صراحت لفظش دلالت دارد بر اینکه خدای تعالی،