پاورپوینت فایل | مرجع دانلود فایل
توضیحات
ارائهی فایل پاورپوینت کامل قافله شعر آئینی در ترکستان غالیگری – تجربهای خاص و متمایز!
پاورپوینتی حرفهای و متفاوت:
فایل فایل پاورپوینت کامل قافله شعر آئینی در ترکستان غالیگری شامل 61 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شدهاند.
ویژگیهای برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل قافله شعر آئینی در ترکستان غالیگری:
- طراحی خلاقانه و حرفهای: فایل فایل پاورپوینت کامل قافله شعر آئینی در ترکستان غالیگری به شما این امکان را میدهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیرهکننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
- سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل قافله شعر آئینی در ترکستان غالیگری به گونهای طراحی شدهاند که استفاده از آنها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
- آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل قافله شعر آئینی در ترکستان غالیگری با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.
کیفیت تضمینشده با دقت بالا:
فایل فایل پاورپوینت کامل قافله شعر آئینی در ترکستان غالیگری با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهمریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بینقص و حرفهای هستند.
نکته مهم:
هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخههای غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل قافله شعر آئینی در ترکستان غالیگری با دقت و حرفهای تنظیم شده است.
همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل قافله شعر آئینی در ترکستان غالیگری را دانلود کنید و ارائهای حرفهای و تأثیرگذار داشته باشید!
بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل قافله شعر آئینی در ترکستان غالیگری :
«آنچه اولیای دین را بر قله شرافت بشری قرار داده، از خود شخص شخیص نبی اکرم(ص) و امیرالمؤمنین(ع) و بقیه این خاندان پاک گرفته – که اینها در عالم وجود نمونه های بی مانندند و شبیه اینها دیگر نیست – تا دیگران، اطاعت و عبودیت و بندگی آنها برای خداست. لذا وقتی شما می خواهید در تشهد نمازتان نام پیغمبر خدا را بیاورید و از او تجلیل کنید، می گویید «و اشهد ان محمداً عبده». اول عبودیت را ذکر می کنید، بعد می گویید؛ «و رسوله». عبودیت بالاتر از رسالت است. اساس و جوهر کار، عبودیت است. من و شما هم باید از همین جاده برویم.» (بیانات مقام معظم رهبری در دیدار مداحان آل الله – مرداد )
بدون هیچ گونه تردیدی فلسفه بعثت همه پیامبران توحیدی – از آدم تا خاتم – و همچنین روح تعالیم دینی، دعوت به توحید و یکتاپرستی و نفی شرک و بت پرستی است. اذان نیز که نماد و نشان اسلام و مسلمانی است با «الله اکبر» آغاز و با «لا اله الا الله» خاتمه می یابد، و این یعنی جز خدای یگانه، خدای دیگری نیست. موضوع اکثر آیات قرآنی نیز – به صورت مستقیم یا غیر مستقیم – تاکید بر یکتاپرستی و توحید است، چنان که در سوره توحید(اخلاص) می خوانیم: «قُلْ هُوَ اللَّـهُ أَحَدٌ، اللَّـهُ الصَّمَدُ، لَمْ یلِدْ وَلَمْ یولَدْ، وَلَمْ یکن لَّهُ کفُوًا أَحَدٌ: بگو اوست خدای یگانه، خدای صمد [ثابت – متعالی ]، نزاده، و زاده نشده است و هیچ کس او را همتا نیست.»
با وجود این همه تأکید بر نفی شرک و یگانه پرستی، متأسفانه یکی از بزرگترین آفاتی که شعر آیینی ما را تهدید می کند، بحث «غالی گری» یا غلو در این گونه ادبی است. امروز به دلیل توقف قافله شعر آیینی در منزل محبت و عدم پیوند محبت با معرفت و بصیرت دینی، این قافله سر از ترکستان «غالی گری» در آورده و از جان و جهان بسیاری از شعرهای ما بوی کفر و شرک به مشام می رسد و رفته رفته شعر آیینی ما به شعری «ضدآیینی» تبدیل می شود! شعری که «موضوع» دینی دارد، اما «موضع» دینی، نه.
باید بپذیریم که زیرساخت و زیربنای محبت «معرفت» است و بدون شناخت نمی توانیم کسی را دوست داشته باشیم و اگر هم چنین ادعایی بکنیم، خودمان را فریب داده ایم. در احادیث دینی هم محبت بی بهره از معرفت به دوستی خاله خرسه تشبیه شده است که چشم عقل انسان را کور می کند و انسان را به وادی گمراهی می کشاند. امام علی(ع) خطاب به فرزندش امام حسن (ع) می فرماید: «یا بُنَی! إِنَّ أَغْنَی الْغِنَی الْعَقْلُ، وَأَکبَرَ الْفَقْرِ الْحُمْقُ… یا بُنَی، إِیاکَ وَمُصَادَقَهَ الاْحْمَقِ، فَإِنَّهُ یرِیدُ أَنْ ینْفَعَکَ فَیضُرَّکَ… فرزندم! بالاترین سرمایه ها عقل است و بزرگ ترین فقر نادانی است… فرزندم! از دوستی با نادان برحذر باش، چرا که او می خواهد به تو منفعت رساند؛ ولی زیان می رساند…/ حکمت نهج البلاغه.»
«محبت حسینی»، فرزند «معرفت حسینی» است
آری، بی هیچ شکی، عمود خیمه محبت، «معرفت» است. محبت هیچ گاه بدون معرفت در دل انسان شکل نمی گیرد و نطفه نمی بندد. یعنی نمی شود اول عاشق کسی شد، بعد او را شناخت. طبق آیات و روایات قرآنی، «محبت حسینی» فرزند «معرفت حسینی» است. از این منظر، اگر ما خود را مُحب واقعی حسین می دانیم، باید آثار این محبت را در سلوک انسانی و اسلامی خود رصد کنیم و ببینیم. آثار محبت واقعی به اباعبدالله(ع)، بندگی، یکتاپرستی، بیداری، حق طلبی، آزادگی، ظلم ستیزی و در نهایت پیروی و تبعیت از آن امام هُمام است، نه معصیت و گناه. ولی وقتی می گوییم حسین و ادب و آداب عزاداری را زیرپا می گذاریم، وقتی می گوییم حسین و با خواندن نوحه «لا اله الا زینب» از آستان بندگی حضرت حق روی بر می تابیم، وقتی می گوییم حسین و قمه می زنیم، وقتی می گوییم حسین و نوحه های لس آنجلسی می خوانیم، وقتی می گوییم حسین و در هیئت ها لخت می شویم، وقتی می گوییم حسین و مردم آزاری می کنیم، وقتی می گوییم حسین و دروغ می گوییم، وقتی می گوییم حسین و با آبروی اسلام بازی می کنیم… همه این نشانه ها به ما می گوید که محبت ما، محبت آمیخته با معرفت نیست.
«معرفت»، عمود خیمه «محبت» است
این که مدام بر این حقیقت روشن پای می فشارم که «معرفت»، عمود خیمه «محبت» است، عصاره و خلاصه آموزه های وحیانی و قرآنی و سخن همان ذوات مقدسی است که ما ادعای دوستی و محبت آنان را داریم. در سیره و سنت نبوی «تفکر و شناخت» افضل عبادات است. پیامبر اکرم(ص) می فرمایند: «تَفَکرُ ساعَهٍ خَیرٌ مِنْ عِبادَهِ سَنَهً» و یا «تَفَکرُ ساعَهٍ خَیرٌ مِنْ عِبادَهِ سبعینَ سَنَهً: یک ساعت تفکر بهتر از یک سال – یا هفتاد سال – عبادت است./ تفسیرالعیاشی، ج ، ص )، این حدیث شگفت نبوی نشانگر ارزش و جایگاه بالا و والای تعقّل و تفکّر در دین مبین اسلام است.
امیر مومنان، امام علی(ع) نیز می فرمایند:«افکر تستبصر: فکر کن تا بصیرت و آگاهی یابی/غرر الحکم، ص ، ح .)، و در حدیثی دیگر:«لا بصیره لمن لا فکر له: کسی که اندیشه ندارد، بصیرت و آگاهی ندارد./غرر الحکم، ص ، ح . )، در حدیثی از امام رضا(ع) نیز می خوانیم:«لیس العباده کثره الصیام والصلاه وانما العباده الفکر فی الله تعالی: عبادت به نماز و روزه بسیار نیست، بلکه عبادت، تفکر در امر خداوند است./ وسائل الشیعه، محمد بن حسن حر عاملی، مؤسسه آل البیت، قم، ق، ج ، ص ، باب ، ح .) با عنایت به احادیثی که ذکر شد، به این نتیجه می رسیم که ترکیب معجزه آسای «محبت با معرفت» است که روح انسان را متحول می کند و به پیروی و تبعیت از خاندان رسالت وا می دارد. ولی وقتی تنها با عصای محبت در این مسیر به پیش می رویم، در باتلاق «غالی گری» و «شرک» فرو می غلطیم که نتیجه محتوم آن چیزی جز گمراهی و ضلالت نیست.
انواع «غلو» در شعر آیینی
«غلو» در شعر آیینی سه زیرشاخه عمده دارد که عبارتند از:
– نسبت اولوهیت و ربوبیت دادن به بزرگان دینی(معصوم پرستی)
– تنزل شان پیامبر(ص) و امیرالمومنین به قصد بزرگ کردن امام حسین
– اهانت به مقدسات سایر ادیان توحیدی
خدا انگاری(معصوم پرستی)
شاخه اول «غالی گری» همان نسبت اولوهیت و ربوبیت دادن به بزرگان دینی یا به تعبیر ساده تر «معصوم پرستی» است. برخی از شاعران به دلیل محبت و ارادت زیادی که به اهل بیت(ع) دارند – به صورت ناخودآگاه – به این وادی کشیده می شوند و در سروده های خود بزرگان دینی را طوری روایت می کنند که بوی شرک از آن به مشام می رسد. مثلاً در شعر می گویند: «لا اله الا زینب». در حالی که جان و جهان دین اسلام توحید است. شعار«لااله الاالله» است. پیامبر اکرم(ص) می فرمایند که من برای برافراختن پرچم توحید و یکتاپرستی مبعوث شدم، برای احیای کرامت های انسانی مبعوث شدم.
معصوم پرستی یکی از آسیب های اساسی اشعار دینی در روزگار ماست. در حالی که احادیث محکم و معتبر فراوانی از اهل بیت(ع) به دست ما رسیده است که در آنها به صراحت تمام ما را از غالی گری منع کرده اند. حدیث زیر از مولی الموحدین، حضرت علی(ع) در این باره قابل تأمل است: «لا تتجاوزوا بنا العبودیه ثمّ قولوا ما شئتم و لن تبلغوا و إیاکم و الغلوّ کغلوّ النّصاری فإنّی بریءٌ من الغالین». (بحارالانوار، ج ، ص )؛ ترجمه: «ما را از مرز عبودیت خارج نکنید و به سرحد ربوبیت نرسانید، آن گاه هر چه می خواهید در فضیلت ما بگویید، لیکن بدانید که حق ثناگویی ما را ادا نخواهید کرد. از غلو کردن درباره ما بپرهیزید و همانند نصاری که درباره عیسی(ع) غلو کردند نباشید، که من از غلوکنندگان بیزارم.» و یا «إِلَهِی کَفَی لِی عِزّاً أَنْ أَکُونَ لَکَ عَبْداً وَ کَفَی بِی فَخْراً أَنْ تَکُونَ لِی رَبّا»؛ پروردگارا! مرا این عزّت بس که بنده تو باشم و این فخرم بس که پروردگارم تو باشی! (شیخ صدوق، خصال، محقق، مصحح، غفاری، علی اکبر، ج ، ص ، دفتر انتشارات اسلامی، قم، چاپ اول، ش.)
همان طور که اشاره شد، غالی گری در«محبت بدون معرفت» ریشه دارد. در حالی که دین اسلام دین اندیشه، تعقل و عقلانیت است و همه بزرگان دینی ما در زمان خویش قطب علمی بوده اند، چنان که به امام رضا(ع) عالم آل محمد لقب داده اند. محبت به اهل بیت(ع) اگر با معرفت زلال دینی آمیخته نشود، راه به جایی نمی برد و گاهی باعث انحراف و عصبیت های جاهلانه نیز می شود. برای مثال ظهور «خوارج» در زمان حضرت امیر(ع) و رشد قارچ گونه گروه های تکفیری همچون القاعده، طالبان و داعش در زمان ما محصول محبتی است که نسبتی با معرفت ناب دینی ندارد، در نتیجه انسان را «خَسِرَ الدُّنْیا والآخره» می کند.
بعضی می گویند همین که ما بر مصائب اهل بیت(ع) گریه می کنیم، نشانه بلوغ و معرفت دینی ماست. حال آن که در بسیاری از موارد این گریه، گریه ای صرفاً عاطفی و از روی ترحم است. به یاد دارم حضرت امام خمینی(قدس سره الشریف) نیز در زمان حیات پربرکت شان با یادآوری و تأکید بر این نکته که گریه بر اباعبدالله(ع)، گریه سیاسی است، نه گریه عاطفی و از روی ترحم، فرمودند: «این اجتماع در مجالس روضه را خیال نکنید فقط این است که ما گریه کنیم برای سیدالشهدا. نه سیدالشهدا احتیاج به این گریه ها دارد و نه این گریه خودش فی نفسه کاری از آن برمی آید؛ جنبه سیاسی این مجالس بالاتر از همه جنبه های دیگری است که هست. (صحیفه نور، ج ، ص ).»
خاندان رسالت همواره ما را به توحید و یکتاپرستی دعوت کرده و از هر گونه شرک بر حذر داشته اند. اما با همه این دلایل گویا و روشن، متأسفانه باز هم هستند کسانی که به بهانه محبت و دوستی اهل ب
- لینک دانلود فایل بلافاصله بعد از پرداخت وجه به نمایش در خواهد آمد.
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
هنوز هیچ نقد و بررسی وجود ندارد.