بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل لحظات سخت دوران اسارت‌ رزمندگان ایرانی :

تیرماه سال با صدور قطعنامه سر تیتر اخبار همه رسانه‌ ها فقط و فقط از یک چیز حرف می ‌زد؛ جنگ ایران و عراق بعد از گذشت سال به پایان رسید. اما این جنگ در خیلی از خانه ‌های مرز و بوم مان تمام نشد. جنگ هنوز هم در خانه مادران چشم انتظار ادامه داشت، هر شب از چشمان زنانِ”عزیز از دست داده” اشک می گرفت و بچه‌ های دور از پدر را دلتنگ ‌تر می ‌کرد. آدم هایی که سال های سال باید با پسوند مفقودالاثر دنبال کشف معمای سرنوشت عزیزشان می‌ گشتند تا دست آخر یا پیکر شهیدشان را در آغوش بگیرند یا دل خوش به آزادی اسیرشان روزها را طی کنند. دفاع مقدس بیش از هزار شهید بر جا گذاشت و نزدیک به هزار رزمنده را در اردوگاه های صدام اسیر کرد. اسیرانی که بازگشت شان به وطن تا سال بعد از جنگ هم ادامه داشت. طبق تاریخ ۲۶ مرداد سال روز آغاز بازگشت آزادگان ایرانی به کشور است. آنهایی که روزهای جوانی شان سال های سال در اسارت رژیم بعث گذشت. آزادگانی که در تقویم های زندگی شان، جنگ ایران و عراق هیچ وقت برای آنها یک جنگ «هشت ساله»نبود. به مناسبت همین روز در این گزارش بخشی از خاطرات اسرای ایرانی و سرنوشت ‌های عجیبشان را می ‌خوانید.

سید ناصر حسینی؛ زجر کشیدن با پرچم عراقی‌ ها

خیلی ‌های مان او را با کتاب پر فروش«پایی که جا ماند» به یاد داریم. کسی که در سالگی خودش را به جنگ ‌می ‌رساند و در سالگی هنگام دیده بانی اسیر می ‌شود. حسینی جزوهزار اسیر ایرانی مفقودالاثر در عراق بوده که از حقوق اسرای جنگی بی ‌بهره ماند. او در بخشی از کتابش درباره لحظه اسارتش نوشته:« درد آورترین صحنه زمانی بود که عراقی ها با ماشین ‌های خودمان جنازه‌ ها را زیر می ‌گرفتند! با دیدن این صحنه آنچه از عاشورا در روضه ‌ها شنیده بودم برایم مجسم می ‌شد. یکی از بعثی ‌ها که پرچم عراق دستش بود یک ‌دفعه آن را به پایین جناق سینه ‌ی یک شهید کوبید، طوری که چوب پرچم درون شکم شهید فرو رفت!آرزو می ‌کردم بمیرم و زنده نباشم ! هیچ صحنه ‌ای به اندازه نصب پرچم عراق روی شکم این شهید زجرم نمی‌ داد. در اثر ضربه ‌ی پوتین یکی از نظامیان به صورتم، لخته‌ های خون توی دهان و حلقم جمع شده بود. با تکرار صلاه از آن‌ها خواستم اجازه دهند نماز ظهر و عصرم را بخوانم، همان‌ جا تیمم کردم و اولین نماز اسارتم را خواندم. یاد ندارم در تمام طول عمرم نمازی به آن دل چسبی خوانده باشم !»

ملاصالح، اسیری که در ایران و عراق زندانی شد

آنهایی که کتاب آن نفر را خوانده باشند حتما با خواندن سرنوشت شخصیت«ملاصالح»به وجد آمده‌ اند. کسی که قبل از انقلاب سال در زندان ساواک حبس کشیده و طی جنگ ایران و عراق هم در اسارت رژیم بعث بوده. خیلی ها ملاصالح را به واسطه دیدار معروف گروه نفر در ضیافت صدام به یاد می آورند، کسی که در آن مهمانی به عنوان مترجم صدام ظاهر شد. ملاصالح در دوران اسارت عراقی ‌ها به خاطر عرب زبان بودنش مترجم اسرای ایرانی بود. اتفاقی که بعد از پایان اسیری در عراق درد سرساز شد تا عده‌ ای او را به خیانت و جاسوسی برای دشمن متهم کنند. ملاصالح بعد از آزادی هم دو سال در ایران به زندان افتاد و حتی تا پای اعدام هم پیش رفت. او در نهایت با نامه «سید علی اکبر ابوترابی» بی‌ گناهی ‌اش اثبات و آزاد شد. جایی در باره کمک های ملاصالح به آزادگان ایرانی در اردوگاه‌ های عراق نوشته ‌اند؛ ملاصالح که خوب می‌ دانست سرنوشت پاسداران انقلاب اسلامی در بدو ورود شناسایی و اعدام است همیشه برای نجات آنها موقع تقسیم بندی اسرای ایرانی می‌ گفت:« بسیجی ‌ها یک طرف، ارتشی‌ ها هم یک طرف، پاسدار هم که نداریم، یک طرف.»

شهید لشکری، اولین اسیر و آخرین آزاده ایرانی

امیرسرلشکر حسین لشگری؛ خلبان نیروی هوایی ارتش و جانباز درصد بود. حسین لشکری با شروع جنگ و بعد از ماموریت، وقتی هواپیمایش مورد حمله دشمن قرار می‌ گیرد با بیرون پریدن از هواپیما در خاک دشمن به اسارت نیروی بعث عراق در می‌ آید. اسارتی که سال به طول می ‌انجامد. نکته جالب توجه درباره سرگذشت این شهید جایی