بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل محبت قبل از خواستگاری :

چرا در اسلام اظهار محبت به جنس مخالف ممنوع و حرام شده؟ آیا بهتر نبود قبل از خواستگاری رسمی مدتی پسر و دختر با هم رابطه داشته باشند تا بفهمند آیا واقعاً همدیگر را دوست دارند یا نه؟

در این باره گفتنی است که به طور معمول توسعه روابط دوستی و زیاده خواهی جنس مخالف، برای همه کسانی که این تجربه را دارند اثبات شده است. هم چنان که کمال طلبی انسان در هر بعدی از ابعاد جسمانی و روانی نیز زبان زد همگان است. به طور مثال؛ اگر فردی در پی علم و دانشی باشد، هیچ گاه دست از کنجکاوی و دانش جویی خود بر نخواهد داشت. چه بسا در واپسین لحظات زندگی بگوید دانستن بهتر از ندانستن است و در پی کشف مجهول خود خواهد بود. فرد دیگری که در پی کسب قدرت و سلطه بر دیگران باشد اگر بر تمام کره خاکی سلطه یابد، چه بسا حکومت بر دیگر کرات را نیز خواهان باشد و همین طور کسی که خواهان ثروت و ثروت اندوزی است، اگر گنج قارون و بیشتر از آن را داشته باشد باز هم در پی مال و ثروت بیشتر است.

مطلب فوق را با نقل حکایتی از قول حضرت آیهاللَّه سبحانی پی می گیریم. ایشان فرمودند:

روزی در محضر استاد خود حضرت آیهاللَّه العظمی بروجردی (ره) نشسته بودیم که گفتند یکی از پزشکان ترکیه خواستار ملاقات با مرجع جهان شیعه است. وی وارد اتاق شدند و عده ای از علما و شاگردان آیهاللَّه بروجردی از جمله مرحوم علامه طباطبایی (ره) در جلسه حضور داشتند. آن پزشک هدف از ملاقات خود را تقاضای مقاله ای علمی درباره علت و یا علل تحریم شراب از نظر فقه شیعه و ارائه آن در همایشی که به همین منظور در ترکیه برگزار می شود، مطرح کرد. قرار شد مقاله ای در این زمینه توسط علامه طباطبایی (ره) نوشته شود و برای آن همایش بین المللی ارسال گردد. نماینده همایش دوست داشت سؤالی را مطرح کرده و مستقیماً حضرت آیهاللَّه بروجردی پاسخ دهند.

سؤال این بود که: چرا اسلام نوشیدن شراب را حرام کرده است؟

آن مرجع بزرگ نکته زیبا، دقیق و مهمی را در پاسخ به وی عنوان کردند و اظهار داشتند:

«حقیقت انسان را عقل و قدرت اندیشه و تفکر وی تشکیل می دهد و اگر عقل انسان نبود با دیگر موجودات زنده چه تفاوتی داشت؟! پس در حفظ آن باید کوشا بود و آن چه با این بعد وجودی تعارض و تنافی دارد باید به مقابله برخاست.

یکی از اموری که در تضاد شدید با قوه عقل انسان است نوشیدن شراب است. بنابراین چون شراب عقل را از بین می برد و حقیقت انسان به عقل اوست، اسلام آن را ممنوع کرده است».

آن پزشک به دنبال این پاسخ سؤال دیگری مطرح کرد که بله درست است که نوشیدن زیاد شراب باعث از بین رفتن قوه تعقل انسان است و حقیقت انسان زیرسؤال می رود ولی اگر کسی به مقدار کمی از این نوع مایعات بنوشد نمی توان گفت چنین تأثیری را دارد. چرا اسلام آن مقدار اندک را نیز ممنوع کرده و نوشیدن آن را غیرمجاز می داند؟

در این جا آیهاللَّه بروجردی به نکته ظریف و بسیار دقیقی اشاره کردند و فرمودند: «چون انسان زیاده خواه و کمال طلب است و هرگز به مقدار کم قناعت نمی کند و اگر مجاز شمرده شود براساس کمال خواهی اش، روز به روز و به تدریج بر خواسته خود می افزاید و چه بسا به جایی برسد که خودش هم فکرش را نمی کرد، به همین جهت است که از همان ابتدا حتی مقدار اندک را ممنوع کرده است و به عنوان یک قانون قطعی و دقیق برای تمام افراد چه با اراده و چه کم اراده به اجرا گذاشته می شود و آنجا که ممکن است زیاده طلبی باعث حریم شکنی شود و به تدریج در وادی هولناک و خطرات جانی و روحی قرار گیرد، با جدیت و قاطعیت آن را نهی می کند.

اظهار محبت به جنس مخالف از جمله همین موارد است، با یک سلام و احوال پرسی ساده و مختصر آغاز می شود و یا به انگیزه اهداف آموزشی و. .. شروع می شود ولی به تدریج نوع رابطه و گفتگو تغییر پیدا کرده و به میزان و کمیت آن نیز افزوده می شود و تا آنجا پیش می رود که تمام انرژی عاطفی خود را می خواهد در همین گفتگوها و ارتباطها هزینه کند و هرگز به همان حداقل که در روزهای اول داشته، اکتفا نمی کند و بر همین اساس است که از همان آغاز باید از ایجاد ارتباط عاطفی و مبتنی بر احساسات اجتناب کرد. بنابراین ما برای اظهار محبت به جنس مخالف (چه منشأ سوء تفاهم بشود و چه سوء تفاهمی را به دنبال نداشته باشد) دلیل موجه و قابل قبولی را نمی شناسیم. در واقع اگر هم باعث سوء تفاهم نشود باعث سوء رفتار می شود و به تدریج در گردونه ای وارد می شوند که چه بسا هیچ کدام خواستار آن نبودند. گردونه ای که گاهی رهایی از آن مستلزم هزینه کردن تمام انرژی روانی، جسمانی فرد و قرار گرفتن در بن بست شدید است».

لازم به ذکر است این سخن یک ادعای صرف و بدون پشتوانه و دلیل نیست این مرکز مشاوره و ده ها مرکز مشاوره که در سطح دانشگاه هاست روزی نیست که نامه از جوانان عزیزی که در چنین دامی قرار گرفته اند دریافت نکنیم. تأکید می شود جالب آن است که تقاضای کمک و فریادرسی از افرادی است که معمولًا در ابتدای کار به خود مطمئن بوده اند و تصمیم جدی شان آن بوده که وارد ارتباط احساسی و غیرمعقول و از نظر اخلاقی غیرصحیح نشوند و صرفاً می خواستند در حد ارتباط عادی و یا به قول شما یک سلام و علیکم و یا اظهار محبت باطنی به طرف مقابل و نه بیشتر انجام گیرد…

وابستگی

با شکل گیری روابط عاطفی بین دختر و پسر و افزایش تدریجی آن، زمینه وابستگی آنها به یکدیگر و تشدید آن فراهم می شود. از آنجا که نیاز به محبت ورزیدن و مورد محبت واقع شدن در دوران جوانی به اوج خود می رسد و فضای نسبتاً مناسبی برای ارضاء این نیاز (هر چند به طور غیرصحیح آن) در محیط آموزشی و دانشگاهی معمولًا وجود دارد، به شکل خودکار دختر و پسر در این کانال قرار می گیرند و هوشیارانه و در اکثر موارد به طور ناهوشیار و به عبارتی به طور غافلانه ای گرفتار چنین گردابی می شوند. علاقه ابتدایی شدت یافته و علی رغم تصمیم اولیه دو طرف یا یکی از آنها، کم کم به وابستگی به یکدیگر تبدیل می شود. این وابستگی در بسیاری موارد اگر نگوییم در تمام موارد، آفت بزرگی برای تمرکز حواس، تحصیل و تفکر عمیق در امور درسی می شود به گونه ای که گاهی مطالعه و حضور در کلاس درس را غیرممکن می سازد و هر کدام در تمام اوقات شبانه روز حتی در کلاس درس در فکر طرف مقابل است. این سخن ادعای بدون پشتوانه نیست و اگر به نوشته های چنین افرادی مراجعه کنیم مثنوی هفتاد من کاغذ می شود.