فایل پاورپوینت کامل مروری بر مواضع اخیر حسن رحیم پور ازغدی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مروری بر مواضع اخیر حسن رحیم پور ازغدی :

حسن رحیم پور ازغدی، موجود غریبی است و به همین مناسبت هم موافقان و مخالفان فراوانی دارد. او سالها عضو شورای انقلاب فرهنگی است و از قضا، سالهاست که به وضعیت فرهنگ کشور و از جمله مصوبات همین شورا می تازد. استاد دروس علوم انسانی دانشگاه است اما بسیاری از دروس علوم انسانی همین دانشگاه ها را غیرانسانی می انگارد. بر همین منوال، سابقه طلبگی او نیز موجب نشده تا حوزویان از تیغ تیز نقد او در امان بمانند، چه این نقد از پشت میزی در نمازخانه مدرسه فیضیه قم صورت گیرد و چه از تریبون نماز جمعه در مصلای تهران.

اما چه رحیم پور را دوست داشته باشیم و چه از او خوشمان نیاید، نقدهای اخیر او در رابطه با حوزه های علمیه، این پرسش را به وجود آورده است که در مقابل این نقدها چه باید کرد؟ آیا باید دوستانه و در مجالس خصوصی، به او یادآوری کرد که پای خود را از نقد این فقره کنار بکشد؟ یا به پاس سالها انقلابی گری و ایستادن او پای ارزشهای نظام، نقدهای وی را نشنیده گرفت و چشم پوشی نمود؟ یا آن که با تمام توان، صغیر و کبیر و جامعه و مجمع و مراجع را به صف کرد تا پاسخی محکم به او بدهند؟

اگرچه هر یک از بخشهای حوزه، یکی از راه های فوق را در مقابله با نقدهای اخیر او برگزیده اند، اما به نظر می رسد پاسخ به پرسش «در مقابل او، چه باید کرد»، متوقف بر پاسخ به پرسش دیگری است و آن اینکه «چه شده است که رحیم پور به عنوان یک طلبه انقلابی، احترامات و تعارفات مرسوم را نادیده گرفته و صراحتا از حوزه، مطالبه گری می کند؟»

واقعیت این است که با وقوع انقلاب اسلامی، نهاد روحانیت، از نهادی «منتقد» به جایگاه نهاد «مجری و حاکم» تغییر مکان داده است. این امر موجب شده تا روحانیتی که همواره در طول تاریخ حیات خود، نقد رفتارهای غیر اسلامی حاکمان مختلف را در دستور کار خود قرار داده بود، این بار خود، با پرسشهای مختلفی در رابطه با رفتارهای حاکمیتی اش مواجه شود.

گسترش ارتباطات و ظهور شبکه های اجتماعی در سالهای اخیر نیز به این ماجرا دامن زده و دیگر هیچ رفتار و عملی از سوی این نهاد، از چشم دیگران مخفی نمی ماند. این گونه می شود که یک بار، پای بودجه حوزه های علمیه و نهادهای وابسته به میان می آید و بار دیگر، از ناکارآمدی حوزویان در اداره حکومت سخن گفته می شود. یک استاد دانشگاه، در سخنرانیهای گاه به گاهش، از پاسخگو نبودنِ نهادهای فرهنگی منتسب