بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل معیار شعائر و نمادها :

برای اثبات شعار بودن و دینی یا شیطانی بودن یک تصویر یا رفتار به عنوان نماد، سه راه وجود دارد:

۱- معرفی توسط شارع در منابع دینی.

۲- جعل و قرارداد یک چیز به عنوان نشانه دینی توسط مسلمین و یا علامت یک جریان و فرقه ضاله توسط حامیان آن فرقه.

۳- برداشت عمومی مردم به ویژه مردمِ متشرع از نماد بودن یک چیز برای یک عقیده.

همان طور که در تعریف اصطلاحی شعائر گفته شد؛ اسلامی یا شیطانی بودن یک شعار، مشروط به معرفی آنها توسط شارع نیست بلکه علاوه بر تصریح شارع و اهل بیت (علیهم السلام)، قراردادهای گروهی و قومی یا شاخص های فرهنگی نیز مؤثر است. به آن دسته از شعائر که از صدر اسلام و در منابع دینی و سیره اهل بیت (علیهم السلام) مورد توصیه و دستور شرع واقع شده باشد مانند: حرمت و کرامت علما و مؤمنین، مسجد و قبور اهل بیت (علیهم السلام) و امامزادگان، اذان، قرآن و اسامی متبرکه، عمامه و چادر، انگشتر و.. . شعائر اسلامی (و یا به عبارتی، شعائر اولیه) می گوییم و آن دسته از شعائر که به دست عده ای از مؤمنین و به مرور در سیره مسلمانان ایجاد شده و به نشان خاص دین و یا آداب و رسوم دینی عده ای از مسلمین تبدیل شده است؛ شعائر مسلمین (یا شعائر ثانویه) نامیده می شود.^[۱]

این تقسیم اولین بار توسط استاد شهید مطهری بدین بیان مطرح شد:

«بحث ما درباره شعارهای اسلامی یا شعائر اسلامی خوب است در سه قسمت قرار گیرد: یکی شعارها و یا شعائری که اسلام آنها را شعار به معنی علامت و سنت مخصوص اسلامی قرار داده است از قبیل سلام، بسم اللَّه، نامگذاری اسلامی، اذان اعلامی، صلوات بر پیغمبر و آل و امثال اینها.

دوم، شعارها یا شعائری که سنت عملی و تاریخی مسلمین آنها را شعار قرار داده است، اگرچه در متن اسلام دستور خاصی در آن باره نرسیده است از قبیل استیل مساجد، تاریخ هجری، تعطیلی جمعه، تعظیم برخی اعیاد از قبیل موالید پیغمبر و ائمه (علیهم السلام).

سوم، شعارهایی که از متن اسلام می خواهیم انتخاب کنیم یا انتخاب کرده ایم، از قبیل پرچم مشکی که اکنون شعار جلسات روضه است یا اشعار محتشم که در و دیوارهای ما را پر کرده است، و حتی شعارهای شخصی و فردی که برای سر در خ