فایل پاورپوینت کامل منطق پیامبر اسلام(ص) از نگاه امام حسن علیه السلام

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل منطق پیامبر اسلام(ص) از نگاه امام حسن علیه السلام :

فایل پاورپوینت کامل منطق پیامبر اسلام(ص) از نگاه امام حسن علیه السلام

حضرت حسن (علیه السلام) می فرماید: به هند گفتم منطق او را توصیف کن، وی گفت:

((پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) پیوسته هاله ای از حزن وجودش را فرا گرفته بود، همواره فکر می کرد، راحتی و آسایش برایش معنی نداشت، بی ضرورت حرف نمی زد، سکوتش طولانی بود، سخن را به گوشه لب تمام می کرد (روشن و واضح حرف می زد)، سخنانش جوامع کلمه ها[۱] و خالی از حشو و زوائد و نه قاصر در مقصود بود. نه به کسی جفا می کرد و نه کسی را پست می شمرد، نعمت های الهی را بزرگ می انگاشت اگر چه بسیار اندک بوده، از غذا نه تعریف زیاد می کرد و نه بدگویی می نمود، به خاطر دنیا و آنچه مربوط به دنیا بود، خشمگین نمی شد و چون غضبناک می گشت هیچ چیز آتش غضبش را فرو نمی نشاند تا وقتی او را در راه حق یاری کنند و هرگز برای امور شخصی خود خشمگین نمی گشت. وقتی می خواست اشاره کند با همه کف دست اشاره می کرد و چون در تعجب می شد دست را بر می گردانید و چون حرف می زد به دست نیز اشاره می فرمود و به کف دست راست بر انگشت ابهام چپ می زد، و چون در غضب می شد روی می گردانید و غیرت می نمود، و چون خوشحال می گشت چشم ها فرو می بست. عمده خنده هایش همان تبسم بود که دندان هایش همچون دانه های باران نمایان می گشت )).

حضرت امام حسن (علیه السلام) گوید: من این اوصاف را مدتی از برادرم حسین (علیه السلام) پوشیده می داشتم و بعد از زمانی برایش بازگو کردم بعد متوجه شدم که او همه این اوصاف را از پدر پرسیده و هیچ چیز را فرو گذار نکرده است.

حسین (علیه السلام) گوید: از پدرم راجع به ورود پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به خانه سؤ ال کردم، وی فرمود: ورود حضرت به اختیار خویش پس از کسب اذن بود و چون داخل خانه می شد وقت خود را سه قسمت می نمود: یک قسمت آن را برای خدای متعال، قسمت دوم را برای اهل بیت (علیهم السلام ) و قسمت سوم را برای کارهای شخصی، وقت اختصاصی خود را نیز دو قسمت کرده بود: بخشی را برای خود و بخشی برای مردم، که صرف امور همه مردم از عام و خاص می نمود و هیچ چیز را از ایشان دریغ نمی کرد و یکی از سیرت های حضرت در آن قسمت از وقتش که برای مردم نهاده بود، این بود که اهل فضل را برتری می داد و هر کس را به اندازه فضل و برتری اش در دین سهم می داد، که بعضی از مردم یک نیاز داشتند و بعضی دو نیاز و بعضی نیازهای بیشتری داشتند. به اندازه ای که کار او و کار امت را به اصلاح آورد، تن به اشتغال می داد، و ایشان را به آنچه سزاوار ایشان است اخبار می فرمود، و می فرمود: حتما حاضران به غائبان اطلاع دهند و حاجت کسانی را که نمی توانند خود نیاز خویش را به من برسانند، برایم بگویید که هر کس چنین کاری انجام دهد و حاجت حاجتمندی را به حاکمی خبر دهد، خداوند قدمهایش را در قیامت نگه می دارد، که در محضر او جز این مقوله ها سخن نمی رفت. مردم برای زیارت بر او وارد می شدند و جز با شیرین کامی، آشنا به مسائل و هدایت یافته بیرون نمی رفتند.

حسین (علیه السلام) می گوید: از پدرم درباره کارهای بیرونی او