فایل پاورپوینت کامل نظریات علمای بزرگ مسلمان در باب تربیت کودک (خواجه نصیر طوسی، ابن سینا، غزالی)

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل نظریات علمای بزرگ مسلمان در باب تربیت کودک (خواجه نصیر طوسی، ابن سینا، غزالی) – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل نظریات علمای بزرگ مسلمان در باب تربیت کودک (خواجه نصیر طوسی، ابن سینا، غزالی) شامل 51 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل نظریات علمای بزرگ مسلمان در باب تربیت کودک (خواجه نصیر طوسی، ابن سینا، غزالی) گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نظریات علمای بزرگ مسلمان در باب تربیت کودک (خواجه نصیر طوسی، ابن سینا، غزالی) با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نظریات علمای بزرگ مسلمان در باب تربیت کودک (خواجه نصیر طوسی، ابن سینا، غزالی) از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نظریات علمای بزرگ مسلمان در باب تربیت کودک (خواجه نصیر طوسی، ابن سینا، غزالی) با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نظریات علمای بزرگ مسلمان در باب تربیت کودک (خواجه نصیر طوسی، ابن سینا، غزالی) را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نظریات علمای بزرگ مسلمان در باب تربیت کودک (خواجه نصیر طوسی، ابن سینا، غزالی) :

عادت و رشد قو داوری و قضای صحیح

پاره ای از متخصصان تعلیم و تربیت- همسو و موافق با افلاطون و سقراط-در مخالفت با تربیت مبتنی بر عادت، تعریف تربیت را رشد قو قضاوت صحیح دانسته اند. به نظر این دسته کار مربی یا معلم کمک به فرد در پرورش قو قضاوت صحیح می باشد. منظور از قضاوت صحیح، اظهار نظری است که با دلیل همراه باشد. در هر مرحله از رشد با امور مختلف سروکار دارد و باید دربار آنها قضاوت کند. اگر از همان ابتدا مربی به او کمک کند تا آنچه را انتخاب می کند، یا آنچه را که می پسندد از روی دلیل باشد بتدریج نحو قضاوت درست را فرا می گیرد.

ارائه کنندگان تعریف مذکور معتقدند که: «رشد قو قضاوت در هر مرحله قابل اجرا و لازم الاجراست. معلم کودکستان ضمن بازی و گفتن داستان و تشویق کودکان به دستکاری اسباب بازی و ساختن اشیاء مختلف به آسانی می تواند قضاوت صحیح را در آنها بوجود آورد. همین قدر که بچه دلیل انتخاب بازی معین یا جالب بودن قصه یا ساختن چیزی معین را درک کند و اصولا در هر زمینه دنبال دلیل باشد در امور مربوط بخود بهتر می تواند قضاوت کند یا تصمیم بگیرد. همین امر در دور بچگی، دور بلوغ و دوره ای که دانشجو در دانشگاه مشغول تحصیل است، قابل اجرا می باشد.[۱] مطابق این تعریف، عادت از آنجا که فاقد عنصر عقلانی می باشد، نمی تواند مورد قبول واقع شود و مبنای تربیت قرار گیرد.

عادت و آزادی اراده و عقل

در میان فلاسف اروپایی، به خلاف رای ارسطو و حکمای اسلامی که تربیت را فن تشکیل عادت می دانستند، نظری ارائه شده که تربیت را عبارت از فن جلوگیری از تشکیل عادت می داند.

کانت و روسو از جمل کسانی هستند که باور به تعریف مذکور دارند نظری کانت دربار عادت ارتباط با نظری او دربار اخلاق دارد.

مسال اصلی ای که نظری اخلاقی کانت به پاسخ آن اختصاص یافته بود این است: «ذات و ماهیت امور اخلاقی چیست؟»این سؤال را می توان به طریق دیگر مطرح کرد: «تضاد یک عمل اخلاقی با یک عمل غیر اخلاقی در چیست؟»پاسخ کانت به این سؤال، این است که عملی را می توان اخلاقی دانست که صرفا به حکم «حس تکلیف»انجام شده باشد و اعمالی که به سائق تمایلات صورت گرفته باشد، غیر اخلاقی یعنی فاقد خصوصیت اخلاقی است. اینک باید دید منظور از این کلمات (تمایلات و حس تکلیف)چیست؟

مردم غالبا در عمل راه و روش خاصی را می پذیرند زیرا که ناگزیرند مثلا اگر دزدی در کمین من بنشیند، من ناگزیرم که پول خود را اگر داشته باشم به او بدهم، یا اگر امتناع کنم، مجبورم که نتایج آنرا تحمل نمایم در چنین موردی، ما معمولا اعمال خود را نه به عنوان «اعمال ارادی»یا«اعمالی که انجام دادن آن را می خواستیم» توصیف می کنیم، و نمی گوییم که «من تکلیف خود را انجام دادم». زیرا که آزاد و مختار نبودم بلکه چون نه از روی «تمایل» و نه به حکم «تکلیف»عمل کرده ام می گویند که من «مجبور بوده ام که چنان کنم». ازاین رو شرط لازم و ضروری هر عملی که از روی «تمایل» یا به حکم «تکلیف» انجام می شود آنستکه به آزادی و اختیار باشد. یعنی هیچکس فرد را مجبور نکند که به طریف معینی عمل کند وگرنه رفتار وی جبری و اضطرای خواهد بود.

تکلیف و تمایل نیز با یکدیگر تفاوت دارند. تکلیف آن است که آدمی علیرغم تمایلات خود بایستی آنرا انجام دهد و وقتی مکلف بود باید ادای تکلیف کند. اما اگر تکلیفی در کار نبود، در آن صورت انجام دادن آن، برای او بستگی به تمایل یا ذوق و سلیق او خواهد داشت. در عین حال عملی که از سر تکلیف و یا از روی میل انجام گردد، هر دو، اختیاری است.

بعضی از فلاسفه معتقد بودند که در امور اخلاقی، آدمی از روی تمایلات خود عمل می کند، یعنی عمل را انجام می دهد که وی را خوشنود سازد.

اما کانت چنین بیانی را دربار اخلاق رد می کند به نظر او آدمی فقط وقتی به نحو اخلاقی رفتار می کند که اسیر احساس و تمایلات خود نباشد و صرفا به آنچه که مکلف است قیام کند. بدین سان «کسی که به تکلیف خود عمل می کند» کاری می کند که متمایل یا خواستار انجام آن نیست بلکه به آن دلیل که تشخیص می دهد که انجام آن وظیف اوست یعنی مکلف است و باید آن را اجرا کند. پس کسی که کاری را صرفا به علت اینکه از انجام نیافتن آن می ترسد انجام می دهد(مانند ترس از زندانی شدن به سبب نپرداختن دین)یک شخص تربیت یافته و اخلاقی نیست و نیز عمل کسی را که بدهی خود را بدلخواه و از روی تمایل خویش باز می پردازد نمی توان عمل اخلاقی بشمار آورد. بدین سان اخلاق بنظر کانت دقیقا با تکالیف و واجبات شخص بستگی و ارتباط دارد انسانی که اتفاقا به مواعید خود وفا می کند یا کسی که برای احتراز ا زمجازات دیون خود را می پردازد، یا کسی که احساس می کند که سرانجام به سود اوست که چنین کند، انسانی تربیت شده نیست. وی تنها در صورتی که بفهمد که باید به وعده های خود وفا کند و دیون خود را بپردازد زیرا تکلیف اوست که چنین کند-صرف نظر از نتایجی که عمل کردن یا عمل نکردن آن به بار خواهد آورد-انسانی تربیت یافته است.

بدین سان انسان نیک انسانی است دارای خواست و اراد نیک«یعنی انسانی (به تصویر صفحه مراجعه شود) که برای ادای تکلیف و احترام به قانون عمل می کند»[۲] و هدف تربیت را از نظر کانت می توان چنین استنباط نمود که«تربیت، پرورش انسانی است که مبتنی بر اراده و عقل و از سر تکلیف عمل نماید. »ازاین رو کانت با عادت که نقش اراده و عقل را بزعم وی ضعیف می سازد، از پی مخالفت برمی آید و می گوید که چیزی به صورت عادت در انسان درآید، در انجام آن، اراده و عقل نیست که نقش بازی می کند و کار نیز بالنتیجه از سر تکلیف صورت نمی پذیرد، بلکه از پی تمایلی است که بر اثر تکرار زیاد عمل در فرد بوجود آمده و گریزی از آن نمی تواند داشته باشد.

ازاین رو کانت دربار تربیت کودک می گوید: «سعی در عادت دادن کودک به هر چیزی بس مخاطره انگیز است… عادت نتیج تکرار دائمی هرگونه لذت یا عمل است تا آنجا که طبیعت ما بدان لذت یا عمل محتاج شود… وقتی به چیزی عادت کردیم، ترک عادت دشوار است و چون استعمال مکرر هر چیزی دگرگونی در کنش اندام های مختلف بدن ایجاد می کند، ترک عادت در آغاز موجب اختلالات جسمی می شود. هرچه شخص به تشکیل عادات بیشتری تن در دهد، به همان نسبت از آزادی و استقلال خودش کاسته است، چون انسان از این نظر شبیه سایر جانوران است. هر چیز که شخص در آغاز زندگی بدان خو گرفته باشد، مادام العمر نسبت بدان تمایلی حفظ می کند لذا باید از تشکیل هر نوع عادتی در بچه ها جلوگیری کرد و همچنین از تشویق آنان در مورد عاداتشان باید احتراز نمود… تنها چیز لازم بازداشتن بچه ها از تشکیل عادت است و بدین منظور بهتر است شرایط زندگی شان یکنواخت نباشد.»[۳]

عادت و نسبیت ارزش ها

در مخالفت با عادت، پاره ای نیز متمسک به نسبیت ارزشها شده و اظهار داشته اند که در عصری که ارزشهای اجتماعی و اخلاقی به سرعت در حال دگرگونی و تحول است و ارزشهای رائج در عصر ما با ارزشهای حاکم بر جامع نسل آینده و اطفال فعلی متفاوت خواهد بود، خو دادن کودکان با ارزش های پدرانشان، آنان را در تطابق با معیارهای زمان خویش دچار ناسازگاری خواهد نمود و مای شکستشان را در همسازی با روزگارشان فراهم می کند ازاین رو، قائلین به این نظر در تربیت کودک پیشنهاد می کنند که کودک را بگونه ای باید تربیت نمود که دارای ذهن انعطاف پذیر بوده و بتواند با تشخیص موقعیت، مبتنی بر عقل و اندیشه، خود را با محیط خویش تطبیق داده و تحولات ارزشها و اخلاقیات در وی ایجاد تعارض نکند.

تعقل و عادت: پارادوکس تربیت

پاره ای متفکران با وجود آنکه بر این باورند که تربیت آدمی باید بدانجا منتهی شود که او از سر تعقل، هوشیارانه و خودانگیخته عمل کند و برای رسیدن به این مقصد، تکیه بر تربیت عقلانی وی دارند و لکن امکان کاربرد این گون از تربیت را حد اقل در دوران کودکی ناممکن بعید می دانند، چرا که کودک-به زعم اینان