فایل پاورپوینت کامل نگاهی به شیوه های مباحثه و تقریرنویسی

فایل پاورپوینت کامل نگاهی به شیوه های مباحثه و تقریرنویسی؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به شیوه های مباحثه و تقریرنویسی شامل 49 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به شیوه های مباحثه و تقریرنویسی را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل نگاهی به شیوه های مباحثه و تقریرنویسی با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به شیوه های مباحثه و تقریرنویسی با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به شیوه های مباحثه و تقریرنویسی تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به شیوه های مباحثه و تقریرنویسی را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نگاهی به شیوه های مباحثه و تقریرنویسی :

یکی از شیوه های رایج در حوزه تقریر یا نوشتن درس استاد است. نویسنده در این اثر به نقد و بررسی شیوه های مختلف تقریرنویسی و شیوه های درس خارج پرداخته و پیشنهاداتی جهت ارتقاء کیفیت درس خارج ارائه می نماید و در پایان به ریشه یابی توهم غلطِ «اجتهاد در عصر ما محال است» می پردازد.

تقریر یا نوشتن درس استاد مفید است و مورد تأکید بسیاری از علمای گذشته و حال می باشد و اوّلین عالمی که اقدام به این کار کرد مؤلف مفتاح الکرامه بود که درس استادش علامه بحرالعلوم را تقریر کرد. به تدریج این کار در حوزه علمیه گسترش یافت و سرانجام با کوشش آیت الله بروجردی (ره) در حوزه قم، این کار عادت عمومی طلاب شد. در زمینه تقریر درس خارج چند روش وجود دارد.

روش اوّل: نوشتن در جلسه درس به طور کامل

این روش معمول ترین شیوه نگارش درس خارج است و معمولاً به همان صورتی که در درس نگارش می شود بایگانی می گردد. البته گاهی آن را پاک نویس می کنند یا حواشی مختصری را بر آن اضافه می کنند. این روش دارای ضعف های زیادی می باشد. با توجه به اینکه ساختار جملات، گفتاری است نه نوشتاری، بسیاری از جملات ناقص و نارسا رها می شوند، جملات، دقیق و مرتّب نیست و قلم خوردگی و اشتباه در آن فراوان دیده می شود، از آن جهت که منظم و مرتب نوشته نشده است ارزش علمی ندارد و برای اقوال و آرای جدید جایی در نظر گرفته نشده است و از همه مهم تر توجه طلبه به جای فهمیدن، معطوف به نگارش است.

روش دوّم: نوشتن رئوس مطالب درس در جلسه

این روش تا حدّ زیادی اشکالات شیوه اول را ندارد، بعضی از طلاب برای اینکه رئوس مطالب را از دست ندهند و دلایل خاص و یا استدلال های استاد را فراموش نکنند در حدّی که به گوش فرا دادن و دقت در کلام استاد، خللی وارد نیاورد کلیات بحث استاد را خلاصه و فهرست وار یادداشت می کنند. این روش برای حافظه های ضعیف مناسب است اما اگر کسی حافظه قوی دارد باید مطالب را بعد از درس به صورت منظم و مستدل بازنویسی کند و در درس تمرکز خود را بر دقت در بحث و اشکال و جواب با استاد قرار دهد.

روش سوّم: نوشتن مشروح درس استاد بعد از کلاس

بعضی از طلاب صرفاً به نوشتن مطالب استاد نمی پردازند بلکه بعد از مطالعه و دقت کافی درباره مطالب استاد و ضمن مراجعه به منابع و مآخذ و انتخاب نظریه مختار، درس را تقریر می کنند. در این روش به طور مشروح و مفصل، موضوع و اقوال و دلایل و نتایج و اشکالات و مطالب اضافی و حواشی و نظرهای خود را یادداشت می کنند و منابع و مآخذ مطالب را استخراج و ثبت می نمایند. این شیوه مطلوب و بسیار مفید است لکن ممکن است وقت گیر و خسته کننده به نظر آید.

روش چهارم: نوشتن خلاصه درس بعد از کلاس

برخی از طلاب با توجه به مطالعات قبل از درس و پس از درسِ استاد و دقت و تأمل در آن و مراجعه به منابع و مآخذ و انتخاب نظریه، خلاصه بحث را یادداشت می کنند. در این شیوه، موضوع و اقوال و دلایل و نتیجه، کاملاً واضح و روشن و با کلماتی موجز و اشاره ای بیان می شود تا در مواقع لزوم بتوان با صرف کمترین وقت، مطلب را به طور کامل مورد ارزیابی قرار داد.

این شیوه موجب رشد قدرت استنباط از متون و خلاصه گیری از مطالب می شود، و برای نوشتن و مراجعه مجدد وقت کمتری صرف می شود و لذا خسته کننده نیست. البته لازمه این روش، پیش مطالعه و یا پیش مباحثه قبل از درس است.

نکته: نوشتن درس خارج مورد توجه بسیاری از اساتید بوده و هست، چنان که در روش سلف صالح حوزه هم مورد تأکید بوده و مرحوم میرزای بزرگ به نوشته های شاگردان اهمیت می داد و بهترین تقریر را در حضور دیگران معرفی می کرد. تجلیل و تشویق تقریرهای خوب توسط آیت الله بروجردی هم معروف و قابل ذکر است.

شیوه های مباحثه درس خارج

یکی از امتیازات مهم حوزه های علمیه نسبت به دانشگاه ها مباحثه می باشد که دارای آثار و برکات فراوانی می باشد. لکن این عمل در درس های خارج به چند صورت انجام می پذیرد. در یک آمارگیری مشخص گردید که در حدود % از طلاب درس خارج مباحثه می کنند.

روش اول: روخوانی

در این روش طلاب بنابر آنچه که در کلاس درس نوشته اند مباحثه می کنند و هر یک از آن ها از روی نوشته خود برای دیگری می خواند. در یک آمارگیری مشخص شد که % طلاب این گونه عمل می کنند.

روش دوّم: تقریر مباحث استاد

در این روش، بنا بر تقریر دوباره درس استاد است. هر بخشی را برای هم مباحث توضیح می دهند و در مورد مطالب هر قسمت از درس که برایشان روشن نبود به تبادل نظر می پردازند تا مطالب را به خوبی دریافت کنند. ولی از روی نوشته نمی خوانند

این دو روش برای درس خارج مفید نیست و به اهداف آن یعنی رسیدن به قوه استنباط کمک نمی کند و هدف مباحثه در درس خارج که رشد علمی طلبه است به دست نمی آید. این دو شیوه تنها از جهت فهم کلام استاد مفید است و محفوظات شاگردان را گسترش می دهد و برای مرحله سطح ـ که هدف آن فهمیدن متن درسی است ـ مفید است.

روش سوم: نقد و بررسی

در این روش بعضی از طلاب، در مباحثه به نقل کلمات استاد و تقریر آن می پردازند و سپس آن را مورد نقد و بررسی قرار می دهند. در این روش، طلاب بعد از درس با مراجعه به منابع و مآخذ و تفکر و تأمل، بیانات استاد را مورد بررسی قرار می دهند و در پایان نظریه استاد را قبول یا رد می کنند، در این نوع مباحثه در مورد پذیرش یا رد استدلال ها، مباحثه جدی شکل می گیرد. در این نوع مباحثه، قدرت استنباط فزونی می یابد و فکر پرورش داده می شود و هدف مباحثه که رفع اشتباه دو طرف و تقویت فکر و استدلال آن هاست تأمین می شود. این شیوه برای افراد مبتدی دشوار است لکن پس از مدتی شرکت در درس خارج، میسر خواهد بود.

روش چهارم: مباحثه و تحقیق جمعی

این روش برای کسانی که در درس خارج سابقه بیشتری دارند یا از درس مستغنی شده اند، مفید است. در این شیوه، ابتدا موضوع بحث مشخص و سپس به منابع و مآخذ مراجعه می شود و در مرحله بعد طلبه با تفکر و تأمل، نظریه خود را انتخاب می کند و در مرحله سوم، مطالبِ آماده شده به دوستان هم مباحث ارائه می شود. در مجموع این شیوه مفید و ارزنده است.

روش پنجم: پیش مباحثه

در این شیوه، طلبه قبل از درس، درس آینده را مطالعه می کند و با مراجعه به منابع و مآخذ، ادله و آرا را منقح می کند. در مرحله بعد، با تأمّل و تفکر دست به انتخاب نظریه ابتدایی می زند و در مرحله سوم، در پیش مباحثه «قبل از درس استاد» شرکت می کند و مثل یک استاد درس آینده را تقریر و بر آن استدلال می کند و پس از پاسخ دادن به اشکالات، مطالب را جمع بندی می کند و سپس در درس استاد حاضر می شود و به نقاط ضعف و قوت خود پی می برد.

به نظر می رسد بهترین شیوه مباحثه درس خارج همین شیوه است زیرا این روش قدرت استدلال و حلّ مسئله را در طلبه تقویت می کند و قدرت تفکر و اندیشه او را بالا می برد و در یک سیر منطقی عمل یادگیری اتفاق می افتد، قدرت بیان را تقویت می کند و گوینده و شنونده هر دو به نقاط ضعف و اشتباهات خود پی می برند.

پیشنهادهایی در مورد درس خارج

ـ کم کردن بلکه حذف بعضی از مباحث اصولی که فایده علمی یا عملی در فقه ندارند.

در این مورد حضرت آیت الله خامنه ای رهبر معظم انقلاب اسلامی ـ دام ظله العالی ـ می فرمایند:

«در درس خارجِ فقه هم، مباحث کاربردی و مورد استفاده باید مطرح گردد. بعضی از مباحث، مخصوصاً در اصول و در فقه وجود دارد که واقعاً مورد احتیاج نیست، ولی در اصول و فقه این مباحث را می خوانند.

در حالی که یک فقیه ـ در تمام طول بیست سال هم که استنباط کند ـ ممکن است یک بار حاجتش به چنین بحثی یا به مبنای معانی حروف یا در حقیقت و مجاز و