بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل هدف نهایی پیامبران :

گفتیم که پیامبران در مأموریت الهی خود دو هدف کلی را تعقیب می کردند: یکی شناخت خدا و عبادت و نزدیکی به او، که مربوط به زندگی نفسانی و سعادت اخروی بشر است و دیگری اقامه عدل و قسط و نفی ظلم و تبعیض، که مربوط به زندگانی دنیوی انسان ها است.

اکنون این سؤال مطرح می شود که آیا پیامبران در رسالت خود دوگانه گرا بوده اند; یعنی دو هدف مذکور را به صورت استقلال تعقیب می کردند؟ یا یکی از آنها را اصیل و دیگری را تبعی و مقدمه می دانستند؟ با فرض دوم، کدام یک از آنها اصیل و کدام تبعی بوده است؟ در این جا چند احتمال وجود دارد:

۱. بعضی چنین پنداشته اند که هدف اصلی پیامبران تأمین سعادت دنیوی بشر و اقامه قسط و عدل و نفی ظلم و تبعیض بوده است. پیامبران بدین منظور آمدند که جلو اختلافات و تجاوزات را بگیرند و زندگی انسان ها را همراه با امنیت و رفاه سازند. اگر درباره ضرورت معرفت و پرستش خدا، معاد و ثواب ها و عقاب های اخروی، ارزش های اخلاقی مانند: عدل، احسان، فداکاری، گذشت، دفاع از محرومان و مستضعفان تأکید داشتند بدین منظور بوده که در برقرارساختن عدالت اجتماعی و نفی ظلم و تبعیض مؤثرند. گفته اند: توحید نظری و معرفت خدا خود به خود سودی ندارد و ما خدا را بشناسیم یا نشناسیم، عبادت کنیم یا نکنیم هیچ فایده ای برای خدا ندارد. اینها را باید وسیله ای برای توحید اجتماعی و تأسیس جامعه عادلانه به حساب آورد.

۲. محققان و اسلام شناسان واقعی، هدف اصیل و نهایی پیامبران را پرورش نفوس و اصلاح زندگی نفسانی و اخروی انسان ها می دانند. لذا برای نیل به چنین هدفی، توحید نظری، ایمان به معاد و نبوت، پرستش و تسلیم در برابر خدای یگانه، تزکیه و تهذیب نفس و تخلق به اخلاق نیک را ضروری و مؤثر می دانند. برای تأیید این نظر به چند مطلب اشاره می کنیم:

الف) از فلسفه اسلامی و آیات و احادیث استفاده می شود که انسان از حیث روح ملکوتی موجودی است مجرد و برتر از ماده که جاویدان و فناناپذیر است و با مرگ نابود نمی شود بلکه از این جهان به جهان آخرت انتقال می یابد، تا نتیجه اعمال خوب یا بد خود را ببیند. انسان در بُعد روح ملکوتی خویش در حال حرکت و تکامل است، فطرتاً خداجوست و کمال، سعادت و صلاحش را در معرفت خدا و پرستش و تقرب به او جستوجو می کند و زندگی اصیل او نیز زندگی نفسانی و اخروی خواهد بود.

ب) در تعدادی از آیات و احادیث تصریح شده است که دنیا و امور دنیوی، ارزش چندانی ندارند و زندگی اصیل و ارزشمند انسان، حیات اخروی و نفسانی او می باشد. از باب نمونه:

دارایی و فرزند زینت زندگی دنیا است و کردار نیک، بر جای مانده و امیدوارکننده تر و نزد خدا پاداش بهتری دارد.[۱]

بدانید که زندگی دنیا بازیچه و سرگرمی و آرایش و فخرفروشی شما بر یکدیگر و افزون طلبی در مال و فرزندان است، همانند بارانی که روییدنی هایش کشاورزان را به شگفتی می اندازد [ام] به زودی پژمرده می شود و آن را به رنگ زرد می بینی آن گاه خاشاک شود. و در آخرت عذاب سختی [برای دنیاپرستان] است [و برای جمع دیگر]رضایت و بخشش است. و دنیا جز کالای فریبنده نیست. برای [رسیدن به]آمرزش پروردگار و بهشتی که وسعتش به فراخی آسمان و زمین است بر یکدیگر پیشی گیرید. این بهشت برای کسانی است که به خدا و پیامبرانش ایمان آورده اند. این بخشش خدا است به هر کس که خواهد می دهد و خدا دارای بخشش بزرگ است.[۲]

چیزهایی که به شما داده شده بهره زندگی دنیا و آرایش آن است و آنچه پیش خدا است بهتر و پاینده تر است. آیا اندیشه نمی کنید؟[۳]

در احادیث فراوانی از دنیا به عنوان یک جایگاه کوتاه مدت و محل عبور و مزرعه آخرت یاد شده که باید از آن برای زندگی جاویدان آخرت استفاده نمود; از باب نمونه:

علی(علیه السلام) فرمود: آگاه باشید! این دنیایی که شما آرزوی آن می کنید و به آن دلبستگی دارید و او هم شما را خشنود کرده، خانه و منزلتان نیست که برای آن آفریده شده یا بدان جا خوانده شده باشید. آگاه باشید! دنیا پابرجا نیست و شما در آن نمی مانید و این دنیا گرچه شما را فریفته اما هشدارتان هم داده. پس فریفته شدن را به تحذیرش و طمع کردن آن را به تخویف و ترساندنش واگذارید و در این دنیا به خانه ای که دعوت شده اید سبقت گیرید.[۴]

هم چنین فرمود(علیه السلام):

حقا که دنیا برایتان خانه پایدار آفریده نشد، بلکه موقت و برای آن که توشه کردار نیک گیرید و به خانه جاوید ببرید.[۵]