بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل هم اندیشی بررسی مسایل و مشکلات زنان؛ اولویت ها و رویکردها ؛ مصاحبه با ابراهیم شفیعی سروستانی :

تمایل به گریز از نقطه تعادل کم و بیش در روحیه همه انسان ها وجود دارد و از همین روست که علم اخلاق عهده دار رسالت برگرداندن انسان ها به حالت تعادل و هدایت آنها به خط میانه در فضایل نفسانی شده است .

اما یافتن خط تعادل در مسائل اجتماعی کار ساده ای نیست و افراط و تفریط در این گونه مسائل زمینه ظهور و بروز بیشتری دارد . لذا وظیفه رهبران و مصلحان اجتماعی در همه تاریخ این بوده که مردم را از تندروی ها و کندروی هایی که بدان ها گرفتار آمده اند بر حذر دارند و آن ها را به سوی تعادل رهنمون سازند .

« تجدد مآبی » و « تحجر گرایی » دو چهره بارز خط عدم تعادل و افراط و تفریط در برخورد با پدیده های اجتماعی اند . تجدد مآب چنان شیفته شرایط جدید اجتماعی و فرهنگی و مبهوت پیشرفتهای فنی و اقتصادی دنیای غرب است که گمان می کند جوامع اسلامی برای بقا در عصر جدید چاره ای جز دست شستن از ارزش های دینی و تجدید نظر اساسی در اصول خود ندارند . در مقابل ، تحجرگرا چشم خود را یکسره بر همه تحولات و تغییرات اجتماعی بسته و می پندارد که دین ، مجموعه ای خشک و انعطاف ناپذیر است که هیچ مسئولیتی برای پاسخگویی به نیازهای جدید روز ندارد .

این دو آفت ، همه مناسبات فرهنگی و اجتماعی جوامع اسلامی را تحت تأثیر خود قرار داده و باعث به وجود آمدن دیدگاه های متناقض و همراه با افراط و تفریط در مورد شئون مختلف زندگی اجتماعی در این جوامع شده است .

یکی از مهمترین مسائلی که در عصر ما به آفت تجدد و یا تحجر گرفتار آمده ، مسئله شخصیت انسانی و جایگاه اجتماعی زنان است . وجود این دو آفت باعث شده که چهره واقعی زن مسلمان و موقعیت اجتماعی او به نحو شایسته ، شناخته نشود . البته در این میان تنی چند از اندیشمندان مسلمان تلاش کرده اند با خروج از بن بست تحجر و تجدد ، دیدگاه اسلام در مورد زنان را به دور از هرگونه افراط و تفریط ترسیم کنند که از جمله شاخص ترین این اندیشمندان استاد شهید مرتضی مطهری است .

امروزه ما نیز بیش از هر زمان دیگر نیازمند یافتن خط تعادل در عرصه مباحث زنان هستیم و قطعاً رسیدن به این هدف جز با همراهی و همدلی نهادها ، جمعیت ها و مراکز فعال در عرصه مباحث زنان از یک سو و حوزه های فقاهت ، اندیشمندان حوزوی و دانشگاهی از سوی دیگر ، امکان پذیر نیست .

دفتر مطالعات و تحقیقات زنان وابسته به مرکز مدیریت حوزه های علمیه خواهران با هدف : شناخت ، ریشه یابی و اولویت گذاری مسائل و مشکلات زنان و همچنین شناسایی رویکردها و راهبردهای اساسی در حل این مسائل و مشکلات ، اقدام به برگزاری نخستین هم اندیشی « بررسی مسائل و مشکلات زنان ؛ اولویت ها و رویکردها » می کند و همه اندیشمندان حوزوی و دانشگاهی ، مراکز علمی و پژوهشی ، نهادهای اجرایی و فرهنگی و در نهایت جامعه زنان فرهیخته ایران اسلامی را به شرکت در این هم اندیشی که به مناسبت میلاد خجسته کریمه اهل بیت حضرت فاطمه معصومه (سلام الله علیها) در بهمن ماه ۱۳۷۹ در شهر مقدس قم برپا می شود ، فرا می خواند.

به منظور آگاهی بیشتر خوانندگان محترم از ضرورتها ، اهداف و برنامه های این هم اندیشی متن مصاحبه ای را که با دبیر هم اندیشی، جناب آقای سروستانی انجام پذیرفته، ذیلاً از نظر خوانندگان می گذرد.

به عنوان نخستین سؤال ، لطفاً بفرمایید دفتر مطالعات و تحقیقات زنان با چه هدفی به برگزاری این هم اندیشی اقدام کرده است؟

چنان که در فراخوان مقاله نیز ذکر شده است ، هدف از برگزاری این هم اندیشی ، شناخت ، ریشه یابی و الویت گذاری مسائل و مشکلات زنان از یک سو و شناسایی رویکردها و راهبردهای اساسی در حل این مسائل و مشکلات ، از سوی دیگر است . البته در گذشته نیز همایش ها و سمینارهای مختلفی با اهداف مشابه برگزار شده و حرکت ها و تلاش های مختلفی نیز در زمینه های یاد شده صورت گرفته است اما در برگزاری این هم اندیشی سه نکته اساسی وجود دارد که توجه به آن ها می تواند روشنگر اهداف برگزارکنندگان آن باشد :

اول این که در چند سال گذشته حضور حوزه های علمیه در عرصه مباحثات زنان بسیار کمرنگ بوده و همین امر باعث شده است محوریت حل مسائل و مشکلات زنان به خارج از حوزه منتقل شود . هر چند در این مدت عده ای از فضلا و اندیشمندان متعهد حوزه تلاش کرده اند که با تدوین کتاب ها و انتشار نشریاتی با اتکا به مبانی و اصول پذیرفته شده در حوزه های علمیه ، به شبهات و مسائل مطرح در حوزه زنان پاسخهایی مناسب ارائه نمایند ، اما مشخص است که این جریان به تنهایی نمی تواند پاسخگوی سیل وسیع شبهات و مسائلی باشد که این روزها در عرصه مباحث زنان مطرح است . به علاوه ، در سال های اخیر گاه برخی از تحصیلکرده های حوزه در برخی نشریات به اظهار نظر در مورد مسائل زنان پرداخته و دیدگاه هایی را مطرح کرده اند که مورد قبول بزرگان حوزه نبوده و کمتر با اصول و موازین پذیرفته شده در حوزه فقاهت شیعه تطابق داشته است .

با توجه به این مسائل لازم است با حرکت هایی دقیق و حساب شده زمینه حضور فعال اندیشمندان حوزوی در عرصه مباحث زنان فراهم شود تا بتوان با تکیه بر مبانی ، مبادی و منابع فقه شیعه و با شناخت مشکلات و مسائل عینی و واقعی زنان به طرح مباحث جدی نظری و کاربردی در عرصه مسائل زنان پرداخت و راه میانه ای را در بین تجدد مآبی و تحجرگرایی گشود . پس در حقیقت نخستین هدف این هم اندیشی فراهم آوردن زمینه ای مناسب برای حضور فعال تر حوزه های علمیه در مباحث زنان است .

دومین نکته این است که در سالهای اخیر، برخی جریان های فعال در عرصه مباحث زنان ، اعم از سکولار و تجدید نظر طلب ، به جای این که تلاش کنند فارغ از تحلیل های ذهنی ، گرایش های خاص سیاسی و به دور از انفعال و تأثیر پذیری از جریان های جهانی ، به شناسایی مسائل و مشکلات عینی و واقعی زنان ایران اسلامی و چاره جویی برای حل آنها بپردازند ، به نوعی مسئله سازی و بزرگ نمایی مشکلات زنان پرداخته و چنین وانمود کرده اند که همه مسائل و مشکلات زنان در زمینه هایی چون اختلاف دیه ، قصاص و شهادت زن و مرد و مانند اینها خلاصه می شود و راه حل نهایی همه مسائل زنان ، در تجدید نظر اساسی در احکام شرع نهفته است . با توجه به این نکته ضروری است که حوزه های علمیه در اقدامی هماهنگ با نهادها و مراکز دولتی و غیر دولتی فعال در عرصه مباحث زنان ، به شناسایی مسائل و مشکلات واقعی زنان بپردازند تا در نهایت بتوان با شناخت ضرورت ها و اولویت ها به برنامه ریزی دراز مدت برای حل این مسائل و مشکلات پرداخت .

نکته سوم هم این که متأسفانه در سال های اخیر با وجود اوج گیری مباحث خاص زنان در کشور و اقداماتی که در زمینه اصلاح وضعیت اجتماعی آنان صورت گرفته است ، برنامه و طرحی مدون که با نگرشی کلان و همه جانبه به اصلاح وضعیت اجتماعی و ارتقای شخصیت فردی زنان بپردازد، وجود نداشته است ؛ به عبارت دیگر ، کشور ما فاقد یک استراتژی مشخص در موضوع زنان بوده و به همین خاطر بیشتر اقداماتی که در چند سال گذشته در این زمینه صورت گرفته ، حالت انفعالی و روزمرگی داشته است و به جای این که در یک برنامه ریزی کلان و با در نظر داشتن اولویت ها به تعیین جایگاه زنان در عرصه های مختلف اقتصادی ، اجتماعی ، سیاسی و آموزشی بپردازیم ، هر از چند گاه با ارائه طرح هایی مقطعی به گمان خود قدمی در راه اصلاح وضعیت زنان در جامعه برداشته ایم ، در حالی که به روشنی مشخص نیست که آیا اولاً این قدم در نهایت به صلاح ز