فایل پاورپوینت کامل همانندی یاران امام حسین علیه السلام با یاران رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل همانندی یاران امام حسین علیه السلام با یاران رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم :

فایل پاورپوینت کامل همانندی یاران امام حسین علیه السلام با یاران رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم

الف – حرمت عهد و پیمان

یکی از سخنرانی های مشهور امام حسین (علیه السلام) خطبه ای است که در برابر حر و یارانش ایراد نمودند. سالار شهیدان (علیه السلام) در این سخنرانی کوتاه، به سه نکته اساسی و محوری اشاره کردند.

نخستین نکته، وظیفه مردم در برابر حاکمان جور است که به فرموده پیامبر گرامی (صلی الله علیه و آله و سلم)، اگر مردم، حاکم جائر را ببینند و بر او نشورند، همنشین آن ظالمان ستم پیشه خواهند بود.

نکته دوم، تبیین شایستگی خود برای رهبری جامعه و یادآوری این مطلب است که ایشان، الگویی برتر برای دیگران می باشند.

محور سوم خطبه، یاد آوری عهد و پیمان کوفیان با ایشان بود که با انبوه نامه هایشان ابراز نموده بودند. امام حسین (علیه السلام) فرمودند: مضمون نامه هایتان این بود که با من بیعت کردید و پیمان بستید تا مرا در مقابل دشمن تنها نگذارید، و دست از یاری ام بر ندارید. اینک اگر بر پیمان خود وفادار بمانید، به سعادت و ارزش انسانی خود دست یافته اید، و اگر پیمان خود را بگسلید، به خدا سوگند، این کار شما تازگی ندارد؛ شما با پدرم، برادرم و پسرعمویم، مسلم، نیز چنین رفتاری کردید. هان! به هوش باشید، هر که پیمان شکند، به زیان خود شکسته است، و خدا و دین او از یاری شما بی نیاز است؛ فحظکم اخطاءتم و نصیبکم ضیعتم ومن نکث فانما ینکث علی نفسه وسغنی الله عنکم.[۱]

بخش پایانی سخن حضرت (علیه السلام) اشاره به این آیه دارد: ان الذین یبایعونک انما یبایعون الله ید الله فوق اءیدیهم فمن نکث فانما ینکث علی نفسه و من اءوفی بما عاهد علیه الله فسیوتیه اجرا عظیما.[۲] پیش از تبیین تشابه میان مفاد آیه و مصداقی که بر آن تطبیق شد، لازم است فضای نزول آیه یاد شود.

پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) همراه گروهی از مسلمانان به قصد انجام عمره از شهر مدینه خارج شد. در نزدیکی مکه، مشرکان تصمیم گرفتند که از ورودشان به مکه جلوگیری کنند. پیامبر گرامی (صلی الله علیه و آله و سلم ) و یارانش در سرزمین حدیبیه توقف فرمودند. فرستادگانی میان ایشان و قریش رد و بدل شد تابه گونه شایسته ای کار پایان پذیرد که البته چنین شد و صلح معروف حدیبیه همان جا شکل گرفت.

در این میان، یک بار عثمان از طرف پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) مامور شد تا به مکیان بگوید که ایشان به قصد جنگ نیامده است، و قصدش تنها زیارت خانه خداست، ولی مشرکان او را توقیف کردند، و این کار سبب شد تا مسلمانان پندارند، عثمان به قتل رسیده است، که اگر چنین بود، این واقعه خود نوعی اعلان جنگ به شمار می آمد. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم ) فرمود: از این جا حرکت نمی کنیم تا با این قوم پیکار کنیم، و برای تاءکید بر این امر مهم، از مردم دعوت کرد تا با او تجدید بیعت کنند. مسلمانان نیز گرد آمدند و با حضرتش بیعت کردند تا هرگز پشت به میدان نکنند و تا آن جا که در توان دارند، در ستیز با دشمن بکوشند.

در آیه یاد شده، بیعت با رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم ) همانند بیعت با خدا، و شکستن بیعت با ایشان نیز پیمان شکنی با خدا دانسته شده است. به همین جهت در صورت پیمان شکنی آنان، کسی جز پیمان شکنی زیان نمی بیند، همچنان که اگر به پیمانش پایبند باشد و بدان وفا کند، کسی جز خودش از آن سود نمی برد، و این همه از آن روست که خدا بی نیاز می باشد.[۳]

تشابهی که میان آیه و شرایط پیش روی امام (علیه السلام)، وجود دارد، تاءمل برانگیز است؛ گویا حسین بن علی (علیه السلام) با تلاوت این آیه، کوفیان را پیامبر گونه چنین ندا داده اند که به بیعتی که با من بستید پایبند باشید؛ زیرا عهد با من، مانند میثاق با خداست، همان گونه که پیمان با رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم ) چنین بود. نیز بدانید فراخوانی شما، نه به هدف نجات خود است بلکه، سود و زیان این کار به خودتان باز می گردد و خدا از یاریتان بی نیاز است.

ب – یارانی استوار و وفادار

امام حسین (علیه السلام) میان راه مکه به کربلا در منطقه ای به نام «عذیب الهجانات» با چهار تن سواره روبه رو شدند. آنان با راهنمایی طرماح بن عدی از سوی کوفه می آمدند. حر بن یزید ریاحی که با لشکرش به موازات کاروان حسینی حرکت می کرد، خواست تا از پیوستن آن چهار تن به لشکر حضرت (علیه السلام) عهدی را که میانشان بود یادآور شد و او را به پایبندی به آن، فراخواند. حر نیز از دستگیری آنان دست کشید. پس از این امام حسین (علیه السلام) از آن چهار تن خواست تا از اخبار مردم و شهر کوفه گزارش دهند.

یکی از آنان به نام مجمع بن عبدالله، چنین گفت: واقعیت این است که به سردمداران شهر کوفه، رشوه های هنگفت پرداخته شده است تا بدین وسیله دلشان به سوی حکومت برده شود، و در لشکر بیداد جایشان دهند. دریغا که آن فرومایگان بر ضد شمایند و به دشمن پیوستند. توده مردم نیز، هر چند قلبشان با شماست، فردا با شمشیرهایشان بر علیه شما کشیده خواهد شد!

امام (علیه السلام) از پیک دلیرش، قیس بن مسهر صیداوی پرسید. گفتند سر کرده نظامیان اموی، وی را بازداشت کرد و از او خواست تا بر فراز قصر رود و بر پدر والامقامت زبان به ناسزا بگشاید، اما آن رادمرد بر شما و پدر بزرگوارت درود فرستاد و بر عبیدالله بن زیاد و پدرش لعنت، و مردم را از آمدن شما آگاه کرد و آنان را به یاریتان فراخواند.[۴]

پس از آن به دستور ابن زیاد، سرقیس را با بی رحمی و شقاوت جدا کردند