فایل پاورپوینت کامل وابستگی رسانه ها به شبکه های مجازی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل وابستگی رسانه ها به شبکه های مجازی :

مهم ترین رخداد ارتباطی سال های اخیر تغییر مسیر حرکت و محل حضور مخاطب است لاجرم پیام آوران و پیام آفرینان نیز هماهنگ با این تغییر به اختیار یا اجباردر پی مخاطب در این مسیر و حوزه تازه آمده اند از این رو است که وابستگی روزنامه نگاران و روابط عمومی ها به عنوان بخشی مهم از تولید کنندگان و عرضه کنندگان پیام و محتوا به شبکه های اجتماعی هر روز بیشتر می شود در ادامه به بررسی چگونگی فایل پاورپوینت کامل وابستگی رسانه ها به شبکه های مجازی پرداخته ایم.

براساس آخرین برآوردها ۸۱ درصد کارشناسان روابط عمومی و ۷۸ درصد روزنامه نگاران حیات کارشان را وابسته به شبکه های اجتماعی می دانند. این وابستگی با موضوع پیچیده تری نیز همراه شده است و آن نحوه و سازوکار اثربخشی روزنامه نگاران و روابط عمومی ها بر افکار عمومی در عصر شبکه های اجتماعی است. در بسیاری از موارد کانال ها یا پیج ها و حساب های کاربری شهروندان و شهروند خبرنگاران در فضای مجازی بیننده ها و بازدیدهای بیشتری از حساب های دست اندرکاران و فعالان حرفه ای رسانه دارد. آیا این بدان معناست که دیگر رشته کار پیام رسانی از دست اصحاب رسانه خارج شده؟

شبکه های اجتماعی، روابط عمومی ها و روزنامه نگاران همگی اجزایی از نظام ارتباطی هستند و به هم وابستگی متقابل دارند و استفاده از شبکه های اجتماعی امری اجتناب ناپذیر است. شبکه های اجتماعی در جایگاه منبع توزیع اطلاعات و اخبار، منبع مهمی برای روزنامه نگاران به شمار می روند و حق دسترسی آزاد به اطلاعات را تا حدی محقق می سازند. بنابراین، استفاده از شبکه های اجتماعی به عنوان منبع اخبار و اطلاعات می تواند همه بخش های کاری روزنامه نگاران را تحت تأثیر قرار دهد زیرا شبکه های اجتماعی هم حوزه های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، هنری و ورزشی را تحت پوشش قرار داده اند و از نظر سبک مطلب، بیشتر در حوزه «خبر» و بازنشر صورت می گیرد؛ بدین معنی که آنچه در شبکه های اجتماعی تولید می شود بیشتر خبر است نه گزارش، مصاحبه و سایر ژانرهای رسانه ای.

اما این وابستگی در مواردی که امکان وجود عنصر خبری «صحت و درستی» کم است بسیار می تواند به اعتبار نشریه لطمه بزند. البته این امکان حتماً می تواند وجود داشته باشد که شهروند- خبرنگاران به این دلیل که از زاویه نگاه خاص به ماجرا نگاه می کنند یا منافع شخصی دارند، ممکن است گزارشگرانی عینی گرا و فاقد سوگیری نباشند و آنچه در شبکه ها انتشار می دهند، دارای سوگیری بوده و ذهنیات خود آنها در نحوه گزارش تأثیرگذار باشد که این امر قطعاً باعث کاهش اعتماد مخاطبان رسانه های غیر مجازی می شود.

به طور خلاصه می توان گفت که منابع دست اول خبری در چنین حالت هایی بیشتر نقش پاسخگو و برخورد منفعلانه خواهند داشت تا برخورد فعال، یعنی در پاسخ به مطالب کذب و غیر واقع، مجبور به سخن گفتن خواهند شد و شاید خود این مسأله سبب شود منابع دست اول برای رهایی از شر اخبار غیر واقع و ناصحیح بیشتر اقدام به پاسخگویی به رسانه ها بکنند.

متأسفانه یکی از مهم ترین آسیب های شبکه اجتماعی، بی توجهی به شیوه نگارش فارسی است که در صورت تداوم ترویج غلط نویسی، در آینده ای نه چندان دور شاهد افول سواد عمومی جامعه خواهیم بود. متأسفانه هیچ عکس العملی از سوی هیچ نهادی در این زمینه مشاهده نمی شود و اگر واقع بین باشیم، شاید واقعاً به دلیل گستردگی نتوان کاری هم کرد کارستان، اما مطبوعات و خبرگزاری ها باید بشدت مراقب باشند که مبادا تسلیم این روند غلط نویسی شوند. از رسانه ها بخصوص رسانه ملی باید در جهت توسعه درست نویسی کمک طلبید.

تهدید و فرصت

در حال حاضر روزنامه نگاران و روابط عمومی ها تلاششان این است که از فضای مجازی به عنوان یک فرصت برای ارتباط بیشتر و تعامل نزدیکتر با مخاطبانشان استفاده کنند. اما متأسفانه به دلیل ضعف و تأخیر هایی که در پذیرش تکنولوژی در کشور وجود دارد، برای آماده کردن زیرساخت ها بخصوص در بحث های حقوقی و قانونی دچار تأخیر هستیم.یعنی اینکه بلافاصله پس از ورود شبکه ها و رسانه های اجتماعی در جامعه بسیاری از مردم با آنها سر و کار دارند. اما بسیاری از سازمان ها و وزارتخانه ها از اینکه آیا مجاز به استفاده از این پتانسیل برای انجام وظایف اداری خودشان می باشند یا خیر اطلاعی ندارند.

این درحالی است که این مشکل در خصوص استفاده از تلگرام که از حدود دو سال پیش به عنوان یکی از شبکه های اجتماعی و رسانه ای توجه بیش از ۳۰ میلیون ایرانی را به خود جلب کرده وجود داشت. یکی از شبکه های اجتماعی که ابهام درباره آن وجود داشت و بعد از مدتی استفاده از آن غیرقانونی اعلام و فیلتر شد، فیس بوک بود. با وجود این هرازچندگاهی شاهد بودیم مدیران ارشد کشور مطالبی در آن می گذاشتند. البته در حال حاضر یک مهاجرتی به سمت تلگرام و رسانه های موبایلی صورت گرفته که می تواند برای روابط عمومی ها فرصتی ایجاد کند تا وظایف خودشان را دقیق تر و سریع تر و در جغرافیای وسیع تری انجام دهند. اما با وجود فرصت های به دست آمده کمتر توجه کردن مردم به روزنامه ها و رسانه های مکتوب و توسعه روزنامه نگاری پشت میزنشینی را می توان از آسیب های شبکه های اجتماعی دانست.

حضور کمرنگ خبرنگاران در میدان خبر و رویدادها این امکان را می دهد که گزارش های جان داری که تاریخ مطبوعات و روزنامه نگاری کشور را ثبت و ضبط می کند کمتر شود. اما نکته ای که وجود دارد این است که شبکه های اجتماعی نقش شهروند خبرنگاران را بسیار برجسته تر کرده است؛ به طوری که تلویزیون و رسانه های صوتی و تصویری و رسانه های مکتوب از گزارش های مردمی به عنوان شهروند خبرنگاران استفاده می کنند و دقایقی از برنامه های خودشان را به این موضوع اختصاص می دهند. بنابراین مجموعه ای از آسیب ها، تهدیدها و فرصت هایی که در حوزه فضای مجازی متوجه روابط عمومی ها و روزنامه نگاران است باعث می شود با آموزش صحیح و مداوم نقاط ضعف موجود را به نقاط مثبت تبدیل کند.

حداقل در ۱۵ سال اخیر به نظر می رسد سازمان های دولتی در کنار بخش خصوصی و سازمان های مردم نهاد توانسته اند خودشان را با آنچه در حوزه دیجیتال و توسعه روابط عمومی الکترونیک یا روزنامه نگاری الکترونیک روبه رو بودند همگام کنند و آموزش های لازم را ببینند. اما با وجود این، این آموزش ها کافی نبوده است و علت آن هم رغبت و میزان استقبال کارگزاران روابط عمومی ها و روزنامه نگاران از آن است.

شبکه های اجتماعی می تواند تهدید و هم فرصت باشد و هم می تواند در سوژه یابی های ناب و یافتن اخبار و پیگیری مسائل و مشکلات مردم از طریق همین شبکه ها و رسانه های اجتماعی کمک کند. همچنین باعث می شود تا به منابع شاخص خبری دسترسی پیدا کنند و گزارش های مختلفی را تولید کنند. اما نکته ای که باعث می شود رسانه های مکتوب بتوانند ماندگاری و حیات خودشان را ادامه دهند تولید است که از طریق همین رسانه های اجتماعی می تواند به منابع خبری بسیار زیادی دست یابند.

اما اگر پدیده روزنامه نگاری پشت میزنشینی اشاعه پیدا کند باعث می شود مردم رسانه های مکتوب را پس بزنند و خود روزنامه نگاران از وظایف حرفه ای شان عقب بمانند. بنابراین به نظرم می رسد که این موضوع بستگی به نگاه و مأموریت هایی دارد که یک رسانه برای خودش قائل است.

وابستگی عیب است

به اعتقادم وابستگی به هر چیزی و هر منبعی بسته به درصد، میزان و نوع آن اشکال دارد. یعنی رسانه ها چه رادیو و تلویزیون و چه روزنامه ها برای ادامه حیاتشان به مواد خامی وابسته اند؛ یعنی همان طور که خودرو برای حرکت نیاز به سوخت دارد و آدمها نیز برای ادامه حیات شان به اکسیژن نیاز دارند، رسانه ها نیز برای ادامه حیات شان به خبر، محتوا و پیام مطالب نیازمندند. اما اگر این نیاز از یک منبع تأمین کننده حتی اگر موثق ترین و بهترین منبع باشد به نظر من اشکال دارد. درحقیقت وابستگی از نوع بد است. اما اگر به منابع متعددی مراجعه کنند و مترصد این باشند از هر منبعی برای تأمین خبرهای مورد نیاز خودشان و در واقع انتشار اخبار مورد نیاز مخاطبان اقدام کنند این بسیار مناسب است.

اما مشکلی که وجود دارد این است که برخی همکاران رسانه ای تحت تأثیر فضای احساسی و هیجانی و موج سونامی جریان های خبری به یک منبع وابسته شده و به آن مراجعه می کنند که به نظرم آسیب زا و اعتبار زدا و خطرناک است. اگر توجه داشته باشید رسانه ها برای تأمین اخبار مورد نیاز خود و ادامه حیاتشان به خبر نیاز دارند که از منابع مختلف به دست می آید. یکی از این منابع مشاهده است؛ یعنی خبرنگار در میدان و صحنه حضور پیدا می کند و خبر مورد نیازش را تهیه می کند و در اختیار مخاطب قرار می دهد که به نظرم از بهترین نوع خبر و انتشار اخبار است زیرا خبرنگار بی واسطه سر صحنه خبر حضور دارد و اخبار را تولید و منتشر می کند.

اما واقعیت این است که آیا می شود همه خبرهای مورد نیاز مردم را از طریق مشاهده به دست آورد. یعنی خبرنگاران رسانه ها می توانند در همه جا حضور داشته باشند؛ پاسخ خیر است. زیرا برخی اخبار جنس و ذاتشان به گونه ای است که نمی توان با مشاهده به دست آورد و بای