فایل پاورپوینت کامل واکاوی دلالت صوم بر امامت از منظر آیات و روایات

با فایل فایل پاورپوینت کامل واکاوی دلالت صوم بر امامت از منظر آیات و روایات یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل واکاوی دلالت صوم بر امامت از منظر آیات و روایات شامل 102 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل واکاوی دلالت صوم بر امامت از منظر آیات و روایات را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل واکاوی دلالت صوم بر امامت از منظر آیات و روایات با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل واکاوی دلالت صوم بر امامت از منظر آیات و روایات بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل واکاوی دلالت صوم بر امامت از منظر آیات و روایات با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل واکاوی دلالت صوم بر امامت از منظر آیات و روایات وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل واکاوی دلالت صوم بر امامت از منظر آیات و روایات با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل واکاوی دلالت صوم بر امامت از منظر آیات و روایات مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل واکاوی دلالت صوم بر امامت از منظر آیات و روایات :

مقدمه

اساس منابع اجتهاد و استنباط در شریعت مقدس اسلام، ثقلین می باشد؛ کتاب که بیان واضح و آشکار همه چیز در آن آمده است؛ تبیانالکل شیء و عترت که تمام اشیا نزد ایشان به احصا درآمده است؛ وکل شیء أحصیناه فی إمام مبین. خطاب های شرعی در ثقلین، ظواهر و بطونی دارد که این هم موافق بالاترین درجات فصاحت و بلاغت است و هم ذخیره ای برای رفع حوائج جمیع بندگان تا روز قیامت می باشد، در واقع از آنجا که ثقلین، تبیان کل شیء می باشند، بیان شرعی باید وجوهات متکثری داشته باشد، تا همه مکلفین با هر سطح عقلی بتواند از آن بهره ببرد. به همین سبب ملاحظه می شود که در اخبار، فقاهت، متوقف بر معرفت معاریض کلام و لحن قول شده است، تا آنجا که به اراده شارع مقدس، بعثت خاتم الأنبیاء(ص) که حجت خدا بر جهانیان می باشند، به تعریض بوده است. معاریض، اشارت پنهانی یا بیان مطلب در لفافه و کنایه است که دلالت وسیع و نامتناهی دارد، و معرفت به آن موجب رسیدن به مراد متکلم می شود. پس هدف اصلی و مقصد اعلا، در «درایت» نهفته است. درایت، به سان روایت، قواعدی دارد که بدون رعایت آن، حدیث شناسی بلکه دین شناسی محقق نمی گردد و عالمان و محدثان بزرگ، در سلوک حدیثی خویش، بدین قواعد پایبند بوده اند. گرچه تمامی این قواعد و اصول مدون و مبوب نیست، لیکن از لابه لای فقه الحدیث اندیشمندان دینی و برخورد آنان با روایت، قابل اصطیاد است (مهریزی، ۱۳۷۶: ۲۹). با توجه به خلأی که در حقیقت معنای صوم وجود دارد، ضرورت دارد که با نگاهی نو به پشتوانه آیات قرآن کریم و تفسیر قرآن توسط روایات نورانی اهل بیت (ع) به بررسی آن بپردازیم چراکه روش تفسیر قرآن به سنت یکی از اقسام چهارگانه تفسیر به مأثور یا تفسیر نقلی است. مقصود از سنت نزد امامیه، قول و فعل و تقریر معصوم است و مراد از این شیوه روشن کردن مفاد آیات و مقاصد آن ها با قول یا فعل یا تقریر معصوم (ع) است (وزیری، ۱۳۹۱: ۱۶۱-۱۸۴).

پیشینه پژوهش

بررسی آثار موجود حاکی از این مطلب است که بررسی اصل فلسفه و بطون احکام مغفول مانده است. در حالی که اساس تفقه، بر معرفت به معاریض کلام و لحن قول فایل پاورپوینت کامل واکاوی دلالت صوم بر امامت از منظر آیات و روایات شارع مقدس و موالیان امر مبتنی است و فقاهت، بدون توجه به این مهم، موجب خروج تخصصی از معنای فقیه می شود.

صوم

صوم، یکی از وجوه شرع لکم من الدین ماوصی به نوحا: «برای شما(جامعه بشری) از دین (آسمانی) همان را تشریع کرد که به نوح (اولین پیامبر صاحب شریعت) توصیه کرده بود»(شوری/ ۱۳) می باشد که از همان ابتدای خلقت، تشریع شده بود. صوم دلالت بر إمساک عن الشیء دارد. این لفظ در اخبار به «صبر» اطلاق شده است. چنانچه امام صادق در روایتی تصریح به این معنا نمودند که «الصبر هو الصوم»(عیاشی، ج ۱: ۴۳). به علاوه امام فرموده اند: «والصبر من الإیمان بمنزل الرأس من الجسد ولا إیمان لمن لا صبر له»(علی بن موسی الرضا: ۸۱) به این معنا که صیام، محدود به امساک از مفطرات نمی شود، بلکه در این تکلیف شرعی نیز حقیقتی نهفته است: صوم، صبر است و صبر، رأس الایمان است، از اینجا جایگاه صوم در شریعت مقدس اسلام ظاهر می شود.

«مؤید این مطلب، کلام امام صادق است که به طور مفصل به وجوه صوم اشاره می فرمایند و روزه را اختصاص به نخوردن و نیاشامیدن نمی کند؛ بلکه شرایطی برای آن لحاظ میکند که باید حفظ شود»(اشعری قمی، ۱۴۰۸: ۲۲). پس در صورت ظاهر صوم، حقیقتی مستتر است؛ و آن حقیقت در صورت کلی به وجود مقدس حضرات حبل الله المتین اشارت دارد. «نحن الصلاه فی کتاب الله عز وجل ونحن الصیام»(استرآبادی، ۱۴۰۹: ۲۲). حال این صورت تشریع، خود متشکل از مقدمات، اجزا و شروطی است که هر یک به شأنی از شئون امام مبین اشاره میکند.

حقیقت صبر و صوم

بیان شد که صوم در أدله، به صبر تعبیر شده است. خداوند متعال می فرماید: «و در کارهایتان از صبر و نماز یاری طلبید و البته نماز دشوار و گران است مگر بر فروتنان». (بقره / ۴۵). امام صادق می فرماید: «صبر، روزه است؛ چون مصیبتی بزرگ یا شدتی بر کسی فرود آید، پس باید روزه بگیرد، زیرا خدای عز و جل میگوید: از صبر یاری بخواهید یعنی از روزه»(کلینی، ۱۴۰۷، ج ۴: ص ۶۴). پس امر به استعانت از صبر و صلاه، همان امر به طلب عون از صیام و صلاه است. امام علی در خطبه نورانیت خود به حقیقت این دو فرایض تصریح فرمودند که «فالصبر رسول الله، والصلاه إقامه ولایتی»(علوی، ۱۴۲۸: ۶۹). حقیقت صبر، رسول الله است، و صلاه مؤول به ولایت شده که حمل آن جز بر خاشعین کبیر است. پس صبر در وجود حضرت ختمی مرتبت به ظهور رسیده است.

بنابراین حقیقت صیام آنگاه برای مکلف تحصیل می شود که در سیره و محیای آن حضرت تفقه نماید. لذا صبر یا تحمل ولایت، عهدی بوده که خداوند متعال آن را از شیعیان و مؤمنان اتخاذ فرموده است. چنانچه امام صادق فرمودند: «خلق شیعتهم، أخذ علیهم المیثاق وأن یصبروا و یصابروا و یرابطوا»(کلینی، ۱۴۰۷، ج ۱: ۴۵۱). آن حضرت مراد از عبارت “أن یصبروا و یصابروا و یرابطوا” (آل عمران / ۲۰۰) را در گزاره های مختلفی چنین تفسیر فرمودند: «یا أیها الذین آمنوا اصبروا علی الفرائض و صابروا علی المصائب و رابطوا علی الأئمه»(فیض کاشانی، ۱۴۱۵، ج ۱: ۴۱۱) و «یا أیها الذین آمنوا اصبروا علی دینکم وصابروا عدوکم ممن یخالفکم»(حر عاملی، ۱۴۲۵، ج ۱: ۱۶۴).

عبارات مصدر به ایمان است، پس ایمان مقدم بر صبر و صوم است، وقتی مکلف، معنون به مؤمن شود، صبر بر فرائض برای او ایجاد می شود. صبر بر فرائض یعنی حمل معرف الامام چون أصل الفرائض، معرفت به ولایت است؛ «إن الفرائض الواجبه بعد الولایه»(ابن بابویه، ۱۳۷۶: ۳۳۹). سپس صبر در مصائب و صبر در برابر أعداء باید تحقق پذیرد، چون شیطان لعین قسم خورده تا در برابر صراط مستقیم یعنی ولایت قرار گیرد (اعراف / ۱۶). آخرین گزاره عبارت است از: «ورابطوا علی الأئمه»، واو در اینجا از نوع نتیجه است، به این معنا که ثمره پذیرش ولایت و حمل آن و صبر در برابر مصائبی که از سوی اعداء وارد می شود به «رابطوا علی الأئم» منتج می شود. لذا چون جمیع شئون ولایت به معنای اتم و اکمل ولایت در وجود حضرت محمد (ص) نشسته است و همه وجود آن حضرت، فرائض ولایت می باشد و سیره و همچنین محیای آن حضرت منحصرا طریق الولای است، حقیقت صوم و صبر می باشند. لذا مکلفین برای اقامه صلاه باید به أسوه حسنه حقیقت صبر و صوم که ایشان می باشد، تأسی جویند. آیه ۱۵۳ سوره مبارکه بقره می فرماید: یا أیها الذین آمنوا استعینوا بالصبر و الصلاه إن الله مع الصابرین(بقره / ۱۵۳) از مولانا امام باقر مروی است که «یعنی علیکم بالصبر والصلاه، فإن الله مع الصابرین»(ابن حیون، ۱۳۸۵، ج ۱: ۱۳۳). در این آیه کریمه شریفه تصریح شده است که ذات اقدس احدیت، معیت با صابرین دارد؛ یعنی معونه و معیت الله تبارک و تعالی با مؤمنانی است که به حمل اکمل و اتم معرف الامام رسیده باشند. خداوند متعال در سوره مبارکه مریم خطاب به آن حضرت چنین می فرماید: «برای خدای رحمن نذر روزه (سکوت) کرده ام و امروز با هیچ انسانی سخن نخواهم گفت» (مریم /۲۶). این آیه به یکی از وجوه صیام دلالت دارد. به بیان دیگر حضرت مریم مأمور به صیام الصمت می شود، و این صوم که در منابع به وجهی از وجوه صوم تعبیر شده، اشعار به درجه ای از مراتب صبر دارد و مقدمه معجزه عبدالله می باشد. (مریم / ۲۹۳۰). از این آیه استفاده می شود، زمانی که قلوب، صاحب صوم و صبر شود، نیل به حقیقت این معنا، تمهیدی برای قیام خواهد بود.

همانگونه که صلح امام مجتبی، که ظهور اتم و اکمل صبر و صوم بود، مقدمه قیام حضرت ابوعبدالله الحسین گردید. امام مجتبی در سخنی پس از تصریح بر این مهم که امام در هر زمان چه قائم و چه قاعد مطلقا حجت الله است، به تعلیل صلح اشاره کردند:

«به همان علتی که پیامبر خدا با بنی ضمره و بنی اشجع و با اهل مکه هنگام برگشت از حدیبیه صلح فرمودند من نیز با معاویه صلح نموده ام، رسول خدا با آن هایی صلح کرد که به نص صریح قرآن کافر بودند و معاویه و اصحابش به مقتضای تأویل قرآن کافر می باشند»(ابن بابویه، ۱۳۸۵، ج ۱: ۲۱۱) بنابراین امام حسن مجتبی متناظر با صوم و صبر و قیام حضرت ابوعبدالله الحسین متناظر با صلاه می باشد؛ در تبیین بطن دیگری از این آیه شریفه استعینوابالصبروالصلاه(بقره / ۱۵۳)؛ به معنای امر به استعانت از بسیط معنای صوم؛ یعنی امام حسن و بسیط معنای صلاه نائل می شویم که اقامه آن در اتم معنا در قیام حسینی است. چنانچه در زیارت ناحیه مقدسه خطاب به وجود مبارک آن حضرت شده است : «أشهد أنک قد أقمت الصلاه»(کلینی، ۱۴۰۷، ج ۴: ۵۷۴).

ارکان روزه: ظرف زمانی

یکی از ارکان صیام مفروض، ظرف وجوب آن یعنی ماه مبارک رمضان است. مکلفین با رویت حلول ضیافت الله، باید نیت صیام مفروض بنمایند. از آنجا که شهر الله المبارک در صیام موضوعیت دارد و از ارکان آن می باشد، لذا به تبیین تعلیل آن در این بحث خواهیم پرداخت. تعداد ماه ها نزد خداوند معدود و متعین، و در کتاب الله مسطور بوده است (توبه / ۳۶) در میان ماه ها، ماه خدا، ماه مبارک رمضان سید ماه ها می باشد (کلینی، ۱۴۰۷، ج ۴: ۶۶). مستفاد از آیه کریمه و روایات ذیل آن مانند کلام امام العسکری به دست میآید که هر یک از ایام و ماه ها، صاحب وجود و روح، وجوه و شئونی می باشند که معرفت به آن ها، تحصیل معرفه الله است. «نحن الأیام و نحن الشهور»: «ما روزها و ما ماه ها هستیم»(عاملی نباطی، ۱۳۸۴، ج ۲: ۱۵۹) و نیز فرمودند: «نحن اللیالی و الأیام ومن لم یعرف هذه الأیام، لم یعرف الله حق معرفته»: «ما شب ها و روزها هستیم. هر کس این ایام را نشناخت، خدا را آنگونه که باید نشناخته است»(حافظ برسی، ۱۴۲۲: ۶۹).

اولویت و اهمیت معرفت به حقیقت ماه مبارک رمضان، به عنوان شهر مفروض صیام، با توجه به آنچه در ادله آمده است إضعاف یافته است: «ماه رمضان همان ماهی که آن را از همه ماه ها اختصاص داده و بر همه زمان ها و روزگارها برتری داده و بر همه وقت های سال برگزیده ای به سبب قرآن و نوری که در آن فرو فرستادی»(ابن مشهدی، ۱۴۱۹: ۶۲۳).

ماه مبارک رمضان به دلیل اسبابی که در نصوص به برخی از آن ها اشاره شده، از میان جمیع شهور و أزمنه و دهور اختیار و اصطفا شده است. در خصوص حقیقت معنای این ماه و اسباب تفضل آن بر سایر ماه ها، در لسان حضرات معصومین اشاره شده است که رمضان، اسمی از اسماء الله تبارک و تعالی می باشد. سپس در ادامه روایت به حقیقت اسم الله تصریح شده است که هر کس در ماه رمضان از خانه خود خارج شود و رهسپار راه خدا گردد(که ماییم همان راه خدا)، که هر کس وارد این راه شد به دور قلعه ای محکم میگردد و حصن حصین همان وجود مبارک أسماء الله الحسنی یعنی امام است».

همانگونه که امیرالمؤمنین علی در خطبه افتخار خویش فرمودند: «أنا الصیام وأنا شهر رمضان»: «من حقیقت روزه و ماه مبارک رمضان هستم»(حافظ برسی، ۱۴۲۲: ۲۶۱).

بنابراین برای شهور و أیام، حقیقت و روحی جعل شده، از میان شهور ماه مبارک رمضان به عنوان اسم الله، اصطفا و اختیار گشته و به همین سبب، معرفت به ظهر و بطن آن در أخبار مورد تصریح قرار گرفته است.

شئون ما رمضان رمضان: شهر الطهور

رمضان، «شهر الطهور» است؛ در اصل لغت از رمض به معنای شدت حرارت است (ابن منظور، ۱۴۱۴، ج ۷: ۱۶۰). آنگونه که در حدیث نبوی تصریح شده، رمضان، سوزاننده ذنوب است. «إنما سمی رمضان، لأن رمضان یرمض الذنوب»(کبیر مدنی شیرازی، ۱۴۰۹، ج ۶: ۱۱). نیز در جای دیگر تعبیر “یرمض الذنوب ” مقید برای مؤمنین ذکر شده است:

«أرمض الله تعالی فیه ذنوب المؤمنین وغفرها»(ابن طاووس، ۱۴۰۹، ج ۱: ۳۰۵). در شرح عبارات مذکور و نیز تبیین چگونگی غفران ذنوب در ماه رمضان آمده است که تحصیل معرفت نسبت به حق رمضان و حدود آن، و رعایت آن حدود، موجب ازاله ذنوب و تطهیر مکلف خواهد شد (ابن بابویه، ۱۳۹۶: ۱۳۱). منطبق با اخبار وارده، ماه مبارک رمضان که سید و غره شهور است، قلبی دارد که آن لیله القدر می باشد(کلینی، ۱۴۰۷، ج ۴: ۶۶).

حقیقت لیل القدر، وجود مبارک حضرت فاطم الزهرا است. آنگونه که امام صادق ذیل آیه مبارکه إنا أنزلناه فی لیله القدر(قدر/ ۱) فرمودند: «مراد از «شب»، فاطمه و مراد از «قدر» خداوند است. پس هر کس فاطمه را آنگونه که باید بشناسد، شب قدر را درک کرده است. همانا ایشان «فاطمه» نامیده شدند؛ زیرا خلایق از شناخت او عاجز هستند»(کوفی، ۱۴۱۰: ۵۸۱). بنابراین حقیقت ماه مبارک رمضان ارجاع به وجود مبارک حضرت امیرالمومنین علی دارد، و حقیقت قلب ماه مبارک، به وجود مقدس حضرت زهرا دارد. تحصیل معرفت فاطمی که قلب سید الشهور است، موجب تحصیل طهارت و ورود در حصن حصین ولایت علوی است. «فإنا نسألک إن کنا صدقناک إلا ألحقتنا بتصدیقنا لهما لنبشر أنفسنا بأنا قد طهرنا بولایتک»: «پس از تو درخواست میکنیم اگر تصدیق کننده تو بوده ایم ما را به تصدیقمان به پدرت و جانشینش ملحق کنی، تا خود را بشارت دهیم، که به سبب ولایت تو پاک گشته ایم»(مجلسی، ۱۴۰۳، ج ۲۵: ۹۷-۱۹۵).

رمضان: نزول قرآن

یکی دیگر از شئون ماه مبارک رمضان، نزول قرآن در آن است. امام رضا درباره علت جعل صیام در ماه رمضان با این بیان فرمود: «روزه در خصوص ماه رمضان واجب شد نه ماه های دیگر زیرا ماه رمضان همان ماهی است که خداوند تبارک و تعالی قرآن را در آن نازل فرمود. در این ماه حق تعالی بین اهل حق و باطل تفرقه انداخت، چنانچه خود در حضرت قرآن فرمود: ماه رمضان ماهی است که در آن قرآن برای هدایت مردم و به منظور امتیاز حق از باطل با ادله ای روشن نازل گردیده است. در این ماه حضرت محمد به نبوت برانگیخته شد»(حر عاملی، ۱۴۲۵، ج ۴: ۲۳۶). کل امر و تشریع هستی در ظرف لیل القدر نازل شده است که آن وجود مبارک حضرت صدیقه کبری می باشد. گرچه صیام از ابتدای خلقت آدم تشریع شده بود، اما صیام شهر رمضان تخصیصا در زمان حضرت محمد به جمیع امت آن حضرت امر شد؛ «إن شهر رمضان لم یفرض الله صیامه علی أحد من الأمم قبلنا إنما فرض الله صیام شهر رمضان علی الأنبیاء دون الأمم»:

«خداوند روزه ماه مبارک رمضان را بر هیچ یک از امت های قبل از اسلام واجب نکرد.

خداوند روزه ماه مبارک رمضان را فقط بر انبیاء گذشته واجب کرده بود و امت های ایشان تکلیفی نسبت به روزه نداشتند»(حر عاملی، ۱۴۰۹، ج ۱۰: ۲۴۰) زیرا امیت وجود آن حضرت که مخاطب مطلق قرآن است، حضرت أم أبیها است. ریشه جمیع تشریع هستی به نور رسول الله است که «لولا أنا و علی ما عرف الله» (هلالی، ۱۴۰۵، ج ۲: ۸۵۸)، و وجود رسول الله وجودی است أمی و ریشه آن حضرت به حضرت أم الکتاب است. لذا صیام که بیان شد از وجوهش تطهیر مکلف است و این تطهیر با ولایت فاطمی تحصیل می شود، برای امت حضرت ختمی مرتبت امتنانا در این ماه تشریع شد.

رمضان: تدبیر امور

ماه مبارک رمضان؛ شهر طهور؛ شهر نزول حضرت قرآن در لیل القدر به صورت دفعی می باشد. خداوند در سوره دخان می فرماید: حم * والکتاب المبین * إناأنزلناه فی لیله مبارکه إنا کنامنذرین * فیها یفرق کل أمر حکیم: «حم، سوگند به کتاب روشنگر؛ که ما آن را در شبی پربرکت نازل کردیم؛ ما همواره انذارکننده بوده ایم! در آن شب هر امری بر اساس حکمت (الهی) تدبیر و جدا میگردد»(دخان / ۱-۴). بر اساس این کریمه شریفه در لیله مبارکه قدر، یفرق کل أمر حکیم است. یفرق أی یعرف و یتمیز و یتجلی کل أمر ذی حکم. در لیل القدر همه أمر حکیم از یکدیگر متمایز می شود، یعنی کل أمر معروف می شود و هر امری از امر دیگر تفریق می شود، این مفارقت و تمایز در لیله مبارکه است که محقق کثرت است. لذا برخی مفسرین، به قرینه «یفرق»، «حکیم» را به بسیط، تعریف کرده اند(قرشی، ۱۴۱۲، ج ۲: ۱۶۵). از اینجا سببیت لیل القدر برای کل امر به دست میآید، چون اگر لیل القدر نبود، کل أمر و همان حقیقت حضرت قرآن إلی الابد، هرگز دفعتا نازل نمی گشت.