فایل پاورپوینت کامل پیام برائت از مشرکین و تأکید پیام ابراهیمی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل پیام برائت از مشرکین و تأکید پیام ابراهیمی :

هر مناسبتی ـ خواه زمانی باشد و زمینی، خواه به عنوان اعیاد زمانی باشد یا به عنوان سرزمین وحی که عدّه ای هم اکنون جزء حاجیان و معتمران و زائران کعبه هستند و «ضیوف الرَّحمان»[۱]میباشند که برکت زمینی نصیبشان می شود ـ یک سلسله پیام های خاصّی دارد که گرچه از آن پیام ها همه بهره می برند، امّا بهره حوزویان و دانشگاهیان از این بهره ها بیشتر است. در روز پربرکت قربان که گفتند شما قربانی کنید، این از سنّت ابراهیم خلیل(سلام الله علیه) بود که حضرت اعلام کرد فرمود من پدر روحانی امّت هستم؛ با گذشت چند قرن همان ندا و پیام ابراهیمی را وجود مبارک رسول گرامی(علیه و علی آله آلاف التحیه و الثناء) اعلام کرد. این ندای رسمی پیامبر اسلام که فرمود: «أَنَا وَ عَلِی أَبَوَا هَذِهِ الْأُمَّهِ»؛[۲] بیایید فرزندان ما بشوید، ما شما را به عنوان فرزندی قبول داریم! این تکرار همان پیام ابراهیمی است، چه اینکه پیام برائت از مشرکین هم تکرار و تأکید پیام ابراهیمی است؛ این وَ أَذِّنْ فِی النَّاسِ بِالْحَجِّ[۳] یا برائت از مشرکین از زمان خلیل خدا بود[۴] تا به زمان حبیب خدا رسید؛[۵] هم آن پیام ابراهیمی الآن در مکه مطرح است، هم آن دعوت و طرح ابراهیمی هم اکنون از زبان اهل بیت شنیده می شود؛ فرمود بیایید فرزندان ما بشوید، ما شما را به عنوان فرزندی قبول داریم: «أَنَا وَ عَلِی أَبَوَا هَذِهِ الْأُمَّهِ». اینکه می بینید وجود مبارک رسول گرامی سلمان را به عنوان عضوی از خاندان خود معرفی کرد و فرمود: «سَلْمَانُ مِنَّا أَهْلُ الْبَیت»،[۶]این تکرار و تأکید پیام ابراهیمی است. در سوره مبارکه «ابراهیم» از زبان آن حضرت خدا اعلام کرد و فرمود بگو: فَمَنْ تَبِعَنی فَإِنَّهُ مِنِّی؛[۷] هر کس پیرو راه من باشد، از اعضای خانواده من محسوب می شود. این «سَلْمَانُ مِنَّا أَهْلُ الْبَیت» حرف موسای کلیم است، حرف عیسای مسیح است و حرف ابراهیم خلیل است، چون اصل آن در بخش پایانی سوره مبارکه «حج» از زبان ابراهیم خلیل آمده است، فرمود: مِلَّهَ أَبیکمْ که این مِلَّهَ منصوب به «اغراء»[۸]است؛ یعنی «خُذُوا مِلَّهَ أَبیکمْ إِبْراهیمْ»؛ دین پدرتان را بگیرید! معلوم می شود که ما فرزندان او هستیم! مِلَّهَ أَبیکمْ إِبْراهیمَ هُوَ سَمَّاکمُ الْمُسْلِمینَ مِنْ قَبْلُ؛[۹] فرمود چرا دین پدرتان را نمی گیرید؟! چرا فکر و عقیده پدرتان را نمی گیرید؟! اگر برابر بخش پایانی سوره «حج» ما فرزندان خلیل حقّی هستیم که «خلیل من همه بت های آزری بشکست»،[۱۰] هم اکنون فرزندان حبیب حقّ میباشیم، این پیام از زمان ابراهیم خلیل(سلام الله علیه) شروع شد که فَمَنْ تَبِعَنی فَإِنَّهُ مِنِّی و سوره مبارکه «ابراهیم» این جمله را به صورت رسمی از آن حضرت نقل کرد تا رسید به زمان حبیب خدا که فرمود: «سَلْمَانُ مِنَّا أَهْلُ الْبَیت»؛ الآن هم پیام رسمی وجود مبارک ولی عصر همین است که اگر کسی پیرو راه ما شد از خاندان ماست! توقّع ما این نباشد که تنها حضرت را ببینیم، چه بهتر که عضو خانواده آن حضرت شویم! این بیان نورانی وجود مبارک سیدالشهداء است که از رسول خدا(علیهما الصلاه) نقل کرده است که سعی کنید همّت بلند داشته باشید. آن طلبه ای که از ابتدا قصد او این است که پیش نماز شود، امام جماعت شود، امام جمعه و سخنران شود او همین مقدار درمی آید؛ امّا او اگر همان اول گفت مرجعیت برای من حداقل است، این شخص می تواند به جایی برسد. آن دانشجویی هم که در این فکر است تا بشود معلّم فلان روستا یا فلان شهر، او هم همین مقدار درمی آید؛ ولی اگر بگوید حدّاقل من این است که من استاد دانشگاه بشوم، حالا اگر نوآوری علمی و فنّی نداشتم حرفی نیست، ولی این حدّاقل و کفِ درس خواندن من است. این بیان نورانی سیدالشهداء است که فرمود همّت پَست محبوب خدا نیست، نظر پَست محبوب خدا نیست: «إِنَّ اللَّهَ [سبحانه و تعالی] یحِبُّ مَعَالِی الْأُمُورِ وَ یکرَهُ سَفْسَافَهَا»،[۱۱] آدم این قدر پَست همّت که من هدفم این است که پیش نماز فلان جا بشوم؟! یا روضه خوان بشوم؟! یا استاد یا معلّم فلان شهر یا فلان روستا بشوم؟! اگر طلبه ای، باید بلندهمّت باشی! اگر دانشجویی، باید بلندهمّت باشی! گفت:

چو سَرو و سنبله بالاروش کن بنفشهوار سوی پست منگر[۱۲]

سرِ بنفشه همیشه به طرف زمین است، امّا سرِ سرو همیشه بالاست. آدم این قدر پَست همّت می شود که مثلاً بگوید من درس بخوانم که معلّم شوم؟! یا شیخی درس بخواند که من امام جمعه شوم؟! «إِنَّ اللَّهَ [سبحانه و تعالی] یحِبُّ مَعَالِی الْأُمُور»؛ فکرهای بلند، همّت های بلند، ایده های بلند، نوآوری ها و فنّاوری های بلند، این را خدا داد! «وَ یکرَهُ سَفْسَافَهَا»، این بیان نورانی سیدالشهداء که مخصوص زمان و زمین نیست! فرمود شما همّت بلند داشته باش، هر چه نصیب شما شد، شد. تا جان داری درس بخوان! آدم دهان باز می کند و می گوید من فارغ التحصیل شدم و کتاب را می گذارد کنار؟! «تا سر رود به سر رو و تا پا به پا بپو».[۱۳] تا نفس می کشیم درس و بحث، حالا هر چه شد؛ بقیه دیگر در اختیار ما نیست. ما تا نفس می کشیم با قلم و کاغذ و گفتن و نوشتن و فهمیدن و فهماندن باید کار داشته باشیم.

روز عید قربان، یک پیام عمیق علمی برای ما دارد؛ آن مسئله ذَبح گوسفند که تمثیل و کنایه ای از تَضحیه و قربانی کردن نفس است، این اصل اول میباشد. چون جریان قربانی از زمان خلیل حق(سلام الله علیه) بود، در جاهلیت این رواج داشت؛ منتها این ها این دین آسمانی را زمینی کردند، آن معرفت های تجریدی و شهودی را تجربی کردند و آن عقلی را حسّی کردند که وقتی قربانی می کردند، برای قبول این قربانی، این گوشت ها را به سینه دیوار کعبه با میخ آویزان می کردند که خدا قبول کند و خون های این قربانی را هم به دَر و دیوار کعبه می مالیدند که خدا قبول کند؛ این بخش از آیات قرآن در طَرد این حِس گرایی نازل شده است که فرمود چرا این کار را می کنید؟ دیوار کعبه را چرا آلوده می کنید؟ لَنْ ینالَ اللَّهَ لُحُومُها وَ لا دِماؤُها وَ لکنْ ینالُهُ التَّقْوی مِنْکمْ؛[۱۴] مگر گوشت به خدا می رسد؟ مگر خون به خدا می رسد؟ تقوای این قربانی به «الله» می رسد! دیوار کعبه را آلوده نکنید، صحن کعبه را آلوده نکنید، گوشت را به مستمندان بپردازید و بین این ها توزیع کنید ـ به همسایگانتان و به مستمندان ـ بخشی هم برای خودتان، آنچه مقبول خداست تقواست نه خون! وَلکنْ ینالُهُ التَّقْوی مِنْکمْ، این هم اصل دوم.

این بحث لطیف قرآنی که مربوط به قربانی است که فرمود تقوا به «الله» می رسد، تقوا یک مفهوم نیست که به «الله» برسد، چون مفهوم ذهنی که بالا نمی رود؛ تقوا هم یک مَلکه نفسانی است که تنها بالا نمی رود، اگر تقوا بالا می رود؛ یعنی مردان متّقی بالا می روند و این نِیل، بالاتر از صعود است که در آیات دیگر آمده است: إِلَیهِ یصْعَدُ الْکلِمُ الطَّیبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ یرْفَعُهُ،[۱۵] نیل به مراتب بالاتر از صعود است! صعود یعنی بالا می رود، امّا می رسد یا نمی رسد؟ این کریمه دارد که می رسد، نِیل چیز دیگر است و صعود چیز دیگر است، پس إِلَیهِ یصْعَدُ الْکلِمُ الطَّیبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ یرْفَعُهُ زیرمجموعه وَ لکنْ ینالُهُ التَّقْوی مِنْکمْ است؛ برابر این کریمه، تقوا به «الله» نائل می شود، البته آن مقام ذات که مصون است، پس تا آن جا که قُرب الهی قابل