بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شگفتی قرآن و موضوع راه :

باری، یکی از شگفتی های قرآن، موضوع راه است که با کلماتی گوناگون، آن را مطرح نموده و روی سه کلمه از آن ها، سخت تکیه شده است:

الف «سبیل» در ۱۳۸ آیه، ب «صراط» در ۴۵ آیه، ج «طریق» در ۳ آیه.

با ملاحظه مجموع آیاتی که کلمه «سبیل» در آن ها آمده است، این مطلبِ فوق العاده اساسی روشن می گردد که هر انسانی در هر حالی که هست، در حال حرکت در راهی است، چه بداند و چه نداند، چه بخواهد و چه نخواهد.

این مطلب، با نظر به واقعیت جهان هستی و نظم و قانونی که در آن حکمفرماست، و با نظر به یک هدف اعلا برای این جهان که بدون پذیرش آن، هیچ گونه جهان بینی همه جانبه ای وجود نخواهد داشت، و با نظر به قانون عمل و عکس العمل، واقعی ترین مطلبی است که هیچ فلسفه ای نمی تواند آن را نادیده بگیرد. بنا بر این منطقِ قرآن، همه انسان ها در راه و مشغول حرکت، رو به مقصدی می باشند.

پس از این مقدمه، اکنون به گروه بندی آیات مربوط به «سبیل» می پردازیم:

گروه یکم- راهی که خدا به وسیله پیامبران و عقول سلیم و وجدان های پاک، پیش پای بشر گسترده، راه رشد است:

وَ قالَ الَّذِی آمَنَ یا قَوْمِ اتَّبِعُونِ أَهْدِکمْ سَبِیلَ الرَّشادِ[۱]

«و آن شخصی که ایمان آورده بود، [به قوم خود در مصر] گفت: ای قوم من، از من پیروی کنید، من شما را به راه رشد هدایت می کنم.»

فَمَنْ أَسْلَمَ فَأُولئِک تَحَرَّوْا رَشَداً[۲]

«هر کس که اسلام را پذیرفت، با کوشش و تکاپو، رشد را دریافته است.»

گروه دوم- کفر و انحراف از مسیر کمال، راه ضلالت است:

وَ مَنْ یتَبَدَّلِ الْکفْرَ بِالْإِیمانِ فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبِیلِ [۳]

«هر کس که ایمان را به کفر مبدل کند، از راه معتدل گمراه و منحرف شده است.»

فَمَنْ کفَرَ بَعْدَ ذلِک مِنْکمْ فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبِیلِ [۴]

«پس هر کسی از شما بعد از این کفر بورزد، از راه معتدل گمراه و منحرف شده است.»

قُلْ هَلْ أُنَبِّئُکمْ بِشَرٍّ مِنْ ذلِک مَثُوبَهً عِنْدَ اللَّهِ مَنْ لَعَنَهُ اللَّهُ وَ غَضِبَ عَلَیهِ وَ جَعَلَ مِنْهُمُ الْقِرَدَهَ وَ الْخَنازِیرَ وَ عَبَدَ الطَّاغُوتَ أُولئِک شَرٌّ مَکاناً وَ أَضَلُّ عَنْ سَواءِ السَّبِیلِ [۵]

«به آنان بگو: آیا به بدتر از این (اهل کتاب) منحرف از نظر پاداش در نزد خدا، به شما خبر بدهم؟ کسانی هستند که خدا به آنان لعنت و غضب نموده و کسانی از آنان را میمون و خوک قرار داده است و کسی که طاغوت را می پرستد؛ آنان دارای بدترین موقعیت و گمراه ترین مردم از راه معتدلند.»

گروه سوم راهی که خداوند پیش پای بشر گسترده، از روی حکمت بالغه بوده و قابل اثبات با حکمت است:

ادْعُ إِلی سَبِیلِ رَبِّک بِالْحِکمَهِ وَ الْمَوْعِظَهِ الْحَسَنَهِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتِی هِی أَحْسَنُ [۶]

«مردم را به راه پروردگارت با حکمت و موعظه نیکو دعوت کن و [اگر احتیاجی به مجادله باشد]، با آنان به بهترین وجه مجادله کن.»

گروه چهارم کسانی که به جهت تبهکاری ها و انحرافاتی که مرتکب شده اند و خداوند متعال آنان را گمراه ساخته است؛ راهی پیدا نخواهند کرد:

وَ مَنْ یضْلِلِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ سَبِیلًا[۷]

«و کسی را که خدا گمراه کند، راهی برای او پیدا نخواهی کرد.»

توضیح: همان طور که در مباحث گذشته گفتیم، گروه فراوانی از مردم جوامع نمی دانند که در حرکتند و می روند. [آنان نمی دانند که ] اگر بنشینند، می روند؛ اگر بخوابند، می روند؛ اگر میخکوب در حیوانیت شوند، می روند؛ اگر بخندند، می روند؛ اگر بگریند، می روند، و در هر حال که باشند، می روند، ولی برای این رفتن، عنوان راه قایل نیستند، آری، کسی که در زندگی مقصدی ندارد، راه هم ندارد، زیرا:

فکر آن باشد که بگشاید رهی راه آن باشد که پیش آید شهی [۸]

مولوی

چنان که:

بینی آن باشد که او بویی بَرَد بوی او را جانب کویی بَرَد[۹]

شما درباره شیوع و