فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دیکتاتوری غرب در مدیریت رسانه ای

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دیکتاتوری غرب در مدیریت رسانه ای؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دیکتاتوری غرب در مدیریت رسانه ای انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 120 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دیکتاتوری غرب در مدیریت رسانه ای:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دیکتاتوری غرب در مدیریت رسانه ای آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دیکتاتوری غرب در مدیریت رسانه ای با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دیکتاتوری غرب در مدیریت رسانه ای از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دیکتاتوری غرب در مدیریت رسانه ای، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دیکتاتوری غرب در مدیریت رسانه ای :

طرح مسئله

رسانه ها در دوران کنونی بخشی جدایی ناپذیر از زندگی مردم شده اند. مردم در طول شبانه روز از محتوای اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و آموزشی و سرگرمی رسانه ها استفاده می کنند. نسل کنونی جامعه از ابتدای حیاتش با رسانه ها بزرگ می شود و در دنیای اطلاعاتی و ارتباطی امروز، این نسل، بخش عظیم فرهنگ، ارزش ها و هنجارهای جامعه خود و دیگر جوامع را از رسانه ها دریافت می کند.[۱]

رسانه ها به نهادی تبدیل شده اند که با قواعد و هنجارهای خاص خود، این نهاد را به جامعه و سایر نهادهای اجتماعی پیوند می دهند. پس این نهاد نیز به نوبه خود توسط جامعه تنظیم می شود. رسانه ها یکی از منابع قدرت هستند. یعنی ابزاری هستند برای کنترل مدیریت و نوآوری در جامعه. اغلب جایگاه بروز تحول در فرهنگ اند چه به معنی هنر و اشکال نمادین، و چه در معنای مدها، خلق و خوها، شیوه های زندگی و هنجارها.[۲] دکتر فیاض با بیان این مسئله که تا وقتی حزب و گروه ها باشند نزاع مدیریتی وجود دارد و باید یک طرف کم بیاورد و آن کسی که کم بیاورد قافیه را باخته می گوید بنابراین دروغ گفتن و دروغ بزرگ گفتن در پیروزی نقش دارد و این همان چیزی است که احزاب و گروه ها در رسانه های غربی به دنبال آن هستند. بنابراین سؤال اصلی این است که دیکتاتوری غرب در مدیریت رسانه ای چه تأثیری برروی ارزش ها و نظام حکومتی خواهد داشت؟

مفهوم شناسی

رسانه

رسانه ها هرجا که رشد می کنند دارای قدرت قابل ملاحظه ای برای شکل دادن به عقاید و باورها، دگرگون کردن عادات زندگی و ترویج رفتارهایی کمابیش مطابق میل کنترل کنندگان رسانه ها و محتوای آن ها هستند. این دیدگاه نه بر اساس کاوش های علمی بلکه در اثر مشاهده محبوبیت بسیار زیاد مطبوعات و رسانه های جدیدی همچون فیلم و رادیو و نفوذ آن ها در ابعاد مختلف زندگی فردی و اجتماعی به وجود آمده اند.[۳]

به عبارتی در دوران معاصر که به عصر اطلاعات و جامعه اطلاعاتی و ارتباطی معروف است، بخش عظیمی از جامعه پذیری نسل ها از طریق رسانه ها انجام می شود و نفوذ و تأثیر رسانه تا جایی است که برخی از نظریه پردازان ارتباطی بر این باورند که رسانه ها اولویت ذهنی و حتی رفتاری ما را تعیین می کنند و اگر چگونگی فکر کردن را به ما یاد ندهند، اینکه به چه چیزی فکر کنیم را به ما القا می کنند.[۴]

بنابراین در عصر جدید به هر میزان رسانه ها قدرتمندتر شوند تأثیر مستقیم تر و مؤثرتری بر روی زندگی افراد می گذارند و همچنین با این تفاسیر پرواضح است که رسانه ها موقعیت یک نهاد اجتماعی مهم را کسب کرده اند و لحظه به لحظه بیشتر و عمیق تر بر مسائل زندگی عموم در عرصه رسانه ها متجلی می شود چه در سطح ملی و چه در سطح بین المللی.

دیکتاتور

ظاهراً از واژه دیکته گرفته شده و به معنای فرد خودکامه یا حکومتی است که قوانین در آن توسط یک فرد تعریف و به دیگران تحمیل می شود. از دیدگاه برخی از پژوهندگان، دیکتاتوری شکلی از حکومت است که قدرت اداره بدون رضایت افراد تحت حاکمیت (گونه ای شبیه به استبداد) است، در حالی که تمامیت خواهی توصیف یک دولت است که تقریباً در همه جنبه ها، رفتارهای دولتی و خصوصی مردم خود را تنظیم و راهبری می کند. به عبارت دیگر، دیکتاتوری مربوط به منبع قدرت حاکم و حکومت توتالیتر یا تمامیت خواه مربوط به دامنه قدرت حاکم است. با این مفهوم، دیکتاتوری (حکومت بدون رضایت مردم) در مقابل دموکراسی (دولتی که قدرت از مردم دارد) و توتالیتاریسم (دولتی که تمام جنبه های زندگی مردم را تحت کنترل دارد) در مقابل پلورالیزم یا کثرت گرایی (حکومتی با شیوه زندگی و عقاید متعدد اجتماعی) قرار می گیرد.[۵]

دیکتاتوری مانند استعمار، شکل های نوینی دارد و دیکتاتورهای قرن ۲۱ برخلاف دیکتاتورهای قرون پیشین ظاهری بسیار موجه و مدرن دارند. یکی از جدیدترین انواع نظام های دیکتاتوری، دیکتاتوری های دیجیتالی است. استبدادی که در شبکه های اجتماعی امروز جهان اعمال می شود، شباهت های زیادی با نظام های مستبد قرن های قبل دارد. این شبکه ها، قوانین را خودشان و البته کاملاً بر اساس قوانین آمریکا وضع می کنند (به همین دلیل با دولت های اروپا نیز درگیرند) و مفسرش نیز خودشان هستند و هرگونه هم که بخواهند آن ها را اعمال می کنند. در حکومت های دیجیتالی از قبیل توییتر و اینستاگرام و فیس بوک به بهانه های گوناگونی از جمله مبارزه با تروریسم و خشونت با حساب ها و پست های مختلف برخورد حذفی می شود. دیکتاتوری رسانه ای را یکی از انواع دیکتاتوری قدرت های غربی است که با وجود ادعای آزادی بیان در رسانه های غربی وجود دارد. بدین رو در این پژوهش قصد داریم تا به بررسی و مطالعه ی مسئله شناسی دیکتاتور رسانه ای غرب بپردازیم.[۶]

مدیریت

در تعریف مدیریت آمده است: «کار کردن با افراد و به وسیله افراد و گروه ها برای تحقق هدف های سازمانی.» در تعریف دیگری گفته شده است: «فن بهتر بسیج کردن و بهتر سامان دادن و بهتر سازمان دادن و بهتر کنترل کردن نیروهای انسانی و به کار بردن آن هاست».[۷] مدیریت بر رسانه و مالکیت آن در جهان[۸] تقسیم به سه نوع رسانه می گردد: ۱. رسانه های دولتی ۲. رسانه های ملی ۳. رسانه های خصوصی که این دیگاه به نقطه مشترک رسانه و نهاد قدرت می پردازد که در واقع به ارتباط سیاسی و کنترل نهاد قدرت بر رسانه می پردازد. بسیار روشن است که ارتباط این دو تا چه اندازه ای به نوع مالکیت رسانه بستگی دارد.

روش تحقیق

اصولاً با توجه به ماهیت تحقیق و متناسب با موضوع مورد بررسی، روش های مختلفی وجود دارد. استفاده از هر یک از روش های تحقیق به ماهیت و زمینه تحقیق، فعالیت های لازم به نتیجه گیری و میزان مسئولیت محقق در مقابل نتایج و اهداف تحقیق بستگی دارد. با توجه به مسائل مطروحه و مطالعه اسناد و مدارک و همچنین مطالعات تحلیلی در خصوص ادبیات تحقیق، پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه های اجرا همبستگی می باشد. روش گردآوری اطلاعات در این تحقیق، کتابخانه ای می باشد.

پیشینه پژوهش

ابراهیمی فر () در مطالعه خود دو زمینه متفاوت را ارئه داده است که نشان دهد غرب و کشورهای مسلمان منطقه تلاش می کنند تا با روش های متعددی به معرفی یکدیگر در رسانه های خود بپردازند. این مطالعه بر نحوه جلوه مسلمانان و غرب در رسانه های اسلامی و غربی تمرکز می کند. رسانه های اسلامی در این مقاله، بر کشورهای مسلمان خاورمیانه متمرکز است. یافته های این تحقیق بر احساسات دوسویه خصومت میان غرب و مسلمانان خاورمیانه در قالب فعالیت های رسانه ای تأکید دارد. نتیجه گیری این تحقیق برآیند فرضیه این مقاله است مبنی بر اینکه رسانه های کشورهای مسلمان، غرب، خصوصاً آمریکا را اساساً دشمن و تلاش های آن ها در راستای منافع استراتژیک در منطقه خاورمیانه تفسیر می کنند. رسانه های غربی اسلام را تهدیدی برای غرب معرفی می کنند و با جاهلانه جلوه دادن ارزش های اسلامی، تلاش به سرنگونی جنبش های اسلامی دارد.[۹]

عمو عبدالهی () در مقاله ای با به کارگیری روش سناریوپردازی با رویکرد عدم قطعیت بحرانی و استفاده از نرم افزار میک مک، به دنبال بررسی آینده های بدیل فعالیت های سینمای هالیوود در حوزه دین اسلام است. براساس نتایج به دست آمده در مقاله دو پیشران دکترین امنیت ملی آمریکا و جهانی شدن، دارای بیشترین عدم قطعیت می باشند و از تقاطع آن ها در دو محور، چهار سناریو (سناریوی تروریست ها، سناریوی جهان سومی ها، سناریوی جهانی شده ها، سناریو غیرخودی ها) در مورد آینده های بدیل سینمای هالیوود در حوزه اسلام ایجاد می شود.[۱۰]

عیسی زاده و همکارانش () هدف این مطالعه واکاوی نقش رسانه ها در بازخوانی و برجسته سازی تنش های تاریخی و تعاملات واگرا میان دو حوزه تمدنی اسلام و غرب، برخورد انتقادی و سخریه آمیز با باورها، ارزش ها، شعائر و احکام اسلام، انتساب ظالمانه اعمال تروریستی برخی گروه های افراطی به اسلام، ترغیب دولت های غربی به اتخاذ و اعمال سیاست های خشن علیه گروه ها و جوامع اسلامی و در یک کلام، ایجاد هراس و نفرت از هر آنچه رنگ و برچسب اسلامی دارد. روش این پژوهش در مقام گردآوری و گزینش اطلاعات؛ اسنادی و کتابخانه ای و در مقام تحلیل و بررسی مضامین؛ توصیفی، تبیینی (علت یابی) و تفسیری (معناکاوی) است.[۱۱]

احمدی و همکارانش () در این تحقیق توصیفی- تحلیل که با استفاده از روش کتابخانه ای جمع آوری شده است که ابتدا به مفهوم اسلام هراسی و تأثیر رسانه ها بر آن پرداخته شده. در بخش بعد مفاهیم قدرت رسانه ها و چند مورد از انواع رسانه ها تشریح گردیده نتایج در این مطالعه نشان داده است که که رسانه های غربی توانسته است بر القای تفکر اسلام هراسی عملکرد نسبتاً خوبی را از خود نشان دهد.[۱۲]

مسئله شناسی

به طور کلی فرایند کشف، فهم و درک آثار یک مسئله را مسئله شناسی می گویند. در واقع، مسئله شناسی فعالیتی عملی در یک محیط واقعی است، اما این فعالیت عملی، جنبه های شناختی خود را ناظر به واقعیت خارجی نشان خواهد داد. در جوامع معاصر مردم از طریق رسانه ها اطلاعات کسب می کنند و ایده سیاسی و اجتماعی آن ها از این طریق شکل می گیرد. یکی از عوامل و مواردی که منجر به استبداد و دیکتاتوری در رسانه های غربی می گردد «بازنمایی غیرواقعی» است. بازنمایی غیرواقعی از اطلاعات و رویدادهای موجود به صورت ناگهانی و یکباره به وجود نیامده است. بلکه این پدیده در طول زمان و پیدایش تحولات در روند شکل‎گیری آن مسیری را طی کرده است که بدون درک صحیح از آن مسیر نمی توان به ماهیت این پدیده پی برد. لذا ضروری است ریشه‎های آن مورد بررسی و ارزیابی قرار گیرد تا بینش صحیح و درکی مستدل حاصل گردد. در اینجا به ریشه‎های بازنمایی غیرواقعی می‎پردازیم که به شرح ذیل است:

امپریالیسم خبری: «امپریالیسم خبری نتیجه‎ی دگرگونی‎های پس از رنسانس است. تغییراتی که با فرهنگ موجود قبل از رنسانس تفاوت ماهوی داشته است و مبنای فکری امپریالیسم در قرن حاضر به شمار می آید. در اوایل قرن بیستم امپریالیسم به آن دسته از کشورهایی اطلاق می شد که طی سال های ۱۸۸۰- ۱۹۰۰ سلطه خود را بر سرزمین‎های آسیایی و آفریقا گسترش دادند و امپراطوری به وجود آوردند. امپریالیسم با توجه به این پیشینه دارای محرک‎های اقتصادی و نظامی است». امپریالیسم خبری به سلطه ی انحصارات خبری در دنیای اطلاعات اطلاق می‎گردد و هدف از آن تسلط انحصاری شریان‎های خبررسانی جهانی است. به عبارت دیگر انحصارات مطبوعاتی است که در شبکه ی پیچیده ی سیاسی ـ اقتصادی حامل نشر فرهنگ سلطه است.[۱۳] امپریالیسم خبری با ایجاد انحصار خبررسانی در سطح جهان که امروزه یکی از پایه‎های قدرت غرب محسوب می شود، اهدافی را تعقیب می‎کند.

مهم ترین اهداف امپریالیسم خبری

تحمیل و حاکمیت ارزش‎های غربی

یکی از کارکردهای وسایل ارتباط جمعی، فرهنگ سازی است. امپریالیسم خبری این نقش را در قالب تبلیغات و القای ارزش‎های غربی از طریق کتمان حقایق و بازنمایی غیرواقعی پیگیری می کند.

یکی از اهداف امپریالیسم خبری اثبات برتری جهان‎بینی غربی و تلاش در جهت تسخیر اذهان انسان‎ها برای پذیرش آن است. آن‎ها درصددند کشورهای جهان سوم را با طرز جهان‎بینی، شیوه ی زندگی غربی، فلسفه ی غربی، آشنا نموده و بدان رهنمون سازند، تا از آن‎ها در جهت منافع غیرمشروع خود بهره‎برداری کند.

آیزنهاور، پس از جنگ جهانی دوم در دهه ی پنجاه اعلام کرد که «بزرگ ترین جنگی که در پیش داریم، جنگی برای تسخیر اذهان انسان‎ها است». لذا آن‎ها تلاش می کنند در عقاید و افکار جهانی نفوذ کرده و با تحریف آن‎ها از واقعیت، نظم نوینی را براساس تفکر غربی پی‎ریزی و حاکم نمایند. این رسانه ها در جوامع جهان سوم در جهت تغییر و تحمیل ارزش‎ها تلاش می کنند. امپریالیسم خبری فرهنگ و سنن خود را در این کشورها تسری می دهد و از شگردهای مختلف در جهت ایجاد شبهه در عقاید و حقایق بهره می‎برد و اهداف خود را با رنگ و پوشش حقیقت به مخاطبین عرضه می کند.

مشروعیت بخشی به نظام سیاسی، فرهنگی حاکم بر غرب

یکی دیگر از اهداف امپریالیسم خبری حق جلوه دادن سیستم باطل و دروغین سیاسی ـ فرهنگی غرب است چنانچه دیوید بارات می‎گوید: مهم ترین هدف شیوه‎های خبررسانی غرب حرکت در جهت تثبیت منافع حاکم بر غرب است.

عده‎ای نیز معتقدند که وسایل ارتباط جمعی بازوی فرهنگی نظم صنعتی در غرب هستند، به همین دلیل اخباری که امپریالیسم خبری ارائه می دهد ناظر بر منافع کارفرمایان صنایع غرب است و سرشار از جانبداری و فقدان بی‎طرفی است.

مخدوش نمودن چهره ی فرهنگی ملل محروم و جهان سوم

امپریالیسم خبری در جهت حاکمیت بخشیدن و تحمیل فرهنگ خود، فرهنگ جهان سوم را به عنوان راهبردی برای دستیابی به هدف کلان مزبور، مخدوش جلوه می دهد. این امر ناشی از جوهره و خوی استکبار است که همواره خود را از دیگران برتر می بیند و ارزش‎ها و فرهنگ جوامع دیگر را هیچ می انگارد. فیلم‎هایی نظیر «اُسامه» و «بدون دخترم هرگز» که توسط مجامع غرب تهیه شده است در جهت مخدودش نمودن چهره جوامع جهان سومی است.[۱۴]

زنجیره اقتصادی حاکم بر رسانه

یکی از تحولات اجتماعی خارق‎العاده دهه ۱۹۸۰ تغییراتی بود که در دنیای رسانه های گروهی روی داد. بسیاری از جوامع بزرگ به این نتیجه رسیدند که ناگزیرند تا از شیوه کنترل تمرکز یافته اطلاعات دست بردارند. دقیقاً همزمان با این تحول، در دموکراسی‎های پیشرفته جهان از جمله آمریکا حرکتی در جهت مخالف برای کنترل تمرکزیافته رسانه های گروهی آغاز گردید. اما این بار کنترل از طریق حکومت‎ها صورت نمی‎گیرد. بلکه توسط چند کمپانی خصوصی انجام می‎پذیرد. به طوری که روزنامه ها، مجلات، شبکه‎های رادیو و تلویزیون، کتاب‎ها، فیلم‎ها و اکثر رسانه های دیگر به سرعت تحت کنترل شدید تعداد انگشت شماری از شرکت‎های عظیم چندملیتی قرار می‎گیرند.[۱۵]

اقبال به استراتژی دروغ

در صنعت رسانه ای امروز نواقصی اساسی وجود دارد. صاحبان قدرت درصدد اقداماتی هستند تا مطبوعات از طرف تشکیلات دروغ بگویند. آن‎ها سه رویکرد کاملاً متفاوت را برای سازش‎پذیر کردن کامل مطبوعات به اصطلاح آزاد به کار می‎برند. نشر اخبار و اطلاعات خلاف واقع و دروغ امروزه به صورت یک رسم و عرف بین المللی بر رسانه های گروهی سایه افکنده است و به عنوان ابزاری برای نیل به اهداف سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کاربرد زیادی یافته است، به طوری که واقعیت و درست بودن بسیاری از اخبار روزانه ظرف مدت کوتاهی مورد تردید قرار گرفته و تکذیب می شود. «نشراخبار و اطلاعات خلاف واقع و دروغ امروزه به صورت یک رسم و عرف بین المللی بر رسانه های گروهی سایه افکنده است و به عنوان ابزاری برای نیل به اهداف سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کاربرد زیادی یافته است، به طوری که واقعیت و درست بودن بسیاری از اخبار روزانه ظرف مدت کوتاهی مورد تردید قرار گرفته و تکذیب می شود».[۱۶]

مسئله اساسی بدون تردید انتشار اخبار در کشور ما نیز این قاعده مستثنی نیست. بدون شک، اخبار دروغ از حیث تأثیرگذاری بر افکار عمومی و ایجاد جنگ روانی، نقش مهمی برای نیل به اهداف سازندگان دارد. خصوصاً در مسائل سیاسی از اهمیت زیادی برای گروه های رقیب برخوردار است و ناگفته پیداست که به دنبال اخبار دروغ معضلات زیادی در جامعه بروز خواهد کرد. عده‎ای از کارشناسان بر این باورند که وجود بسیاری از معضلاتی که مردم امروزه با آن‎ها مواجه می‎باشند، نتیجه انتشار خبرهای دروغ در جامعه است که معمولاً از طرف برخی گروه ها با ابزار رسانه ای در جامعه منتشر می شود. مسلماً وقتی این خبرها در جامعه انتشار می‎یابد، حتی اگربه کرّات هم تکذیب شود تأثیر خود را بر افکار عمومی گذاشته است. هدف انتشار خبرهای دروغ با تیترهای درشت در مطبوعات و رسانه ها این است که بخواهیم افکار عمومی را در جهت خاصی کانالیزه کنیم. به عبارتی دیگر درج و انتشار خبرهای دروغ در رسانه ها به این منظور صورت می‎گیرد که سازندگان آن اخبار، می خواهند بر افکار عمومی در جهت اهداف خود تأثیرگذار باشند و این شیوه عمل سال هاست که در بنگاه‎های سخن‎پراکنی استکبار و مطبوعات وابسته به آن‎ها با ضریب القای خاصی اعمال می شود. در واقع انتشار اکاذیب به عنوان یک شیوه مذموم در جهان رایج است. واضح است که درج هر نوع خبر دروغ در مطبوعات باعث بی‎اعتمادی مردم نسبت به رسانه ها می شوند و روزنامه‎ها و شبکه‎هایی که این روش را در پیش گرفته‎اند بدان دامن می‎زنند. در شرائط فعلی هم چنین است. اگر اخبار خلاف واقع تیترهای مطبوعات را تشکیل دهند، جامعه اخبار صحیح رسانه ها را هم با شک و تردید خواهد پذیرفت. دکتر ابراهیم فیاض کارشناس فرهنگ و ارتباطات و استاد دانشگاه خبرهای دروغ را در دنیای امروز یک استراتژی می‎نامد و تصریح می کند: با خبرهای دروغ کارهای بسیاری می شود کرد برای همین است که برخی از احزاب و روزنامه‎هایی که برای برخی از احزاب فعالیت می کنند، غالباً در قالب یک استراتژی، خبر دروغ منتشر می کنند. وی می‎افزاید: «اگر به مطبوعات و رسانه های دنیا نگاه کنیم خواهیم دید که همه آن‎ها دروغ گفتن به دشمنانشان را یک اقدام مناسب می‎دانند. در واقع دنیای جدید بر نوعی بداخلاقی سیاسی ماکیاولی بنا شده است. اخلاق ماکیاولی می‎گوید که به سیاست باید دروغ گفت.[۱۷] دکتر فیاض با اشاره به هدفدار بودن خبرهای دروغ ادامه می دهد: معمولاً سازندگان خبرهای دروغ، می‎خواهند حریف را از میدان به در کنند. به عنوان مثال در صفحه اول روزنامه با تیتر بزرگ خبر دروغی را درج می‎کنند و با خارج کردن احزاب رقیب از میدان به سادگی به سیاست‎های فرهنگی و ارتباطی‎شان شکل می دهند. به عبارت دیگر اهدافی که این ها دارند پیروزی است، حال به هر وسیله‎ای که شده، چراکه به قول ماکیاول هدف وسیله را توجیه می‎کند».[۱۸] یکی دیگر از اندیشمندان این حوزه می‎گوید: خبر، انعکاسی از واقعیت است و فرق آن بقیه ی واقعیت‎هایی که منعکس می شود، این است که خبر بیشتر به یک رویداد مربوط می شود، در ضمن اینکه در آن انعکاس واقعیت هم باید باشد. همه ی اطلاعات، انعکاسی از واقعیت‎ها هستند، اما انعکاس دقیق و صددرصد نیستند. وقتی در حوزه‎هایی مثل فیزیک و مکانیک انعکاس واقعیت نمی تواند خیلی قطعی باشد بدیهی است که در باب رویداد، این قطعیت بیشتر متزلزل می شود. وی، به عواملی چون خود رویداد، عملکرد خبرنگار و افرادی که در رویداد سهیم هستند اشاره می کند و آن‎ها را از مواردی می داند که می تواند در خبر اختلال ایجاد کند.[۱۹] اما وی معتقد است که فراتر از این حوزه‎، خبرهای ساختگی هم وجود دارد که در جنگ‎های روانی و نبردهای سیاسی به کار برده می شود و روزنامه‎نگار ابزار این نبرد می شود.

ماهیت حرفه‎ای رسانه

بیان حقایق مربوط به رویدادهای چشمگیر معاصر نیز جنبه داخلی داشته و باید هدف غایی رسانه محسوب گردد. این بدان معنی نیست که بگوییم رسانه ها همواره حقایق را بیان می کنند. اگرچه برخی از رسانه ها ممکن است رویدادها را صادقانه گزارش نکنند و بعضی از روزنامه ها حقایق را تحریف نمایند و یا حتی به صورت ابزاری در خدمت کسانی باشند که با بهره‎گیری از مهارت‎های رسانه ای در پی ایجاد سرگرمی هستند، ولی باز هم این مسئله درست است که حقیقت‎گویی لازمه ی یک رسانه است.

سانسور: یکی از ریشه‎های بازنمایی غیرواقعی پنهان کردن واقعیات است. حقایق همیشه با تحریف کردن به دروغ مبدل نمی شوند، بلکه خیلی از برخوردهای حذفی دروغی بزرگ است که سانسور نیز یکی از انواع آن است. واژه «سانسور» لغتی فرانسوی است “Censure” که به معنی تفتیش مطبوعات و مکتوبات و نمایش‎ها می باشد. چند نکته در سانسور اهمیت دارد که در ذیل به آن‎ها اشاره می‎گردد:

از آنجا که سانسور، به وسیله افراد سودجو در موارد منفی به کار می‎رود، حالت ترسناک و تنفرآمیزی یافته است، به‎ گونه‎ای که مجموعه‎ای از زورگویی‎ها، حق‎کشی‎ها، سرکوب‎ آزادی‎ها و حقوق انسان‎ها را تداعی می کند.

در سانسور همواره دست یک قدرت سلطه‎گر و برتر دیده می شود؛ هرچند ممکن است این قدرت برتر، مشروعیت خود را از یک دیدگاه فکری گرفته باشد.

جلوگیری از انتشار نوشتار، گفتار و رفتار دو جنبه دارد: جنبه ی مثبت، که بهتر است آن را «نظارت» بنامیم و جنبه ی منفی که همان سانسور است.

مفهوم قدرت در ورای سانسور نهفته است؛ یعنی هرچند عوامل سانسور را مختلف شمرده‎اند و از ایدئولوژی، قدرت، نهادهای عرفی و… نام برده‎اند، لیکن قدرت‎ها هستند که موفق به اعمال سانسور می شوند. بدیهی است هر قدرتی معمولاً به پشتوانه ی یک ایدئولوژی مستقل از قدرت نمی تواند سانسور فیزیکی کند. مفهوم قدرت همیشه در دولت‎ها تجلی پیدا نمی‎کند؛ بلکه قدرت‎های اقتصادی، سیاسی و فرهنگی پشت پرده و مخفی هستند که برای حفظ منافع خود سانسور را اعمال می کنند. خلاصه اینکه قدرت و ایدئولوژی دو عامل در عرض هم نیستند بلکه در طول یکدیگرند.[۲۰]

روش‎های بازنمایی غیرواقعی: در عصری که دانایی در همه ی اشکالش در بازی رسانه ها نقشی مهم تر پیدا کرده است و اطلاعات و دانش روی هم انباشته می شوند و از کامپیوترها سرازیر می‎گردند، تاکتیک‎های خبری در حیات رسانه ای اهمیتی افزون می‎یابد. پیش از آنکه بتوانیم تکنیک‎های پیشرفته‎ای که قدرت رسانه ای را در آینده شکل می دهد، درک کنیم باید به روش‎هایی که امروز رسانه ها در جهت بازنمایی غیرواقعی به کار می‎برند وقوف پیدا کنیم که عبارت اند از: ۱. گزینش اطلاعات ۲. شایعه پراکنی ۳. جعل و تحریف حقایق ۴. کلی‎گویی ۵. گواهی ۶. تکرار و تعقیب (پیگیری) ۷. کتمان از طریق حذف.[۲۱]

حمله کردن و تخریب هدف: در مواقعی که حذف و سانسور برای پیشبرد اهداف کافی نیست، رسانه به جای تجاهل و نادیده انگاشتن یک خبر، اقدام به حمله شدید نسبت به آن می کند. مثلاً در طول ۴۰ سال سازمان CIA خود مسئولیت قاچاق مواد مخدر را در ایتالیا، فرانسه، هند و چین، افغانستان و آمریکای مرکزی و جنوبی به عهده داشت. این وضعیت در یک بررسی وسیع که توسط خود مجلس سنا و براساس شواهد مردمی صورت گرفت، افشا شد، ولی رسانه ها به شدیدترین نحو با این شواهد مقابله کردند و آن‎ها را انکار کردند. در سال ۱۹۹۶ هنگامی که مرکوری نیوز، اطلاعات مفصلی درباره محموله های کراک CIA که شرق لس‎آنجلس را فرا گرفته بود افشا کرد، دیگر این امکان وجود نداشت که آن را نادیده گرفت، از این رو رسانه های مزبور اقدام به محکوم کردن آن کردند.[۲۲]

مقاله‎های واشنگتن پست و نیویورک تایمز و گزارش های تلویزیونی اعلام کردند که هیچ گونه شواهدی مبنی بر دخالت CIA در این موضوع وجود ندارد و بر چسب «ژورنالیسم بد» را بر مقالات مرکوری نیوز زدند و عنوان کردند، مشکل اصلی علاقه عوام به اینگونه جنجال‎‎هاست که چیزی جز سوءاستفاده از ساده‎لوحی مردم نیست.

در مقطعی که سیاست های جهانی و منطقه ای در فضای رسانه ای جریان پیدا می کند، بازیگران سیاسی دنیا از طریق سازماندهی کنش سیاسی خود در حول و حوش رسانه ها به نوعی به مقابله با جریان آزاد اما واقعی اطلاعات پرداخته و عملاً به ایجاد امپریالیسم خبری دست زده اند. این سوءاستفاده از فضای رسانه ای و اندیشه توسعه طلبی و حذف ملت های مستقل دنیا صورت خود را در پدیده ای نشان می دهد که از آن به استبداد اطلاعاتی Information Despotisum تعبیر می شود؛ یعنی سوءاستفاده های گروهی حکومت های قدرتمند جهانی از ظرفیت بالای رسانه ای.[۲۳]

این استبداد اطلاعاتی وجه تاز ه ای از استبدادهای سنتی است که شکل های سیاسی و نظامی به خود می گیرد. با گسترش فضای جدید رسانه ای و انحصار اطلاعاتی، این استبداد اطلاعاتی بیشتر می شود؛ به طوری که به قول یکی از اندیشمندان تئوری های توسعه یافتگی: اگر از غرب رسانه های آن را بگیرند از آن چیزی باقی نمی ماند.

نقش رسانه های خبری به عنوان مهم ترین ابزار و جایگاه محوری در نظام روابط بین الملل و در روابط با دولت ها، همسو با اعتمادسازی و تفاهم است. همچنین نفوذ در افکار عمومی برای بسیج آن ها در صحنه بین المللی به منظور فشار بر دولت ها، نقش دیگری است که در قالب دیپلماسی ایفا می کنند. رسانه ها برای همسو کردن افکار عمومی با احیا و سیاست های خود، قادرنی تصاویر، گزارش ها و مصاحبه هایی را، گزینش و به سمت و سوی خاص رهبری کنند. در این میان، رسانه ای بهتر از تلویزیون نمیتوانی با احساسات مخاطبان بازی کند؛ چراکه تلویزیون توانایی انعکاس سریع رویدادها را از طریق ارائه اخبار در ژانرهای مختلف دارد.

نمونه های از این انعکاس دیکتاتوری رسانه ی غربی

در حادثه حرمت شکنی عاشورا و رفتار مخرب سال ۸۸ که وب سایت روزنامه نیویورک تایمز از همان ابتدای حوادث به صورت لحظه به لحظه به انتشار اخبار و