فایل پاورپوینت کامل روایات زیارت امام حسین علیه السلام با پای پیاده؛ گونه شناسی و دلالت سنجی

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل روایات زیارت امام حسین علیه السلام با پای پیاده؛ گونه شناسی و دلالت سنجی؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل روایات زیارت امام حسین علیه السلام با پای پیاده؛ گونه شناسی و دلالت سنجی انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 120 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل روایات زیارت امام حسین علیه السلام با پای پیاده؛ گونه شناسی و دلالت سنجی:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل روایات زیارت امام حسین علیه السلام با پای پیاده؛ گونه شناسی و دلالت سنجی آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل روایات زیارت امام حسین علیه السلام با پای پیاده؛ گونه شناسی و دلالت سنجی با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل روایات زیارت امام حسین علیه السلام با پای پیاده؛ گونه شناسی و دلالت سنجی از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل روایات زیارت امام حسین علیه السلام با پای پیاده؛ گونه شناسی و دلالت سنجی، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل روایات زیارت امام حسین علیه السلام با پای پیاده؛ گونه شناسی و دلالت سنجی :

مقدمه

پدیده زیارت مرقد اباعبدالله الحسین(ع) با پای پیاده، سابقه ای طولانی دارد. از گذشته های دور، دوست داران اهل بیت(ع) و عالمان تشیع، به منظور زیارت حرم امام حسین(ع) با پای پیاده به کربلا مشرف می شدند. با وجود سختی ها و مشکلاتِ این شکل خاص زیارت، روز به روز بر تعداد علاقه مندان آن افزوده شد؛ تا جایی که امروزه، راهپیمایی زیارت امام حسین(ع) در ایام اربعین، به حماسه ای جهانی مبدل گشته است. هرچند، حضور میلیونی مسلمانان در این مسیر پیاده روی، نشان دهنده دلباختگی آنان نسبت به اباعبدالله الحسین(ع) است، اما این موضوع به هیچ وجه، جامعه مسلمان را از بررسی های روایی برای یافتن مستندات فضیلت پیاده روی به سوی کربلا، بی نیاز نمی سازد. ازاین رو، پژوهشگران حوزه زیارت به ویژه در سال های اخیر، سعی در استخراج روایات این موضوع و تبیین آن نموده اند که در نتیجه این تلاش ها، مقالات و کتب متنوعی به رشته تحریر درآمده است. این نگاشته ها با توجه به شیوه استدلال و نوع نگاه به سه دسته قابل تقسیم هستند:

۱. برخی از پژوهشگران برای اثبات فضیلت زیارت با پای پیاده به عموماتی همچون «اَفضَلُ الاَعمالِ اَحمَزُها»[۱] و «ما عُبد الله بشیء اَشَدَّ من المشی و لا اَفضَل»[۲] تمسک جسته اند. همچنین با تشخیص زیارت با پای پیاده، به عنوان مصداقی از عناوین «تعظیم شعائر»، «تواضع» و… جنبه های دیگری از فضیلت این عمل را نیز مورد بررسی قرار داده اند. مقاله «حکم فقهی پیاده روی برای زیارت قبور اولیای الهی و اماکن مقدس»[۳] نمونه ای از این مقالات است.

۲. گروهی دیگر از پژوهشگران، پژوهش خود را بر ادله خاص روایی متمرکز کرده اند. آنها روایاتی که به صورت ویژه به فضیلت زیارت با پای پیاده پرداخته را جمع آوری و از آن به عنوان دلیل یا مؤید فضیلت زیارت با پای پیاده استفاده کرده اند. در این نگاشته ها، روایات فضیلت زیارت حج، مرقد امام حسین(ع) و مرقد امام علی(ع) با پای پیاده، بیشتر به چشم می خورد. مقالاتی همچون «فضیلت پیاده روی برای زیارت معصومان»[۴] و «اندر ره عشق»[۵] و کتبی همانند پیاده تا کربلا[۶] و پیاده تا عرش[۷] از این نگاشته هاست.

۳. برخی از پژوهشگران نیز از هر دوی این استدلال ها برای اثبات فضیلت زیارت با پای پیاده، بهره برده اند. مقالات «فقه پیاده روی»[۸] و «آیا پیاده روی برای زیارت امام حسین(ع) مستند دینی دارد؟»[۹] در این دسته قرار می گیرند.

این پیشینه پژوهشی با تأکید بر فضیلت زیارت امام حسین(ع) با پای پیاده، مورد بررسی قرار گرفت. درنهایت، مشخص شد که در نگاشته های گذشته، روایات فضیلت زیارت امام حسین(ع) با پای پیاده به صورت کامل جمع آوری نشده و تفاوت محتوایی این روایات از حیث محدوده مکانی فضیلت زیارت با پای پیاده، به طور جدی مورد توجه قرار نگرفته است. از این رو، موضوع فضیلت زیارت امام حسین(ع) با پای پیاده به منظور جمع آوری کامل روایات آن و جمع بندی محتوایی روایات و تعیین محدوده مکانی فضیلت پیاده روی، نیازمند تحقیق و پژوهشی دگرباره است که در این مقاله به بررسی آن خواهیم پرداخت.

در مسیر پژوهشِ این موضوع، ابتدا کلیدواژه های مرتبط با موضوع، شناسایی و روایات مربوطه جمع آوری شد. سپس با تأمل در مجموعه این روایات به عنوان یک بسته کامل، دسته بندی خاصی ازاین روایات کشف و تنظیم گردید. ملاک نگارنده در این نوع از دسته بندی، میزان عمومیت روایات از حیث محدوده مکانی فضیلت پیاده روی است. برخی از روایات، در مورد محدوده مکانی فضیلت پیاده روی سکوت کردند؛ برخی فضیلت پیاده روی را در تمام طول مسیر سفر ثابت می دانند و برخی این فضیلت را تنها محدود در مکانی خاص می دانند. نگارنده در مقاله پیش رو، با تحلیل و بررسی دقیق الفاظ، سعی در حل این تفاوت ها در مفاد روایات و جمع دلالی آنها دارد.

گزارش روایات به این شیوه است که روایاتی که در راویِ متصل به معصوم و محتوا مشترک است، هرچند در متن کاملاً مشترک نباشد، در ذیل یک شماره و به نام راویِ آن نام گذاری شده است؛ زیرا اشتراک در راوی و محتوا، بیانگر این نکته است که این روایات، همگی نقل های گوناگون از یک واقعه است. از میان متن های گوناگون این روایات مشترک، متن مربوط به اولین منبع (معتبرترین منبع از میان منابع ذکر شده در پاورقی) انتخاب شده است. روایاتی که راوی یا سند آنها مشخص نیست، تحت عنوان «مرسل» و به نام مؤلف کتاب نام گذاری شده است.

اعتبارسنجی روایات مورد استفاده، نه بر پایه ارزیابی سندی (شیوه متأخرین) بلکه بر مبنای اعتبارسنجی عصر حضور و دوره محدثان اولیه سامان یافته است. ازاین رو، به جای تأکید و تعبد بر سند روایات، بیشتر به منبع اصلی هر روایت و اعتماد محدثان بزرگ شیعه و نیز، تأیید به وسیله دیگر روایات هم مضمون توجه و تأکید شده است. بر این اساس، پشتوانه اعتماد نگارنده به روایات این باب، نکات زیر خواهد بود:

۱- اکثر این روایات در کتب معتبری همچون کافی، تهذیب الاحکام و کامل الزیارات درج شده است. اعتماد بزرگانی همچون مرحوم کلینی، شیخ طوسی و مرحوم ابن قولویه به این روایات می تواند اعتماد ما را نیز افزایش دهد.

۲- درباره زیارت امام حسین(ع) با پای پیاده، روایت وجود دارد. روایاتی که مضامین نزدیک تری به یکدیگر دارد در دسته های جداگانه جای گذاری شده است. تعدد روایات در هر دسته، می تواند اطمینان ما به صدور مضامین مربوط به آن دسته را افزایش دهد.

افزون بر نکته پیش گفته، باید افزود: حتی بر مبنای شیوه اعتبارسنجی سندمحوری نیز، می توان اعتماد نسبی به شاکله این روایات به دست آورد؛ چه اینکه با فرض وجود ضعف در سند این روایات، عمل به مضامین آن ها بر اساس مفاد روایات «من بلغ» جایز است.

گونه های روایات

می توان روایات دال بر فضیلت زیارت امام حسین(ع) با پای پیاده را در سه گونه روایی، سامان کرد: گونه اول، روایاتی است که به طور مطلق پیاده روی به سوی مرقد اباعبدالله(ع) را مطلوب می شمارد و محدوده ای برای پیاده روی تعیین نمی کند. این گونه از روایات را «مطلق» می نامیم. گونه دوم روایاتی است که تصریح می کند پیاده روی به سوی مرقد امام حسین(ع) از درب منزل آغاز می شود. ما از این گونه با عنوان روایات «مقید به: مِنْ أَهْلِهِ/ مِنْ مَنْزِلِهِ» یاد می کنیم؛ و گونه سوم روایاتی است که دستور می دهد زائران از شط فرات به سوی مرقد امام حسین(ع) پیاده روی کنند. بر این گونه نیز عنوان روایات «مقید به: مِنَ الْفُرَات» را اطلاق می کنیم.

گونه اول: روایات «مطلق»

این گونه از روایات با سه کلیدواژه «خُطْوَه»، «مَاشِیاً» و «مُغَبَّر» شناسایی می شوند و به سه دسته تقسیم می گردند که هرکدام از این دسته ها به نام کلیدواژه اصلی خود، نام گذاری شده است. ویژگی خاص روایات «مطلق»، نسبت به روایات «مقید به: مِنَ الْفُرَات» و «مقید به: منْ أَهْلِهِ/ مِنْ مَنْزِلِهِ» در این است که در روایات «مطلق»، نسبت به محدوده مکانیِ فضیلت پیاده روی، هیچ تصریحی وجود ندارد. به این معنا که عمل پیاده روی به سوی مرقد امام حسین(ع) را مطلوب می شمرد و تعیین نمی کند که این پیاده روی، باید از چه نقطه ای آغاز شود.

دسته اول روایات مطلق: روایات «خُطْوَه»

این دسته از روایات «مطلق»، با کلیدواژه «خُطْوَه» (گام) و «خَطَا» (گام برداشت) شناسایی می شوند. هرچند کلیدواژه «خطْوَه» در بیشتر روایات فضیلت زیارت امام حسین(ع) با پای پیاده به کار رفته است؛ اما در این دسته، ما فقط با همین کلیدواژه مواجه هستیم و تنها دستاویز ما برای رسیدن به فضیلت پیاده روی، همین کلیدواژه است؛ در حالی که در دسته های دیگر، علاوه بر این کلیدواژه، کلیدواژه های دیگری نیز خود نمایی می کند. با این ملاک، روایات «خُطْوَه» شامل هفت روایت می شود که عبارت اند از:

۱- روایت قُدامَه بن مالک از امام صادق(ع): «منْ أَرَادَ زِیارَهَ قَبْرِ الْحُسَینِ(ع) لَا أَشَراً وَ لَا بطَراً وَ لَا رِیاءً وَ لَا سمْعَهً مُحِّصَتْ ذُنُوبُهُ کمَا یمَحَّصُ الثَّوْبُ فِی الْمَاءِ فَلَا یبْقَی عَلَیهِ دَنَسٌ وَ یکتُبُ اللَّهُ لَهُ بِکلِّ خُطْوَهٍ حَجَّهً وَ کلِّ مَا رَفَعَ قَدَمَهُ عمْرَهً.»[۱۰]

۲- روایت اَبان بن تَغلِب از امام صادق(ع): «…مَنْ زَارَ الْحُسَینَ(ع) کتَبَ اللَّه لَه بِکلِّ خُطْوَهٍ حَسَنَهً وَ مَحَا عَنْهُ بِکلِّ خُطْوَهٍ سَیئَهً وَ غَفَرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَا تَأَخَّرَ…»[۱۱]

۳- روایت مرسل علامه حلی از پیامبر اکرم| که خطاب به حضرت فاطمه÷ فرمودند: «…إِنَّ مَنْ زَارَ وَلَدَک الْحُسَینَ(ع) کتبَ لَهُ بِکلِّ خُطْوَهٍ مِائَهُ حَسَنَهٍ وَ رُفِعَ عَنْهُ مِائَهُ سَیئَهٍ…»[۱۲]

۴- روایت مرسل اِبن اَبی جُمهُور از امام صادق(ع): «مَنْ زَارَ قبْرَ الْحسَینِ (ع) کتبَ اللَّهُ لَهُ بِکلِّ خُطْوَهٍ حِجَّهً وَ عُمْرَهً وَ کتَبَ لَهُ بِکلِّ خُطْوَهٍ حسَنَهً وَ محَا عَنْهُ بِهَا سَیئَهً وَ رَفَعَ لَهُ بِهَا دَرَجَهً.»[۱۳]

۵- روایت حَرث [حَارِث] بن مُغِیرَه از امام صادق(ع): «…إِنَّ لِلَّهِ مَلَائِکهً مُوَکلِینَ بِقَبْرِ الْحُسَینِ(ع) فَإِذَا هَمَّ بِزِیارَتِهِ الرَّجلُ أَعطَاهُمُ اللَّهُ ذُنُوبَهُ فَإِذَا خَطا مَحَوْهَا ثُمَّ إِذَا خَطا ضَاعَفُوا لَهُ حَسَنَاتِهِ فَمَا تزَالُ حسَنَاتُهُ تَضَاعَفُ حَتَّی تُوجِبَ لَهُ الْجَنَّهَ ثُمَّ اکتنَفُوهُ وَ قدَّسُوهُ وَ ینَادُونَ مَلَائِکهَ السَّمَاءِ أَنْ قَدِّسُوا زُوَّارَ [حَبیبِ] اللَّهِ فإِذَا اغتَسَلُوا نَادَاهُمْ مُحَمَّدٌ| یا وَفْدَ اللَّهِ أَبْشِرُوا بِمُرَافَقَتِی فِی الْجَنَّهِ…»[۱۴]

۶- روایت سَدیر صَیرَفی از امام صادق(ع): «کنا عِنْدَ أَبِی جَعْفَرٍ(ع) فَذَکرَ فتًی قبْرَ الْحُسَینِ(ع) فقَالَ لَه أَبو جَعْفَرٍ(ع) مَا أَتَاهُ عَبْدٌ فَخَطا خطْوَهً إِلَّا کتبَ اللَّهُ لَهُ حَسَنَهً وَ حَطَّ عَنْهُ سَیئَهً.»[۱۵]

۷- روایت عَبدُالله بن مُسکَان از امام صادق(ع): «منْ زَارَ الْحُسَینَ(ع) مِنْ شِیعَتِنَا لَمْ یرْجِعْ حتَّی یغْفَرَ لَهُ کلُّ ذَنْبٍ وَ یکتَبَ لَه بِکلِّ خُطْوَهٍ خَطاهَا وَ کلِّ یدٍ رَفعَتْهَا دَابتُهُ أَلْفُ حَسَنَهٍ وَ مُحِی عَنْهُ أَلْفُ سَیئَهٍ وَ تُرْفَعُ لَهُ أَلْفُ دَرَجَهٍ.»[۱۶]

این روایات برای کسی که به زیارت امام حسین(ع) می رود، به ازای هر گام ثوابی را در نظر گرفته است. ظهور اولیه این روایات، ثواب های یاد شده را مشخصاً برای کسی که پیاده به زیارت امام حسین(ع) بیاید ثابت می داند. از طرفی، با توجه به عام و مطلق بودن این روایات که خود را در عباراتی همچون «بکُلِّ خُطوَه» نشان می دهد، می توان ظهور اولیه آنها را در تمام طول مسیر، ثابت دانست؛ زیرا از حیث مکان، هیچ محدوده ای برای ثواب گام ها، بیان نمی کند.

در مورد روایت حَرث بن مُغیره، قرائنی وجود دارد که می تواند این ظهور را تقویت کند. در این روایت، عبارت «فَإِذَا خَطا مَحَوهَا» با حرف فاء بر عبارت «فَإِذَا هَمَّ بِزِیارَتِهِ» عطف شده است. این نکته به این معناست که زائر، بلافاصله پس از اینکه تصمیم به زیارت می گیرد، اولین قدم را برمی دارد. نکته دیگر اینکه در ادامه، عمل غسل، پس از پیاده روی زائر وارد شده است. از طرفی، طبق روایات «مقید به: مِنَ الْفُرَات» که در ادامه خواهد آمد، زائر زمانی غسل می کند که به رود فرات رسیده است؛ پس انتهای مسیر پیاده روی رود فرات است. درنتیجه طبق روایت حَرث، زائر حدفاصل بین زمانی که تصمیم به زیارت می گیرد و زمانی که به رود فرات می رسد را پیاده روی می کند.

از میان روایات این دسته، روایت عَبدُالله بن مُسکَان نیز نیازمند توضیح است. در این روایت در عبارت «له بکلِّ خطْوَهٍ خَطاهَا وَ کلِّ یدٍ رَفَعَتْهَا دَابَّتُهُ»، علاوه بر گام های زائر، در مورد گام های چهارپای او نیز سخن به میان آمده است. ممکن است این احتمال به ذهن برسد که این روایت با بیان ثوابی یکسان برای زیارت پیاده و سواره، دلالت دارد بر اینکه زیارت پیاده برتر از زیارت سواره نیست. در پاسخ به این احتمال باید گفت که نبود برتری میان دو عمل از یک جهت، مانع از برتری یکی بر دیگری از جهات دیگر نمی شود. به عبارت دیگر، این روایت در مقام مقایسه بین این دو شیوه زیارت نیست؛ ازاین رو، نپرداختن به تفاوت های میان آن ها، به این معنی نیست که هیچ تفاوتی میان آن ها وجود ندارد.

بررسی شمولیت واژه «خُطوَه» بر گام های انسان و چهار پا

ممکن است این سوال مطرح شود که آیا منظور از «خُطوَه» (گام)، صرفاً گام های انسان است یا گام های چهارپا را نیز شامل می شود؟ با بررسی کاربست این واژه در احادیث، به این نتیجه می رسیم که این واژه، فقط برای گام های انسان استعمال نمی شود. بلکه اگر شخصی با چهارپا، مسیری را طی کند نیز کلمه «خُطْوَه» برای گام های آن چهارپا به کار برده می شود.

به عنوان نمونه در روایتی از هَارُون بن مُوسَی در مورد مرکب امام رضا(ع) این عبارت آمده است: «فَمَرَّ الْفَرَسُ یتَخَطَّی»؛[۱۷] یا در نقل ابن مشهدی از روایت ابن ثُوَیر در ارتباط با ثواب زیارت امام حسین(ع) آمده است: «…وَ إِنْ کانَ رَاکباً کتَبَ اللَّهُ لَهُ بِکلِّ خُطْوَه حَسَنَهً…»؛[۱۸] همچنین ابی بصیر از امام صادق(ع) نقل می کند: «إِن الْعبْدَ الْمؤْمِنَ حِینَ یخْرُجُ مِنْ بَیتِهِ حاجّاً لَا یخْطُو خطْوَه وَ لَا تَخْطُو بِهِ رَاحِلَتُهُ إِلَّا کتبَ اللَّه لَهُ بِهَا حَسَنَهً وَ…».[۱۹] در تمام این موارد، ریشه ی «خطو» برای گام های چهارپا استعمال شده است. بنابراین می توان گفت معنای کلیدواژه «خطْوَه»، اعم از گام های انسان و چهارپاست و تنها با این کلیدواژه نمی توان چنین روایاتی را حمل بر پیاده روی کرد. با این وجود، قرائنی وجود دارد که مراد از کلیدواژه «خُطوَه» در این روایات، منحصر به گام های انسان است. این قرائن بدین شرح است:

۱- جمله «یکتُبُ اللَّهُ لَهُ بِکلِّ خطْوَه حجَّهً وَ کلِّ مَا رَفَعَ قَدَمَهُ عُمْرَهً» در روایت قُدَامَه، دارای دو فقره است. در فقره اول برای گذاشتن هر گام، ثواب یک حج و در فقره دوم برای برداشتن آن، ثواب یک عمره لحاظ شده است. فقره دوم این عبارت بی تردید، مربوط به قدم های شخص زائر است؛ زیرا ضمیر در کلمه «قَدَمَهُ» به شخص زائر برمی گردد و ثواب عمره، مربوط به برداشتن گام توسط خود زائر است، نه چهارپای او. از طرفی، با توجه به ارتباط معنایی تنگاتنگ میان این دو فقره، بدون شک گذاشتن و برداشتن گام، مربوط به یک مصداق است. بنابراین در فقره اول نیز منظور از گذاشتن گام، گام های زائر است. درنتیجه، معنای کلمه «خُطْوَه» در فقره اول منحصراً به معنای قدم های زائر خواهد بود.

۲- کلیدواژه «خُطوَه» در برخی از روایات با فعل «خَطَا» همراه شده است. فعلی که فاعلش، تنها زائر است و نه مرکب او. درنتیجه، عمل گام برداشتن را فقط به شخص زائر نسبت می دهد.

۳- در دسته روایات «ماشیاً»، که در ادامه خواهد آمد، وجود کلیدواژه «مَاشِیاً» در کنار کلیدواژه «خُطوَه»، معنای آن را برای گام های انسان، منحصر می سازد.

۴- در روایات «مقید به: مِنَ الْفُرَات»، که در ادامه خواهد آمد، در کنار کلیدواژه «خُطوَه» از پابرهنه بودن و قدم های کوتاه، سخن به میان آورده است. با توجه به این مضامین، معنای «خُطوَه» در گام های انسان، انحصار دارد.

۵- از میان ۱۲ روایتی که کلیدواژه «خُطوَه» در آن ها به کار رفته است، ۷ روایت با قرائنی همراه است که کلیدواژه خطوه را به گام های انسان تفسیر می کند. همچنین در برخی از روایات این باب که هم مضمون با روایات «خُطوَه» است، به وسیله کلیدواژه «قَدَم» و… سخن از گام های انسان مطرح شده است. آن ۷ روایت به همراه این روایات «قَدَم»، به عنوان قرینه منفصله، معنای کلیدواژه «خُطوَه» در سایر روایات را روشن می سازد.

دسته دوم روایات مطلق: روایات «مَاشِیاً»

این دسته از روایات «مطلق»، با کلیدواژه «مَاشِیاً» (پیاده) از دسته های دیگر تمییز داده می شود. محور استدلال در این روایات، کلیدواژه «مَاشِیاً» است و کلیدواژه های دیگر نقش محوری ندارند. با اینکه کلیدواژه «مَاشِیاً» در برخی از روایات «مقید به: منْ أَهْلِهِ/ مِنْ منْزِلِهِ» نیز وجود دارد، اما محوری نبودن این کلیدواژه در آن روایات، باعث می شود که آن ها را در دسته روایات «مَاشِیاً» جای ندهیم. این دسته، شامل دو روایت است:

۱- روایت عَلِی بنِ میمُون صائِغ از امام صادق(ع): «یا علِی زُرِ الْحُسَینَ وَ لَا تَدَعْهُ قَالَ قلْتُ مَا لِمَنْ أَتَاهُ مِنَ الثَّوَابِ قَال مَنْ أَتَاهُ مَاشِیاً کتَبَ اللَّهُ لَهُ بِکلِّ خُطْوَهٍ حسَنَهً وَ محَی عَنْهُ سَیئَهً وَ رَفَعَ لَهُ دَرَجَهً…»[۲۰]

۲- روایت اَبی سعِید قاضِی از امام صادق(ع): «دَخَلْتُ علَی أَبی عَبْدِ اللَّهِ(ع) فِی غُرَیفَهٍ لَهُ وَ عِنْدَهُ مُرَازِمٌ فَسَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ(ع) یقُولُ مَنْ أَتَی قَبْرَ الْحسَینِ(ع) ماشِیاً کتبَ اللَّهُ لَهُ بِکلِّ خُطْوَهٍ وَ بِکلِّ قَدَمٍ یرْفَعُهَا وَ یضَعُهَا عتْقَ رَقبَهٍ منْ وُلْدِ إِسمَاعِیلَ وَ مَنْ أَتَاهُ بِسَفِینَهٍ فَکفَتْ بِهِمْ سَفِینَتُهُمْ نَادَی مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ طِبْتُمْ وَ طَابَتْ لَکمُ الْجَنَّهُ.»[۲۱]

در این دسته از روایات، قید «مَاشِیاً» یک قید احترازی است و به روشنی بر فضیلت زیارت امام حسین(ع) با پای پیاده دلالت می کند. به خصوص در روایت عَلِی بنِ میمُون، که راوی به طور کلی در مورد ثواب زیارت امام حسین(ع) سؤال کرده است، اما امام با قید «مَاشِیاً» پاسخش را می دهند.

لفظ عموم در عبارت «بَکُلُّ خُطوَه»، بر شمولیت این روایت بر فضیلت پیاده روی در تمام طول مسیر، دلالت دارد و تمام گام هایی که در این مسیر برداشته می شود، از درب منزل تا مرقد مطهر، از ثواب یاد شده برخوردار است. البته در روایت ابی سعید قاضی، قرینه ای وجود دارد که این ظهور را تقویت می کند. این روایت از دو فقره تشکیل شده است. فقره اول در ارتباط با سفر با پای پیاده است و فقره دوم در مورد سفر با کشتی سخن می گوید. فقره دوم (سفر با کشتی) صراحتاً در مورد طول مسیر سفر به کربلا صحبت می کند. این خود قرینه ای است که نشان می دهد فقره اول (سفر پیاده) نیز تمام طول مسیر را شامل می شود.

دسته سوم روایات مطلق: روایات «مُغَبَّر»

در روایات این دسته، ریشه های «شَعَثَ» و «غبَرَ» هر دو به چشم می خورد. این دسته شامل سه روایت است:

۱- روایت عَلِی بن حَکَم از یکی از اصحاب امام صادق(ع) به نقل از آن حضرت: «إِذَا أَرَدْتَ زِیارَهَ الْحُسَینِ(ع) فَزُرْهُ وَ أَنْتَ حَزِینٌ مَکرُوبٌ شَعِثٌ مغْبَرٌّ جَائِعٌ عَطْشَانُ وَ سَلْهُ الْحوَائِجَ وَ انصَرِفْ عَنْهُ وَ لَا تَتَّخِذْهُ وَطَناً.»[۲۲]

۲- روایت کَرّام بن عَمرو از امام صادق(ع): «إِذَا أَرَدْتَ أَنْتَ قَبْرَ الْحُسَینِ(ع) فَزُرْهُ وَ أَنْتَ کئِیبٌ حَزِینٌ شَعِثٌ مُغْبَرٌّ فَإِنَّ الْحُسَینَ(ع) قُتِلَ وَ هُوَ کئِیبٌ حَزِینٌ شَعِثٌ مُغْبَرٌّ جَائِعٌ عَطْشَانُ.»[۲۳]

۳- روایت مفَضَّل بن عُمر از امام صادق(ع): «…تَاللَّهِ إِنَّ أَحَدَکمْ لَیذْهَبُ إِلَی قَبْرِ أَبِیهِ کئِیباً حَزِیناً وَ تَأْتُونَهُ أَنْتُمْ بِالسُّفَرِ کلَّا حَتَّی تأتونه [تَأْتُوهُ] شُعْثاً غُبراً.»[۲۴]

کلیدواژه «مُغَبَّر، غُبراً» به معنای غبارآلود است. غبارآلود شدن در زمان های قدیم، علاوه بر سفر های پیاده، در سفر های سوار بر مرکب نیز حاصل می شده است. مؤید این نکته، روایتی است که از امام صادق(ع) در مورد زیارت امیرالمؤمنین(ع) با پای پیاده وارد شده است. در بخشی از این روایت آمده است:

ما یطْعِمُ اللَّهُ النَّارَ قَدَماً اغْبَرَّتْ فِی زِیارَهِ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ(ع) مَاشِیاً کانَ أَوْ رَاکباً.[۲۵]

بر اساس این عبارت، چه سواره و چه پیاده، در هردو صورت پای زائر می تواند غبارآلود شود.

کلیدواژه های «شَعِث»، «جَائِع» و «عَطْشَان» به ترتیب به معنای پریشان موی، گرسنه و تشنه است. پریشان مویی، گرسنگی و تشنگی نیز در سفر های طولانی حاصل می شده است، حتی اگر آن سفر با مرکب صورت گرفته باشد؛ لذا این کلیدواژه ها نیز به طور خاص، دلالتی بر پیاده روی ندارد.

با توجه به مطالب پیش گفته، هرچند دلالت این دسته روایات بر