فایل پاورپوینت کامل سور? انفال بستر تاریخی نزول

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل سور? انفال بستر تاریخی نزول؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل سور? انفال بستر تاریخی نزول انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 98 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل سور? انفال بستر تاریخی نزول:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل سور? انفال بستر تاریخی نزول آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل سور? انفال بستر تاریخی نزول با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل سور? انفال بستر تاریخی نزول از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل سور? انفال بستر تاریخی نزول، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سور? انفال بستر تاریخی نزول :

بیان مسئله

سؤالی که در این مقاله در صدد یافتن پاسخ آن هستیم، این است که سور انفال در کدام بستر تاریخی نازل شده است. پاسخ به این سؤال می تواند مراد برخی از واژگان و تعابیری را که در این سوره محل اختلاف مفسران است، روشن سازد. زیرا بستر تاریخی نزول هر سوره قرائن حالی فهم آیات قرآن به شمار می رود و لحاظ چنین قرائنی می تواند از مقاصد آیات مورد نزاع پرده بردارد.

زمان نزول سور انفال

سور انفال بعد از جنگ بدر و خطاب به شرکت کنندگان در این جنگ، در سال دوم هجرت نازل شده است. اشاراتی از آیات سور انفال که انطباق نزول این سوره را به مناسبت جنگ بدر در سال دوم هجرت تأیید می کنند، عبارت اند از:

. شروع سوره با بیان سؤال مخاطبان دربار غنایم جنگی: «یسئلونک عن الانفال قل الانفال لله و الرسول…» (انفال / ): [ای پیامبر،] از تو دربار غنایم جنگی می پرسند. بگو: غنایم جنگی اختصاص به خدا و فرستاد [او] دارد…

. نزاع آن ها بر سر تقسیم این غنایم: «فاتقوا الله و اصلحوا ذات بینکم و اطیعوا الله و رسوله ان کنتم مؤمنین» (انفال/ ):… پس از خدا پروا دارید و با یکدیگر سازش کنید و اگر ایمان دارید، از خدا و پیامبرش اطاعت کنید.

. سخن از حضور دو طایفه که یکی صاحب سلاح و تجهیزات جنگی است و دیگری فاقد آن و وعده دادن خداوند به پیروزی یکی از این دو گروه: «و اذ یعدکم الله احدی الطائفتین انها لکم و تودون ان غیر ذات الشوکه تکون لکم و یرید الله ان یحق الحق بکلماته و یقطع دابر الکافرین» (انفال/ ): و [به یاد آورید] هنگامی را که خدا یکی از دو دسته [کاروان تجارتی قریش یا سپاه ابوسفیان] را به شما وعده داد که از آنِ شما باشد، و شما دوست داشتید که دست بی سلاح برای شما باشد، و [لی] خدا می خواست حقّ [اسلام] را با کلمات خود ثابت، و کافران را ریشه کن کند.

. بیان حالات اضطراب بعضی از مسلمانان در مواجهه با سپاه جنگی کفر و شرک و برطرف شدن آن با امدادهای الهی، از جمله بشارت به یاری فرستادن فرشتگان: «اذ تستغیثون ربکم فاستجاب لکم انی ممدکم بالف من الملئکه مردفین، و ما جعله الله الا بشری و لتطمئن به قلوبکم و ما النصر الا من عند الله ان الله عزیز حکیم، اذ یغشیکم النعاس امنه منه و ینزل علیکم من السماء ماء لیطهرکم به و یذهب عنکم رجز الشیطان و لیربط علی قلوبکم و یثبت به الاقدام، اذ یوحی ربک الی الملئکه انی معکم فثبتوا الذین ءامنوا سالقی فی قلوب الذین کفروا الرعب فاضربوا فوق الاعناق و اضربوا منهم کل بنان» (انفال/ – ): [به یاد آورید] زمانی را که پروردگار خود را به فریاد می طلبیدید. پس دعای شما را اجابت کرد که: «من شما را با هزار فرشته پیاپی، یاری خواهم کرد.» ()؛ و این [وعده] را خداوند جز نویدی [برای شما] قرار نداد، و تا آنکه دل های شما بدان اطمینان یابد و پیروزی جز از نزد خدا نیست، که خدا شکست ناپذیر [و] حکیم است ()؛ [به یاد آورید] هنگامی را که [خدا] خواب سبک آرامش بخشی که از جانب او بود بر شما مسلط ساخت، و از آسمان بارانی بر شما فرو ریزانید تا شما را با آن پاک گرداند، و وسوس شیطان را از شما بزداید و دل هایتان را محکم سازد و گام هایتان را بدان استوار دارد ()؛ هنگامی که پروردگارت به فرشتگان وحی می کرد که من با شما هستم، پس کسانی را که ایمان آورده اند، ثابت قدم بدارید. به زودی در دل کافران وحشت خواهم افکند. پس، فراز گردن ها را بزنید، و هم سرانگشتانتان را قلم کنید.

. بیان ویژگی هایی که مربوط به مشرکان قریش است و نشان دهند این مطلب که آن گروه که مسلمانان با آن ها جنگیدند، مشرکان قریش بودند:

– «… و اذکروا اذ انتم قلیل مستضعفون فی الارض تخافون ان یتخطفکم الناس فاوئکم و ایدکم بنصره و رزقکم من الطیبات لعلکم تشکرون» (انفال/ ): و به یاد آورید هنگامی را که شما در زمین، گروهی اندک و مستضعف بودید و می ترسیدید مردم شما را بربایند. پس [خدا] به شما پناه داد و شما را به یاری خود نیرومند گردانید و از چیزهای پاک به شما روزی داد، باشد که سپاس گزاری کنید.

– «… و اذ یمکر بک الذین کفروا لیثبتوک او یقتلوک او یخرجوک و یمکرون و یمکر الله و الله خیر الماکرین، و اذا تتلی علیهم ءایاتنا قالوا قد سمعنا لو نشاء لقلنا مثل هاذا ان هاذا الا اساطیر الاولین، «و اذ قالوا اللهم ان کان هذا هو الحق من عندک فامطر علینا حجاره من السماء او ائتنا بعذاب الیم، و ما کان الله لیعذبهم و انت فیهم و ما کان الله معذبهم و هم یستغفرون، و ما لهم الا یعذبهم الله و هم یصدون عن المسجد الحرام و ما کانوا اولیاءه ان اولیاوه الا المتقون و لاکن اکثرهم لایعلمون، و ما کان صلاتهم عند البیت الا مکاء و تصدیه فذوقوا العذاب بما کنتم تکفرون» (انفال / – ): و [یاد کن] هنگامی را که کافران دربار تو نیرنگ می کردند تا تو را به بند کشند یا بکُشند یا [از مکه] اخراج کنند، و نیرنگ می زدند، و خدا تدبیر می کرد، و خدا بهترین تدبیر کنندگان است ()؛ و چون آیات ما بر آنان خوانده شود، می گویند: «به خوبی شنیدیم. اگر می خواستیم، قطعاً ما نیز همانند این را می گفتیم. این جز افسانه های پیشینیان نیست.» ()؛ و [یاد کن] هنگامی را که گفتند: «خدایا، اگر این [کتاب] همان حق از جانب توست، پس بر ما از آسمان سنگ هایی بباران یا عذابی دردناک بر سر ما بیاور.» () و[لی] تا تو در میان آنان هستی، خدا بر آن نیست که ایشان را عذاب کند، و تا آنان طلب آمرزش می کنند، خدا عذاب کنند ایشان نخواهد بود ()؛ چرا خدا [در آخرت] عذابشان نکند، با اینکه آنان [مردم را] از [زیارت] مسجد الحرام باز می دارند در حالی که ایشان سرپرست آن نباشند. چرا که سرپرست آن جز پرهیزگاران نیستند، ولی بیشترشان نمی دانند () و نمازشان در خانه [خدا] جز سوت کشیدن و کف زدن نبود. پس به سزای آنکه کفر می ورزیدند، این عذاب را بچشید! ()

. اسارت تعدادی از مشرکان در این جنگ: «ما کان لنبی أن یکون له اسری حتی یثخن فی الارض تریدون عرض الدنیا و الله یرید الاخره و الله عزیز حکیم، لو لا کتاب من الله سبق لمسکم فیما اخذتم عذاب عظیم، فکلوا مما غنمتم حلالا طیبا و اتقوا الله ان الله غفور رحیم، یا ایها النبی قل لمن فی ایدیکم من الاسری ان یعلم الله فی قلوبکم خیرا یؤتکم خیرا مما اخذ منکم و یغفر لکم و الله غفور رحیم، و ان یریدوا خیانتک فقد خانوا الله من قبل فأمکن منهم و الله علیم حکیم» (انفال/ – ): هیچ پیامبری را سزاوار نیست که از اسیران جنگ فِدا گرفته و آن ها را رها کند. شما متاع دنیا را می خواهید و خدا آخرت را می خواهد، و خدا شکست ناپذیر حکیم است ()؛ اگر از جانب خدا نوشته ای نبود، قطعاً در آنچه گرفته اید، به شما عذابی بزرگ می رسید ()؛ پس، از آنچه به غنیمت برده اید، حلال و پاکیزه بخورید و از خدا پروا دارید که خدا آمرزند مهربان است ()؛ ای پیامبر، به کسانی که در دست شما اسیرند بگو: «اگر خدا در دل های شما خیری سراغ داشته باشد، بهتر از آنچه از شما گرفته شده به شما عطا می کند و بر شما می بخشاید و خدا آمرزند مهربان است.» () و اگر بخواهند به تو خیانت کنند، پیش از این [نیز] به خدا خیانت کردند [و خدا تو را] بر آنان مسلط ساخت، و خدا دانای حکیم است. ()

گزارش شواهد روایی که نشان می دهد، این سوره بر جنگ بدر نظارت دارد و مخاطبان آن شرکت کنندگان در این جنگ هستند، در ادامه می آید.

گزارش بستر نزول سور انفال

اینک که اشارات سور انفال به رویدادهای جنگ بدر مرور شد، مناسب می نماید، بستر نزول این سوره با اتکا به مضامین سوره و روایات مربوط توضیح داده شود.

خروج مسلمانان از مدینه

در گزارش های تاریخی آمده است، در سال دوم هجرت به پیامبر خبر رسید کاروان تجاری «قریش» به سرپرستی ابوسفیان از شام به سوی مکه در حرکت است. پیامبر بعد از باخبر شدن از این موضوع، مسلمانان را گرد آورد و آن ها را برای تصرف اموال کاروان دعوت کرد. عده ای از مسلمانان از همان ابتدا به دعوت پیامبر پاسخ مثبت دادند و تعدادی در این امر سستی ورزیدند. علت سستی آن ها این بود که گمان نمی کردند، جنگی صورت بگیرد و اگر احتمال می دادند جنگی رخ خواهد داد، سستی نمی ورزیدند (الواقدی، ه. ق، ج : – ؛ ابن کثیر، ه. ق، ج : – ؛ ابن اثیر، ه. ق، ج : ؛ ابن سید الناس، ه. ق، ج : ؛ ابن کثیر، ه. ق، ج : ).

در این گزارش، از ناآگاهی مردم نسبت به احتمال رویارویی با سپاه قریش، قبل از خروج آن ها از مدینه، سخن رفته است. اما نظر دیگری در این زمینه وجود دارد که مرجح است و می گوید: مسلمانان قبل از خروج از مدینه، احتمال رویارویی با سپاه قریش را می دادند؛ چون قبل از آن نیز شش بار کاروان های تجاری مکه را تهدید کرده بودند و می دانستند که قریش، کاروان تجاری خود را که از اهمیت فراوانی برخوردار است، رها نخواهد کرد و به حمایتش خواهد آمد. به علاوه، طبق آی «و اذ یعدکم الله احدی الطائفتین انها لکم و تودون ان غیر ذات الشوکه تکون لکم و یرید الله ان یحق الحق بکلماته و یقطع دابر الکافرین»[۱]، پیامبر وعد خداوند را مبنی بر دستیابی به کاروان تجاری ابوسفیان و یا پیروزی بر سپاه قریش برای آن ها بیان کرده بود و آن ها احتمال برخورد با سپاه قریش را می دادند. وگرنه کراهت آن ها با توجه به فشارهای اقتصادی شان و دستیابی آسان آن ها به اموال کاروان، نامعقول به نظر می رسد. (زرگری نژاد، : – )

لذا می توان گفت که وقتی پیامبر مسلمانان را برای تصرف اموال کاروان دعوت کرد، همگی از احتمال رویارویی با سپاه قریش آگاه بودند و به این دلیل بعضی از آن ها با حالت کراهت، همراه پیامبر از مدینه خارج شدند. آی این سوره نیز مؤید همین معناست: «کما اخرجک ربک من بیتک بالحق و ان فریقا من المؤمنین لکارهون» (انفال/ ): همان گونه که پروردگارت تو را از خانه ات به حق بیرون آورد و حال آنکه دسته ای از مؤمنان سخت کراهت داشتند.

همچنین، با توجه به آیات و این سوره می توان گفت که به دلیل این احتمال، عده ای از منافقان به دعوت پیامبر اعتنایی نمی کردند و عزم مسلمانان برای تصرف کاروان تجاری ابوسفیان را به سبب احتمال درگیری با سپاه قریش، ناشی از فریب دینی می دانستند:

– «و لا تکونوا کالذین قالوا سمعنا و هم لایسمعون» (انفال/ ): و از کسانی نباشید که گفتند: «شنیدیم» در حالی که نمی شنیدند.

– «اذ یقول المنفقون و الذین فی قلوبهم مرض غر هولاء دینهم و من یتوکل علی الله فان الله عزیز حکیم» (انفال/ ): آن گاه که منافقان و کسانی که در دل هایشان بیماری بود، می گفتند: «اینان [مؤمنان] را دینشان فریفته است.» و هر کس بر خدا توکل کند [بداند که] در حقیقت خدا شکست ناپذیر حکیم است.

– مشورت پیامبر با مسلمانان مبنی بر جنگیدن با سپاه قریش

مسلمانان که تعدادشان (البلاذری، ه. ق، ج : ) یا (الواقدی، ه. ق، ج : ؛ ابن سعد، ه. ق، ج : ) نفر می رسید، به قصد تصرف کاروان، از مدینه خارج شدند و به راه خویش ادامه دادند تا به «ذفران» (ابن کثیر، ه. ق، ج : ؛ الحلبی، ه. ق، ج ، ) یا نزدیکی «بدر» (الواقدی، ، ج: ؛ المقریزی، ه. ق، ج : ) رسیدند. در آنجا بود که پیامبر از گریختن کاروان (الیوسفی، ه. ق، ج : ) و بیرون شدن سپاه قریش از مکه به قصد حمایت از کاروان باخبر شد (الواقدی، ه. ق، ج : ؛ ابن کثیر، ه. ق، ج : ؛ البیهقی، ه. ق، ج : ) وقتی پیامبر این خبر را به یاران خویش داد و نظر خود را مبنی بر جنگیدن با سپاه قریش به آن ها اعلام کرد، عده ای از آن ها جزع کردند و شدیداً ترسیدند (الیوسفی، ه. ق، ج : ). لذا پیامبر در این مورد با مسلمانان مشورت کرد و نظر آن ها را جویا شدند. تعدادی از صحابه، هر کدام برخاستند و سخنانی (ابن کثیر، ه. ق، ج : ؛ البیهقی، ه. ق، ج : ؛ الصالحی، ه. ق، ج : ) گفتند. در بعضی از منابع تاریخی در مورد پاسخ این صحابه (الیوسفی، ه. ق، ج : ) (الواقدی، ه. ق، ج : ؛ المقریزی، ه. ق، ج : ؛ الیوسفی، ه. ق، ج : ) چنین آمده است که گفتند: «ای رسول خدا، به خدا قسم این قریش از زمانی که عزیز شده، خوار نگشته و از زمانی که کافر شده، ایمان نیاورده و هرگز عزتش را از دست نمی دهد و با شدت خواهد جنگید و باید درخور آن و با تجهیزات، جنگ فرمایی: « یجادلونک فی الحق بعد ما تبین کانما یساقون الی الموت و هم ینظرون» (انفال/ ): با تو دربار حق -بعد از آنکه روشن گردید- مجادله می کنند. گویی که آنان را به سوی مرگ می رانند و ایشان [بدان] می نگرند.

سپس مقدادبن عمرو، از مهاجرین و سعدبن معاذ به نیابت از انصار، موافقت خویش را با نظر پیامبر اعلام کردند. در نتیجه، تصمیم شورای نظامی بر جنگیدن شد. پیامبر از این تصمیم خشنود شد و وعده ای را که خداوند قبلاً به آن حضرت، مبنی بر دستیابی به یکی از دو طایفه داده بود، یادآور شد و محل کشته شدن مشرکین مکه را به مسلمانان نشان داد (الواقدی، ه. ق، ج : )

خروج مشرکین از مکه

وقتی ابوسفیان به نزدیکی حجاز رسید، برای جلوگیری از حمل ناگهانی به کاروان، مرتباً از مسافرانی که در راه با آن ها برخورد می کرد، وضعیت راه را می پرسید. تا اینکه از طریق یکی از آن ها از تصمیم پیامبر مبنی بر تصرف کاروان باخبر شد. در این هنگام، ضمضم بن عمرو غفاری را به مکه فرستاد تا قریش را از این تصمیم پیامبر آگاه کند و از آن ها بخواهد که برای حمایت از کاروان مکه خارج شوند (ابن کثیر، ه. ق، ج : ؛ ابن کثیر، ه. ق، ج : ؛ الصالحی الشامی، ه. ق، ج : ) خود نیز از زمانی که از تصمیم پیامبر آگاه شده بود، در فرود آمدن و حرکت کردن کاروان احتیاط می کرد. لذا وقتی کاروان به نزدیکی های بدر رسید، ابوسفیان زودتر از کاروان به بدر رفت و با پرس وجویی که کرد، از حضور چند نفر از سواران اهل مدینه که چند روز پیش در آنجا حضور داشتند، باخبر شد و فوراً به سمت کاروان رفت و مسیر آن را به سوی ساحل دریای احمر تغییر داد. (ابن کثیر، ه. ق، ج : ؛ الطبری، ه. ق، ج : )

از طرف دیگر، وقتی ضمضم بن عمرو خبر تصمیم پیامبر بر تصرف کاروان را به قریش مکه رساند (الطبری، ه. ق، ج : ؛ البیهقی، ه. ق، ج : ) آن ها برای حمایت از کاروان آماده شدند. اشخاص قوی به ضعیفان کمک کردند تا آن ها هم بتوانند در جنگ شرکت کنند. طعیم بن عدی نیز متعهد شد هزین خانواده ها را بپردازد. همچنین، تعدادی از توانگران قریش مبالغی را برای پرداخت مخارج جنگ و تهی مرکب ها پرداخت کردند و هر کس از افراد قریش که در این سفر شرکت نکرد، کسی را به جای خویش فرستاد (الواقدی، ه. ق، ج : – ). جنگجو به همراه اسب با خودنمایی و تکبر از مکه خارج شدند (همان، ص ): «و لا تکونوا کالذین خرجوا من دیارهم بطرا و رئاء الناس و یصدون عن سبیل الله و الله بما یعملون محیط» (انفال / ): و مانند کسانی مباشید که از خانه هایشان با حالت سرمستی و به صرف نمایش به مردم خارج شوند و [مردم را] از راه خدا باز می داشتند، و خدا به آنچه می کنند، احاطه دارد.

کنیزان خواننده و نوازنده را نیز همراه خویش به جنگ بردند (الواقدی، ه. ق، ج : ؛ الصالحی الشامی، ه. ق، ج : ). قریش منزل به منزل پیش می رفتند و در بین راه افرادی از آن ها با کشتن شتر، سپاهیان را اطعام می کردند (الیعقوبی، بی تا، ج : ؛ ابن کثیر، ه. ق، ج : ): «ان الذین کفرا ینفقون الموالهم لیصدوا عن سبیل الله فسینفقو