فایل پاورپوینت کامل توحید، نبوت و امامت در کلام آیت الله علوی گرگانی(ره)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل توحید، نبوت و امامت در کلام آیت الله علوی گرگانی(ره) :

ابوذر غفاری، یار وفادار و سرباز فداکار رسول خدا (ص) و حضرت علی (ع) بود. او در مکتب پُر فیض اسلام و در پرتو انوار درخشان ولایت، پرورش یافت و به مراتب بالای معنوی دست یافت.

ابوذر، اسوه فداکاری در راه خدا و مبارزه با زر و زور و تزویر بود و تا آخرین لحظات عمر شریف خود دست از مبارزه و جهاد برنداشت و پیوسته با حق بود و از حق می گفت و بالاخره در صحرای خشک و سوزان «ربذه» به حق پیوست.

ابوالاسود دوئلی یکی از شیعیان راستین وفادار حضرت علی (ع) می گوید: در روزگاری که ابوذر، در ربذه تبعید بود، پیش او رفتم. ابوذر گفت: روزی در مسجد به خدمت رسول خدا (ص) رسیدم، درحالی که به جز حضرت علی (ع) کس دیگری در محضرشان نبود. فرصت را غنیمت شمردم، پیش رفتم و گفتم: ای رسول خدا (ص)! پدر و مادرم فدایت، مرا وصیت و سفارش کن، تا خداوند مرا به خاطر آن سود دهد و ایشان فرمودند:

چه خوب ای ابوذر! تو از مایی. تو از خانواده مایی و تورا سفارش می کنم که آن را خوب فراگیری. وصیت و توصیه ای که دربردارنده تمام راهها و روشهای خیر و خوبی است. اگر آن را بیاموزی و پاسدارش باشی، به منزله دو بالی خواهد بود که تو را در پرواز مدد کند. ..

یکی از ویژگی های اصحاب رسول خدا (ص) این بود که فرصت ها را مغتنم می شمردند. یعنی دنبال این بودند که موقعیتی به دست آورند که حضرت رسول خدا (ص) تنها باشند تا آنها از وجود ایشان استفاده کنند. امیدواریم ما همه این گونه باشیم و محضر بزرگان را قدر بدانیم.

یکی از بزرگان می فرمود: وقتی می شنیدم که درس حوزه تعطیل است، آنقدر متأثر می شدم که به گریه می افتادم و عرض می کردم: یابن رسول الله جواب تو را چه بدهم؟

به راستی مگر عمر ما چقدر است که بخواهیم آن را به بطالت و تعطیلی بگذرانیم. تا می خواهیم چیزی یاد بگیریم، باید به خانه آخرت برویم.

از این مواعظ رسول خدا می فهمیم که موعظه کردن نوعی پذیرایی کردن است و ما نباید هیچگاه از نصایح بزرگان ناراحت شویم.

پیامبر در اینجا می فرماید که ای ابوذر تو از ما هستی. از این جمله می فهمیم که اگر کسی ما را موعظه کرد، مثل این است که ما را

از خودش دانسته و از سرِ دلسوزی ما را نصیحت کرده است.

من شما طلاب و فضلای عزیز را دوست دارم که نصیحت می کنم. مانند پدری که به فرزندش علاقه مند است.

۱- شناخت حق تعالی

یا اباذَرْ! اعْبُدُ اللهَ کانَّک تَراهُ فَانْ کنْتَ لا تَراهُ فَانَّهُ یراک. وَاعْلَمْ انَّ اوَّلَ عِبادَهِ اللهِ الْمَعْرِفَهُ بِهِ، فَهُوَ الْاوَّلُ قَبْلَ کلِّ شَی ءٍ، فَلا شَی ءَ قَبْلَهُ وَالْفَرْدُ فَلا ثانِی لَهُ، وَالْباقِی لا الی غایهٍ، فاطِرُ السَّماواتِ وَالْارْضِ وَما فیهِما وَ ما بَینَهُما مِنْ شَی ءٍ وَ هُوَ اللَطیفُ الْخَبیرُ وَ هُوَ عَلی کلِّ شَی ءٍ قَدیرٍ.

ای ابوذر! خدا را آنگونه عبادت کن که گویا او را می بینی. اگر تو او را نمی بینی، او تو را می بیند. بدان که سرآغاز عبادت و خداپرستی، معرفت است. او قبل از هر چیز، (اول) است و چیزی پیش از او نبوده است. او یکتایی است که دومی ندارد. پاینده ای است که نهایت ندارد. آسمانها و زمین و آنچه در آنهاست، پدید آمده از قدرت اوست. و او آگاه و تواناست.

گرچه خدا به چشم ظاهری دیده نمی شود، امّا با چشم باطن دیده می شود همانطور که امام حسین (ع) فرمودند:

«عَمِیتْ عَینٌ لا تَراک»

«کور باد چشمی که ترا نبیند»، و علی (ع) فرمودند: خدا به چشم سردیده نمی شود لکن با چشم دل می توان خدا را دید.

واقعاً وای برحال ما که خدا ما را در نماز و دیگر عبادات با این کیفیت ها می بیند، نماز می خوانیم امّا لحظه ای یاد خدا نیستیم که فکرمان در جاهای مختلف است. می گوئیم: «ایاک نَعْبُدُ وَ ایاک نَسْتَعینُ» امّا فی غیر الله هستیم، اگر به ما بگویند: چرا می گویی «ایاک نعبد و ایاک نستعین» در حالیکه «أَنْتَ فی غَیرِاللهِ» چرا دروغ می گویی؟ چه جواب بدهیم؟

یکی از بزرگان می گفت: اگر دستور خدا نبود که در نماز «ایاک نعبد و ایاک نستعین» گفته شود، نمی گفتم، زیرا چگونه بگویم در حالیکه واقعیت اینطور نیست. آیا ما خدا را می پرستیم؟ و آیا از خدا کمک می خواهیم یا اینکه بنده دیگران هستیم و از دیگران کمک می خواهیم؟

قبلا خوانده ایم که اولین علم، علم خداشناسی است و اینجا پیغمبر اکرم می فرمایند: سرآغاز عبادت خدا، شناخت خداست. در واقع همه عبادتها و نمازها برای عرفان و معرفت پروردگار عالم است. حالا سؤال این است که خدا را به چه عنوان بشناسیم؟

پاسخ این است که بدانیم خدا قبل از هرچیزی بوده و اول است، هیچ چیز قبل از خدا نبوده است.

سؤال دیگر اینکه این عرفان برای ما چه سودی دارد؟

پاسخ این است که اگر انسان بداند که خدا، علت همه کائنات است، یقین پیدا می کند که آفریننده او ذات اقدس حضرت حق است؛ پس یقین پیدا می کند که از خود هیچ چیزی ندارد و هرچه دارد از اوست.

در نهج البلاغه آمده است:

«انَّهُ الْفَرْدُ وَلا ثانِی لَهُ»

فرد بلاثانی چیست و از چه جهاتی فرد است؟

این به لحاظ حالت اوّلیت خداست یعنی وقتی اعتقاد داشتیم که

«انَّهُ اوَّلُ الْاشْیاءَ وَ قَبْلَ کلِّ الْاشیاءِ»

بنابراین

«هُوَ الْفَرْدُ بِلاثانِی لَهُ»

یگانه ای است که دیگر دومی ندارد: در «معانی الاخبار» شیخ صدوق رَحمَهُ الله نقل شده که شریح بن هانی در جنگ جمل از امیرالمؤمنین (ع) سؤال کرد که می گویند: خدا یکی است. واحد یعنی چه؟ آن حضرت فرمودند: واحد است یعنی برای او دومی نیست. همان طور که خیلی چیزها بقاء دارند، اما بقاءشان محدودیت دارد لکن خدا باقی است و غایت ندارد.[۱]

۲- ایمان به رسالت پیامبر (ص)

ثُمَّ الْایمانُ بی وَالْاقْرارُ بِانَّ اللهِ تَعالی ارْسَلَنی الی کافَّهِ النّاسِ بَشیراً وَ نَذیراً وَ داعیاً الَی اللهِ بِاذْنِهِ وَ سِراجاً مُنیراً.

پس از توحید، مرحله دوم بندگی خدا، ایمان آوردن به من است و اقرار به این که خداوند مرا به سوی تمامی بشریت، به عنوان «بشیر و نذیر»، فرستاده است، تا اینکه خلایق را به فرمان خدا به سوی حق دعوت کنم.

سرآغاز عبادت، معرفت و شناخت حق تعالی است و انسان باید خدا را بشناسد. بعد از این مرحله، انسان باید به رسالت پیامبر گرامی اسلام (ص) ایمان آورد و آنرا قبول کند. این جزء معتقدات ماست که خداوند پیامبر (ص) را برای همه مردم در همه زمان ها فرستاده است و رسالت ایشان محدود به زمان خود آن حضرت نیست.

در قرآن کریم نیز به این مطلب اشاره شده است: وَ ما أَرْسَلْناک إِلّا کافَّهً لِلنّاسِ بَشِیراً وَ نَذِیراً[۲]

«ما تو را نفرستادیم، مگر برای همه مردم. ..».

ما باید معتقد باشیم که خداوند، پیامبر (ص) را بر همه ما، مبشّر فرستادند و ایشان برای همه ما منذر هستند و ما در جواب مرحوم میرزای قمی رَحمَهُ الله که خطابات را مخصوص مُشافهین می دانست، می گوئیم که از روایات برمی آید که خود ما جزو مخاطبین هستیم؛ منتهی خطابی که شفاهی است، فقط جنبه توصلی دارد. یعنی اگر گفته می شود «ایهَا الْحاضِرینَ» منظور این است که توجه فعلًا به اینهاست و الّا این ط