فایل پاورپوینت کامل تحول در انگیزه های وحدت و نقش علما در وحدت اسلامی با تأکید بر نقش سید جمال الدین اسد آبادی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل تحول در انگیزه های وحدت و نقش علما در وحدت اسلامی با تأکید بر نقش سید جمال الدین اسد آبادی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل تحول در انگیزه های وحدت و نقش علما در وحدت اسلامی با تأکید بر نقش سید جمال الدین اسد آبادی شامل 81 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل تحول در انگیزه های وحدت و نقش علما در وحدت اسلامی با تأکید بر نقش سید جمال الدین اسد آبادی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل تحول در انگیزه های وحدت و نقش علما در وحدت اسلامی با تأکید بر نقش سید جمال الدین اسد آبادی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تحول در انگیزه های وحدت و نقش علما در وحدت اسلامی با تأکید بر نقش سید جمال الدین اسد آبادی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تحول در انگیزه های وحدت و نقش علما در وحدت اسلامی با تأکید بر نقش سید جمال الدین اسد آبادی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل تحول در انگیزه های وحدت و نقش علما در وحدت اسلامی با تأکید بر نقش سید جمال الدین اسد آبادی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل تحول در انگیزه های وحدت و نقش علما در وحدت اسلامی با تأکید بر نقش سید جمال الدین اسد آبادی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل تحول در انگیزه های وحدت و نقش علما در وحدت اسلامی با تأکید بر نقش سید جمال الدین اسد آبادی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تحول در انگیزه های وحدت و نقش علما در وحدت اسلامی با تأکید بر نقش سید جمال الدین اسد آبادی :

دین اسلام دینی است که در راستای سایر ادیان توحیدی به منظور برقراری قسط و عدالت در جامعه بشری از سوی خداوند متعال نازل شده است و تلاش اصلی پیام آور این دین آسمانی ایجاد جامعه ای نمونه همراه با اتحاد حداکثری میان مسلمانان بوده است به گونه ای که از همان آغازین روزهای تشکیل حکومت اسلامی پیامبر اسلام(ص) ضمن بی ارزش دانستن هر گونه تفاخر قومی، نژادی و قبیله ای، هم مسلمانان را همچون برادر دانسته و به منظور نفی هر گونه جدایی و تفرقه میان مسلمانان و بیان اهمیت همبستگی و برادری میان آنان، ضمن درخواست از مسلمانان برای خواندن عقد اخوت با یکدیگر، از هر گونه تفرقه و جدایی آنان را برحذر داشت. این سیر پیامبر اسلام، مبتنی بر دستورات الهی بود که طی آنها خداوند متعال، از سویی مؤمنان را به عنوان برادر یاد کرده «انما المومنون اخوه»[۱] و از سویی دیگر همگان را دعوت به وحدت و عدم تفرقه می کرد.

«واعتصموا بحبل الله جمیعا و لا تفرقوا»[۲] با این حال، متأسفانه نخستین نشانه های بروز تفرقه در میان مسلمانان، از همان روز رحلت پیامبر(ص) هویدا شد و با ایجاد مسئل شیعه و سنی به عنوان نخستین تفرق بزرگ در میان مسلمانان، عملاً آفت تفرقه در جان مسلمانان افتاد و در ادامه نیز متأسفانه این اختلافات بالا گرفت به گونه ای که گاه برخی مباحثات و موضع گیری های کلامی خود زمینه را برای ایجاد اختلافات جدیدتر و جدی تر فراهم می کرد. به گونه ای که در همان سد اولی ظهور اسلام، ده ها فرقه و گروه با عنوان مسلمان و در عمل مخالف و ضد هم در برابر هم صف آرایی کرده و این اختلافات در مواردی از جدال های علمی فراتر رفته و به جنگ وخونریزی میان مسلمانان منجر می شد.

در این میان، مسئله وحدت اسلامی نیز از جمله موضوعاتی می باشد که از همان سال های اولیه ایجاد تفرقه و شقاق در میان مسلمانان، مورد توجه پیشوایان دینی قرار داشته و علمای اسلامی و در رأس آنها علمای شیعه، با پیروی از سیر عملی امامان معصوم(ع) وحدت اسلامی و مصالح امت اسلامی را مورد اهتمام خود قرار می دادند.[۳]

اما با سقوط خلافت عباسی تحولات جدیدی در جهان اسلام آغاز شد که تأثیر مستقیمی در انگیزه های تفرقه و وحدت ایجاد نموده و باعث ضرورت طرح مسئل وحدت جهان اسلام گردید و البته این بار مسئله وحدت با استقبال علمای هر دو گروه مواجه شد؛ اما در این میان هر چه تفاهم در این زمینه بیشتر می شد، تلاش های تفرقه افکنانه نیز بیشتر گردید.

با تقسیم بندی تاریخی تحولات جهان اسلام به دو دور قبل و بعد از فروپاشی خلافت عباسی و بررسی تفاوت انگیزه های تفرقه و وحدت در این دو مقطع تاریخی به تلاش های صورت گرفته در این زمینه اشاره ای داشته باشد.

فروپاشی خلافت عباسی و تحول در انگیزه های تفرقه و وحدت

تهاجم مغول ها به ایران و فرو پاشی خلافت عباسی را می توان یکی از مهم ترین فصل های تاریخ تحولات عالم اسلام دانست. در واقع، به دنبال تهاجم وحشیان قوم تاتار به سرزمین های اسلامی و نابودی حکومت ایرانی خوارزمشاهیان و سپس استیلای بر بغداد و نابود کردن خلافت عباسی، ناگهان در سرتاسر جهان اسلام خلأ قدرت منسجم و مرتبط با روح دینی جهان اسلام پدید آمد که امپراتوری عظیم مغولی نمی توانست به سادگی آن را پر کند. به ویژه اینکه جنبه های ایدئولوژیک ماجرای حکومت در جهان اسلام و تعارض فرهنگی و ایدئولوژیکی مغول ها با مسلمانان، هر گونه امکان تجانس فرهنگی میان فرمانروایان و فرمانبران را از میان می برد و اگر چه دولت ایلخانی پس از مدتی با پذیرش اسلام در صدد برآمد تا این دوگانگی را از میان بردارد؛ اما در نهایت، چندان توفیقی حاصل نکرده و دولت های پس از وی نیز نتوانستند این خلأ را به سادگی پر نمایند و پراکندگی ها و آفات حکومت های جزیره ای که به شکل دولت های ملوک الطوائفی در اقصا نقاط دولت اسلامی فروپاشیده ظهور و بروز کرده بود، کم کم زمینه را برای ایجاد دو قدرت فراگیر در دو منطقه از جهان اسلام فراهم نمود که هر دو با احساس خلأ وجود حکومت ایدئولوژیک وارد عرصه شده و خود را نمایند بخشی از جهان اسلام قلمداد نمودند. این دولت ها عبارت بودند از دولت عثمانی در غرب جهان اسلام و دولت صفویه در شرق جهان اسلام که هر دو در مجاورت هم و در فاصل نزدیکی نسبت به هم ظهور و بروز یافتند و تحولات بعدی جهان اسلام را رقم زدند. در این میان، ظهور دولت صفویه را می توان آغاز فصلی جدید از تاریخ جهان اسلام دانست که طی آن انگیزه های تفرقه و وحدت را نیز تغییر داد. به عبارتی در یک نگاه دقیق تر می توان تاریخ انگیزه های تفرقه و وحدت را به دو دوره قبل از ظهور صفویه و بعد از ظهور صفویه تقسیم بندی نمود.

تفاوت این دو دوره از نظر انگیزه های تفرقه در این است که در دوران قبل از ظهور صفویه انگیزه های تفرقه صرفاً داخلی بود و منشا اختلاف نظرها و دیدگاه های عقیدتی بود که میان پیروان هر یک از فرق عالم اسلام وجود داشت، با این حال در تمام این مدت (حداقل تا دوران پیش از تهاجم مغول به جهان اسلام)، عالم اسلام شاهد تمدنی بود که نام اسلامی و البته عمدتاً با رنگ و بوی مذهبی اهل سنت را هم بر خود یدک می کشید. از آنجایی که منشأ اختلافات، داخلی بود؛ لذا بستگی به نوع نگاه حاکمیت های موجود به مسئل وحدت یا تفرقه نگریسته می شد؛ ولی در عین حال چندان خطری از ناحیه تفرقه میان دو گروه شیعه و سنی نسبت به اصل اسلام احساس نمی شد و حتی در برخی مقاطع تاریخی هیئت حاکمه اکثریت که از اهل تسنن بودند، تحت تأثیر برخی القائات بر جدایی و مقابله با مخالفان مذهبی به عنوان یک استراتژی تأکید می ورزیدند.[۴]

اما با ظهور دولت صفویه که مقارن بود با تحولات دوران رنسانس در اروپا و آغاز پدید استعمار و ورود به کشورهای شرق به بهانه عمران و آبادانی و در واقع زمینه سازی برای غارت و چپاول کشورها، مسئل تفرقه در جهان اسلام، انگیزه ای خارجی پیدا می کند و آن هم عبارتست از همان پدید «استعمار»؛ پدید شومی که تا به امروز نیز ادامه داشته و با چهره های جدیدتری تحت عنوان استعمار نو و فرا نو و با استفاده از ابزارهایی همچون تفرقه افکنی در سرتاسر جهان و به ویژه جهان اسلام درحال اجرای نقشه های شوم خود می باشد.

بنابراین، با در نظر گرفتن تفاوت های دو دوره به لحاظ انگیزه های تفرقه که به نوب خود در انگیزه های وحدت نیز تأثیر مستقیمی گذارده است، به بررسی دو مقطع تاریخی می پردازیم:

وحدت و تفرقه در مقطع پیش از فروپاشی خلافت عباسی

مسئل وحدت شیعه و سنی در دوره پیش از فروپاشی خلافت عباسی از جمله مسائل مهمی بود که مورد توجه علمای شیعه قرار داشت. در این میان، علمای شیعه به تأسی از سیر عملی امامان معصوم، بیشترین تأکید را بر وحدت اسلامی داشتند و ضمن حفظ اصول کلی مذهب، عمد تلاش خود را برای حفظ وحدت و برادری در جامعه بزرگ اسلامی به کار می بستند. امامان شیعه نیز با وجود اینکه خود را تنها افراد مستحق تصدی حکومت اسلامی می دانستند؛ اما بنا بر مصالح عظیم تری همچون حفظ اصل اسلام و مقابله با دشمنان خارجی و منافقان داخلی که هر لحظه در صدد نابودی اسلام بودند، بر ضرورت و ا همیت وحدت تأکید داشتند. در این میان امام علی(ع) که قربانی اولین و بزرگ ترین تفرق جهان اسلام پس از پیامبر اسلام بودند؛ آنگاه که شرایط حکومت نوپای اسلامی، از قبیل ظهور مدعیان دروغین نبوت همچون مسیلمه کذاب و ارتداد برخی قبائل دیگر را مشاهده نموده و حفظ اصل اسلام را منوط به حفظ وحدت اسلامی دیدند، ۲۵ سال سکوت اختیار نمودند؛ اما در عین حال، با حکومت اسلامی بیشترین تعامل و همکاری را انجام داده و در اجتماعات مسلمانان شرکت جسته و مشاوره های فراوان و راه گشایی به خلفای وقت ارائه می کردند و هم اینها به منظور حفظ وحدت و انسجام اسلامی و ضرورت حفظ و تقویت اصل اسلامی انجام می پذیرفت.

در نهج البلاغه نیز ایشان در این زمینه می فرمایند:

«فَأَمْسَکْتُ یدِی حَتَّی رَأَیتُ رَاجِعَهَ النَّاسِ قَدْ رَجَعَتْ عَنِ الْإِسْلَامِ یدْعُونَ إِلَی مَحْقِ دَینِ مُحَمَّدٍ(ص) فَخَشِیتُ إِن لَم أَنْصُرِ الْإِسْلَامَ وَ أَهْلَهُ أَنْ أَرَی فِیهِ ثَلْماً أَوْ هَدْماً تَکُونُ الْمُصِیبَهُ بِهِ عَلَی أَعْظَمَ مِنْ فَوْتِ وِلَایتِکُمُ الَّتِی إِنَّمَا هِی مَتَاعُ أَیامٍ قَلَائِلَ »؛ یعنی، پس دست خود باز کشیدم تا جایی که دیدم که عده ای از دین اسلام بازگشته و به نابودی دین اسلام دعوت می کردند. پس ترسیدم که اگر اسلام و اهلش را یاری نکنم ضربه و ویرانه ای در اسلام پدید آید که مصیبت آن بالاتر از مصیبت از دست رفتن ولایت بر شما باشد که روزهایی چند است.[۵]

حفظ اساس اسلام، رمز وحدتی بود که توسط سایر امامان شیعه نیز پیگیری شد و حتی برخی اقدامات از قبیبل قیام امام حسین (ع) نیز در راستای همین مسئله، یعنی حفظ اساس اسلام قابل ارزیابی می باشد.[۶]

همین رویکرد نسبت به وحدت اسلامی را سایر ائمه نیز در پیش گرفته بودند. آنان به لزوم حفظ این نظام اعتقاد داشتند تا دولت اسلامی از عهد ادای وظایف اساسی خود و ایجاد امنیت و آرامش و دفاع از اسلام در مقابل تهدیدهای خارجی ناتوان نماند. در این زمینه، دعاهای امام زین العابدین(ع) برای مرزداران و تجلیل ایشان از تلاش و مجاهدت های آنان مثال زدنی است.

ائمه همچنین در مراسم شرعی اسلام که جنب عمومی داشت و حکومت عهده دار اقامه آنها بود، مانند شرکت در مراسم حج و نمازهای جمعه و جماعت و پاره ای دیگر از مناسبت های صحیح اسلامی شرکت می جستند و بر پای همین اصل کلی، شیعیان را به مشارکت در آنها فرامی خواندند.

از طرف دیگر همواره در مقابل بروز انحرافات در حکومت که آن را در تضاد با عقاید و استنباطات دینی خویش می دانستند، مسئولیت شرعی و اخلاقی و انسانی سنگین بر دوش خویش احساس می کردند و خویشتن را موظف به ادای آن می دیدند. آنان خود را شایست ولایت و حاکمیت می دانستند و اعمال ظالمان و حق خوری های فراوانی را در شیو اعمال حاکمیت مشاهده می کردند؛ اما از آنها هرگز به نفع مصالح شخصی بهره نمی بردند و اصولاً نفس این انحرافات را از هر چیز دیگر مهم تر می دانستند و از این رو نوک تیز حمله آنان صرفاً متوجه انحرافات بود.[۷]

آنچه در این میان مهم است، این است که اگر چه در برخی مقاطع خاص تاریخی، همچون جنگ های صلیبی انگیزه های خارجی نیز در زمین تفرقه میان مسلمانان نقش آفرینی می کرد؛ اما عمده ترین انگیزه های تفرقه، مربوط به داخل جامعه اسلامی و صرفاً مباحث اعتقادی بود و نتیجه این مسائل این بود که در طول دوران حاکمیت خلافت عباسی به دلیل حاکمیت عقیدتی اهل سنت چندان انگیزه ای برای طرح مسئل وحدت به ویژه از جانب حکومت وجود نداشت و بیشترین اهتمام برای مسئله، وحدت از جانب علمای شیعه صورت می گرفت.

وحدت و تفرقه در مقطع پس از فروپاشی خلافت عباسی

فروپاشی خلافت عباسی، یکی از مهم ترین فصل های تاریخ اسلام بود که منشأ تحولات فراوانی در عرصه معادلات قدرت ایدئولوژیکی اسلام شد و همزمانی تحولات بعدی آن با تحولات دنیای غرب، باعث بروز مسائلی شد که مسئل تفرقه و وحدت اسلامی را رنگ و بوی دیگر بخشید. در این میان، مهم ترین مقطعی که پس از فروپاشی خلافت عباسی مورد توجه ما می باشد، مقطعی است که دولت صفوی با ایدئولوژی مذهبی شیعی در ایران بر سرکار آمده و همسایه دیوار به دیوار دولتی فراگیر با اعتقادات سنی شد که از چندین سال پیش چنان قدرتی یافته بود که حتی امپراتوری روم شرقی را به نابودی کشانده بود. این مقطع دقیقاً همزمان است با دوران جدیدی از تمدن غرب که تحت عنوان مدرنیت غربی مطرح شده و تحولات جهان اسلام و به ویژه تحولات ایران، ناگهان با تحولات غرب پیوند می خورد.

با آغاز دوران رنسانس در غرب در قرن ۱۵ میلادی و تلاش تمدن تازه به پا خاسته غرب برای فراگیر نمودن ارزش های خود بر اقصا نقاط جهان به منظور غارت منابع و ثروت ملت های جهان به ناگاه با دو قدرت در جهان اسلام مواجه شد که هر دوی این دولت ها در خلأ قدرت منسجم و فراگیر اسلامی خلافت عباسی ظهور و بروز یافته و هر دو نیز داعی حکومت اسلامی داشته و اسلام را به عنوان ایدئولوژی برتر و دارای قابلیت ایجاد تمدن اسلامی می دانستند و این مسئله، با طرح غرب برای فراگیر نمودن ارزش های اومانیستی تمدن جدید که به دنبال فروپاشی نظام مذهبی قرون وسطایی ظهور و بروز یافته و تئوریزه شده بود، در تعارض بود. بنابراین، غرب از همان ابتدای روی کار آمدن دولت های عثمانی و صفوی به این دو کشور به مثابه دشمن مشترک می نگریست که هیچ نقطه مشترکی با