فایل پاورپوینت کامل نماز، جهاد اکبر است و بسی مشکل تر از جهاد اصغر.

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل نماز، جهاد اکبر است و بسی مشکل تر از جهاد اصغر. – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل نماز، جهاد اکبر است و بسی مشکل تر از جهاد اصغر. شامل 45 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل نماز، جهاد اکبر است و بسی مشکل تر از جهاد اصغر.:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل نماز، جهاد اکبر است و بسی مشکل تر از جهاد اصغر. به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نماز، جهاد اکبر است و بسی مشکل تر از جهاد اصغر. به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نماز، جهاد اکبر است و بسی مشکل تر از جهاد اصغر. با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل نماز، جهاد اکبر است و بسی مشکل تر از جهاد اصغر. با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نماز، جهاد اکبر است و بسی مشکل تر از جهاد اصغر. با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نماز، جهاد اکبر است و بسی مشکل تر از جهاد اصغر. را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نماز، جهاد اکبر است و بسی مشکل تر از جهاد اصغر. :

خداوند فرمود:

و استعینوا بالصبر والصلاه و آنها لکبیره الا علی خاشعین [۱]؛

و یاری جویید با صبر و نماز و هر آینه نماز بزرگ و دشوار و گران است، مگر بر خاشعان و ترسناکان از خداوند متعال.

هر چه در نماز حضور و خشوع باشد. به همان مقدار نماز پذیرفته و مقبول است:

ان من الصلاه لما تقبل منها نصفها و ثلثها و ربعها و خمسها و ان منها لما تلف کما تلف الثواب الخلق یضرب بهاوجه صاحبها و مالک من صلاتک الا ما اقبلت علیه بقبلک [۲]؛

به درستی که از نمازگاه نصفش و گاه ثلث و گاهی یک چهارم با یک پنجم و گاه یک دهم قبول می شود و برخی نمازها پیچیده می شود و بر صورت صاحبش کوبیده می شود، چون لباس چرکین و کهنه ای که به صورت صاحبش کوبیده می شود، از نماز پذیرفته نیست، مگر آن مقدار که به دل و جان بدان روا داشته باشی.

به راستی خشوع باطنی و خضوع ظاهری در حال نماز و در همه حال در محضر باری چگونه بدست می آید؟ با حضور قلبی که تمام جان و دل متوجه حضرت باری باشد و غیر او را رها کند. اولین گام، برداشتن موانع این حضور از سر راه است و مراقبت ها و تمرین ها باید کرد تا این حضور در حال نماز بدست آید. آدمی یک آن از مصیبت پروازهای خیال خود فارغ نیست. باید چه مراقبت ها کند تا این پروازگر جسور را به دام آورد و او را ساکن کند شاید نمازی با فراغت خاطر خوانده شود.

همه توجه و حواس به زخارف دنیا معطوف است و:

زخارف الدنیا نفسد العقول الضعیفه[۳]؛

زر و زیورهای دنیا عقل های ناتوان را فاسد و تباه می کند.

یکی از تمرینات نماز تمرین حضور و مراعات ادب، حضور باری تعالی است.

چرا آدمی در بیرون از نماز گناه می کند، چون اعتراف و اقرار به حضور حضرت باری ندارد و این، سببی است تا در نماز نیز چنین باشد. اگر در خارج از نماز ادب حضور بیابد در نماز به صورت کامل تر این حضور را رعایت می کند و اگر در نماز حال حضور کامل پیدا کرد و در غیر نماز هم به یاد همان حضور است و نماز او را از فحشا و منکر باز می دارد و در همه حال متوجه آیه شریفه: الم یعلم بان الله یری است [۴].

نماز آدمی، سرمایه سعادت عالم آخرت و حیات طیبه ابدی است، به شرط آنکه حقیقت نماز تحقق یابد، یعنی نمازی که با خضوع و خشوع همراه باشد و خضوع و خشوع هم جز با حضور نفس به دست نمی آید. بزرگترین مانع حضور نفس همانا توجه به زخارف دنیا و تشتت خیالات آدمی و به قول بعضی از بزرگان چشم چرانی آدمی به هر چیزی است که مایه اشتغال خاطر اوست. شیفته دنیا دائماً دستخوش این پروازهای خیالی و افکار گوناگون دنیایی است. در بسیاری موارد، این همه خیالات گوناگون اصولاً سود و زیانی برای او ندارد، جز غفلت و خودمشغولی و در حجاب بودن از حضور باری که این خود، بزرگترین زیان و مصیبت برای اوست از خیالی فارغ نشده به خیال دیگر می رود و هرچه می کوشد خیالات گوناگون و هواهای پراکنده یک لحظه فراغ خاطر و حضور قلب به او نمی دهد و منشأ همه این مصیبت ها توجه به دنیا و غیر خداست. غزالی در اینجا مثالی آورده و دیگران هم از او گرفته اند، مردی تصمیم گرفت نمازی با توجه قلبی بخواند و به چیزی نیندیشد، از این رو، به نماز پرداخت چون افکارش را یک جا متمرکز ساخت، صدای پرندگان، خاطرش را مشوش کرد، چوبی به دست گرفت و آنها را پراکنده ساخت تا افکارش را متمرکز کرد، باز صدای پرندگان بلند شد و رشته افکارش را گسست. چندین بار به سوی نماز و حضور قلب بازگشت و پرندگان نیز به آواز خوانی بازگشتند و او به پراکنده ساختن آنها همت گماشت و سرانجام به مقصود خود نائل نشد. ظریفی گفت: اگر می خواهی از فتنه مرغان رهایی یابی باید درخت را از ریشه و بن برکنی.

وظیفه آن است که دائماً باید مواظب بازگرداندن هواس و خیال به حضور حضرت حق بود، چه در حال نماز و چه بیرون از نماز. اگر در خارج نماز این مواظبت و مراقبت به صورت کامل و پیوسته باشد، چقدر مایه سعادت و افاضه در حال نماز می گردد و افسوس که بیشتر اشخاص و اسیر همان خواسته های خیالند که لحظه ای آنها را آرام نمی گذارد نماز با این خیالات متفرقه و تشتت احوال و بی توجهی کامل، نه نماز، بلکه سبک شمردن آن است. در فروع کافی آمده است که امام باقر (علیه السلام) به زراره فرمود:

سستی مکن در امر نمازت، زیرا رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) به هنگام وفاتش فرمود: از من نیست کسی که سست و خفیف شمرد نمازش، از من نیست کسی که بیاشامد مسکری، قسم به خداوند چنین کسی نزد حوض بر من وارد نشود[۵]

هم چنین ابوبصیر روایت می کند که امام کاظم (علیه السلام) فرمود: چون هنگام وفات پدرم رسید، به من فرمود: ای پسرم، به شفاعت ما نائل نشود آن کس که نمازش را سبک بشمارد چه همایتی بالاتر از آن که برای ابدیت، فضیلت و نورانیت خلق شده است، از پیغمر اکرم بریده و به شفاعت او و خاندان اطهرش نائل گردد و به خذلان ابدی و محرومیت از رحمت الهی گرفتار شود.

پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود:

اعبد الله کانک تراه فان لم تکن تراه فانه یراک [۶]؛

خدای را عبادت کن، آن سان که گویی او را می بینی. اگر تو او را نمی بینی او تو را یقیناً می بیند.

درباره آداب نماز و اهمیت خشوع در آن و توجه به خداوند متعال نیز آن حضرت می فرماید:

من صلی رکعتین لم یحدث فیها نفسه بشی ء من الدنیا غفرالله له ذنوبه؛

هر کس دو رکعت نماز بگزارد که در آن، چیزی از امور دنیا را از قلب خود خطور ندهد، خداوند او را می آمرزد.

و خوشا به آنان که به چنین نعمتی دست یابند و سراپا در محضر حق و غایب از محضر خلایق و علایق دنیوی گردند. این حالت با تمرینات و مراقبت ها حاصل می گردد.

امام صادق (علیه السلام) می فرماید:

اذا کنت فی صلاتک فعلیک بالخشوع و الاقبال علی صلاتک فان الله یقول:

الذین هم فی صلاتهم خاشعون [۷]

آن هنگام که در نمازی بر تو باد به خشوع و روی آوردن بر نمازت، زیرا خداوند متعال می فرماید: مؤمنان آنانند که در نمازشان خاشع اند.

در خصال از امیر مؤمنان (علیه السلام) روایت شده که:

مرد در نمازش خاشع شود، به درستی که آن قلبی که برای خداوند – عزوجل – خاشع شد، جوارحش نیز خاشع می گردد و با چیزی به عبث بازی نمی کند.

معنای واقعی ایمان همانا باور حقیقی و دل سپردگی است پس معنای حضور قلب هم آن است که از همه جهت قلب و جان انسانی در حضور خداوند باشد، دنیا و ارزش های بی مایه و گذرای او در نظرش محو و نابود باشد، گویی که بعد از اسلام، آدمی به این دنیا باز می گردد.

آری، آدمی در نماز به محضر لطف و عنایت خدای مهربان می رود و محضر خدای متعال با پلیدی ها و ناپاکی های ظاهر و باطن سازگار نیست:

لا صلاه الا بطهور؛

نماز جز با طهارت حاصل نمی شود.

نمازگزار به معراج عالم قدس می رود:

الصلاه معراج المؤمن؛

و با خداوند خود به مناجات و کلام می پردازد.

او به عالم نور می رود و این عروج و نور چگونه با ناپاکی های ظاهری و باطنی جمع شدنی است؟ و باز هم این ناپاکی و نجاست ها در مقابل نجاسات باطنی و آلودگی های نفسی هیچ است. نماز حقیقی و حضور شایسته جز با طهارت از تمام ا