فایل پاورپوینت کامل استدراج کافران

با فایل فایل پاورپوینت کامل استدراج کافران یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل استدراج کافران شامل 44 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل استدراج کافران را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل استدراج کافران با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل استدراج کافران بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل استدراج کافران با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل استدراج کافران وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل استدراج کافران با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل استدراج کافران مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل استدراج کافران :

(وَ الَّذِینَ کذَّبُوا بِآیاتِنا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَیثُ لا یعْلَمُونَ. وَ أُمْلِی لَهُمْ إِنَّ کیدِی مَتِینٌ)^[۱]؛ «و کسانی که آیات ما را تکذیب کردند، به تدریج، از جایی که نمی دانند گریبانشان را خواهیم گرفت «از جایی که نمی دانند آنان را به تباهی و هلاکت نزدیک می کنیم» و به آنان مهلت می دهم که تدبیر من استوار است».

چرا بیشتر مسلمین با وجود این که به خدای متعال ایمان دارند، ولی دارای مشکلات و نیازهای فراوان هستند؟

این سؤال در ذهن خیلی ها هست و برای پاسخ در ابتدا لازم است به چند نکته زیر توجه شود:

۱- رفاه، پول داری و دارایی انسان ها در دنیا، دلایل و زمینه های متعددی دارد. یکی از راه های اصلی و عمومی آن، کار و تلاش و دسترسی یا دست اندازی به امکانات و منابع است.

چنان که در قرآن می خوانیم: (مَنْ کانَ یرِیدُ الْحَیاهَ الدُّنْیا وَ زِینَتَها نُوَفِّ إِلَیهِمْ أَعْمالَهُمْ فِیها وَ هُمْ فِیها لا یبْخَسُونَ)^[۲]؛ «کسانی که زندگی دنیا و زیور آن را بخواهند، [جزای] کارهایشان را در آن جا به طور کامل به آنان می دهیم و به آنان در آن جا کم داده نخواهد شد». اگرچه به دلیل مزاحمت ها، رقابت ها و محدودیت ها، همه انسان ها به همه آرزوهای دنیایی خودشان نمی رسند.

در قرآن مجید می خوانیم: (وَ مَنْ کانَ یرِیدُ حَرْثَ الدُّنْیا نُؤْتِهِ مِنْها)^[۳]؛ «و کسی که کشت این دنیا را بخواهد، به او از آن می دهیم» که منظور از «منها»، بخشی از آن است.

بنا بر آن چه گفته شد، مسلمان و غیرمسلمان، انسان های وارسته و یا گناهکار، اگر در دنیا تلاش کنند، بهره مند خواهند شد و پول داری و رفاه، فقط به کافران یا مؤمنان اختصاص ندارد که در اصطلاح از آن به قانون و سنّت یاد می شود.

۲- واقعیت این است که میان دنیاگرایی و آخرت گرایی و به عبارت دیگر بهره مندی بیش از نیاز در دنیا و بهره مندی در بهشت الهی، رابطه عکس وجود دارد و به همین جهت، مؤمنان به لحاظ رعایت تقوا، به دنبال فزون خواهی نیستند و خداوند نیز شرایطی را برای آنها فراهم می آورد که آنها از دنیاگرایی به دور باشند؛ به طوری که گاهی خداوند آنها را گرفتار بلا، بیماری و محرومیت می کند که از آن به قانون و سنّت «امتحان الهی» یاد می شود.

مؤمنان در صورت موفقیت و پیروزی در این امتحان الهی، به مقامات و درجات بهشت نایل می شوند^[۴] و در مقابل، کافران به جهت بی مبالاتی، به دنبال فزون خواهی از هر راهی هستند و خداوند نیز به آنها فرصت فزون خواهی و غوطه وری در زر و زیور می دهد؛ تا آن جا که خداوند درباره آنها می فرماید:

(وَ لَوْ لا أَنْ یکونَ النَّاسُ أُمَّهً واحِدَهً لَجَعَلْنا لِمَنْ یکفُرُ بِالرَّحْمنِ لِبُیوتِهِمْ سُقُفاً مِنْ فِضَّهٍ وَ مَعارِجَ عَلَیها یظْهَرُونَ)^[۵]؛ «و اگر نه آن بود که [همه ] مردم [در انکار خدا] امتی واحد گردند، قطعاً برای خانه های آنان که به [خدای ] رحمان کفر می ورزیدند، سقف ها و نردبان هایی از نقره که بر آنها بالا روند، قرار می دادیم».

۳- قانون استدراج: استدراج به دو شکل معنا شده استک یکی کم کم بالا رفتن و درجه درجه رشد کردن «استصعاد» و دیگری کم کم پایین رفتن و تنزل نمودن و به جهنم نزدیک شدن «استنزال» به گونه ای که نعمت ها یکی پس از دیگری طوری به شخص کافر و گنهکار می رسد که لذت های آن مانع تأمل در وبال و زشتی عمل می گردد. طبق این معنای ترجمه آیه این می شود: به تدریج و از جایی که نمی دانند آنان را به تباهی و هلاکت نزدیک می کنیم»^[۶].

البته برخی از مفسران نیز استدراج را از ماده درج به معنای گریبان گرفتن می دانند که طبق این معنا ترجمه آیه این گونه می شودک به تدریج از جایی که نمی دانند گریبانشان را خواهیم گرفت.

خداوند می فرماید: بعضی ها چون مقید به احکام و دین نیستند، به آنها نعمت می دهم؛ فقط به این دلیل که چون با من بدند، به آنها بیشتر می دهم و روز به روز هم زیادش می کنم؛ برای این که در خواب غفلت فرو روند و یا بعضی از آنها خیال کنند خدا خیلی دوستشان دارد! این، یک نوع مکر است؛ تا عذابشان کنم؛ (وَ مَکرُوا مَکراً وَ مَکرْنا مَکراً وَ هُمْ لا یشْعُرُونَ)^[۷]؛ «و دست به نیرنگ زدند و [ما نیز] دست به نیرنگ زدیم و خبر نداشتند».

اگر به شما گفته شود که یک مکر از مکرهای خدا مثال بزنید، بگویید: «قانون استدراج»؛ زیرا قاعده اولیه ایجاب می کند که خدا با دشمنان خودش سخت بگیرد و به مؤمنین، نعمت و رفاه دهد؛ ولی این جا بر عکس است. خداوند می گوید: در دنیا به آنها آسان می گیرم، روز به روز بیشتر به آنها می دهم.

آنان درجه درجه و به تدریج، در حال غوطه وری در نعمت هستند و به جهنم، نزدیک می شوند. کافران خیال می کنند مؤمنین آدم های تنبل و بی ارزشی هستند که از نظر دنیایی فقیرند و روز به روز، غرور به آنها دست می دهد.

خدا می گوید: من گریبانشان را می گیرم؛ زیرا آن چه به آنها دادم، مهلت بود و به عبارت دیگر، سرشان را کلاه می گذاشتیم؛ (وَ یمْکرُونَ وَ یمْکرُ اللَّهُ وَ اللَّهُ خَیرُ الْماکرِینَ)^[۸]؛ «آنها مکر و حیله می کنند و خداوند، مکر می کند و خداوند، بهترین مکرکنندگان است».

اگر اولین گناهی که می کرد، سرش را به دیوار می زدیم، تب می کرد یا مبتلا به مرضی می شد یا بچه اش را از دست می داد و گناه دومی که می کرد، مشکل دیگری برایش پیش می آوردیم، به طرف ما می آمد. اگر قابلیتش را داشت، این کار را با او می کردیم؛ یعنی هر کار بدی می کرد، تنبیهش می کردیم.. .

اگر قابل هدایت بود، به حال خودش واگذارش نمی کردیم و نمی گذاشتیم این قدر خوش باشد؛ بلکه تا گناهی می کرد، فوری بیدارش می کردیم.

همچنین خداوند می فرماید: (وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا إِلی أُمَمٍ مِنْ قَبْلِک فَأَخَذْناهُمْ بِالْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ یتَضَرَّعُونَ)^[۹]؛ «ای پیغمبر! فقط مسلمانان نیستند که گرفتارند؛ امّت های پیغمبران پیشین نیز با سختی و گرفتاری عجینشان کردیم»؛ چرا؟ برای این که تضرع کنند؛ زاری کنند و دل هایشان متوجه خدا شود. اگر روز به روز به آنها نعمت می دادیم، غافل می شدند و یک دفعه سر از جهنّم در می آوردند؛ (فَلَوْ لا إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا تَضَرَّعُوا)^[۱۰]. اگر انسان از انسان هایی بشود که هر وقت به او سختی وارد شود، تضرّع کند، چنین شخصی، هدایت می شود؛ ولی اگر چنین نشد، (وَ لکنْ قَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ زَینَ لَهُمُ الشَّیطانُ ما کانُوا یعْمَلُونَ)؛ «قلب قسی شد و انسان به خود واگذار شد و شیطان، اعمال را برایش زینت داد» و این، همان قانون استدراج است؛ یعنی انسان را به حال خودش واگذار کردن؛ امّا نه برای همیشه؛ زیرا بالاخره آنها را گرفتار می کند.

خداوند می فرماید: (فَلا تُعْجِبْک أَمْوالُهُ