بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آثار روزه :

روزه ابعاد گوناگونی دارد و آثار فراوانی از نظر مادی و معنوی در وجود انسان می گذارد که از همه مهم تر «بعد اخلاقی و فلسفه تربیتی» آن است.

یک. آثار تربیتی

۱- ۱- تلطیف روح

روح انسان، همواره در حال تدبیر بدن است و بدن بدون تدبیر روح، مانند کشتی بدون ناخدا است. در ماه رمضان، به دلیل امساک از خوردن و آشامیدن و محدود کردن آن به ساعاتی مشخص و نیز کنترل حواس (مانند چشم، گوش و تمامی مجاری ورود اطلاعات به درون ذهن)، فراغت روح و نفس بیشتر فراهم می شود. فعالیت روح برای پرداخت به امور مادی و دنیوی کاهش می یابد و امکان پرداخت به امور معنوی بیشتر می شود. در نتیجه روح از لطافت بیشتری برخوردار می گردد.

۱- ۲- تقویت اراده

خداوند برنامه روزه داری را به گونه ای تنظیم کرده است که انسان باید در ساعت معینی، از خوردن و آشامیدن بپرهیزد و در ساعت خاصی، می تواند آزادانه بخورد و بیاشامد و از لذت های حلال استفاده کند.

ملزم شدن انسان ها به اجرای دقیق این برنامه و تکرار آن طی یک ماه، تمرین بسیار مناسبی است برای عادت دادن نفس به اموری، غیر از آنچه در ماه های دیگر عادت کرده بود و این عمل، عزم و اراده انسان را تقویت می کند.

۱- ۳- کنترل غرایز

روزه دار باید در حال روزه- با وجود گرسنگی و تشنگی- از غذا و آب و سایر لذات (از قبیل لذت جنسی)، چشم بپوشد و ثابت کند که او همچون حیوانات،

در بند اسطبل و آب و علف نیست. او می تواند زمام نفس را به دست گیرد و بر هوس ها و شهوت های خود مسلّط شود و این امر باعث می گردد که غرایز به کنترل او در آید و علاوه بر این، در بهره وری از آنها تعدیلی به وجود آید. خلاصه اینکه روزه، انسان را از عالم حیوانی ترقی داده و به جهان فرشتگان صعود می دهد.

تقوا و پرهیزگاری در تربیت اخلاق اسلامی یک مسلمان، نقش بسیار مهمی دارد و برای رسیدن به این صفت شایسته، بهترین عبادت روزه است. قرآن درباره آن می فرماید: «لَعَلَّکمْ تَتَّقُونَ»[۱]؛ یعنی، نتیجه و علّت غایی روزه، تقوا از محارم الهی است.

وقتی پیامبر (صلی الله علیه وآله) در خطبه «شعبانیه»، فضایل ماه رمضان و روزه را برشمرد، امیرمؤمنان علی (علیه السلام) پرسید: بهترین اعمال در این ماه چیست؟ فرمود:

«الورع عن محارم اللّه»[۲]؛

«پرهیز و اجتناب از معاصی و گناهان است». بنابراین روزه، عامل بازدارنده از گناه و عامل سرکوب کننده نفس عصیانگر است. شخص با عمل به این دستور الهی، به خوبی روح تقوا و پرهیزگاری را در خویش زنده می کند؛ زیرا با روزه، اصلاح نفس و تربیت آن، آسان تر می شود؛ زیرا گرسنگی و دیگر محرومیت های روزه، شعله های سرکش غریزه های حیوانی و هواهای نفسانی را خاموش می سازد.

پر شدن شکم زمینه بسیاری از ناهنجاری ها و تحریک شهوات، غوطه وری در حرام و ظهور خواهش های باطل در نفس می شود؛ چنان که در حدیثی آمده است:

«انی اخاف علیکم من البطن والفرج»[۳]؛

«من از شکم و شهوت بر شما بیمناک هستم». اگر شکم عفیف باشد و به قدر ضرورت اکتفا کند و از حرام و شبهه بپرهیزد، بدون شک دامن نیز عفیف می شود. عفت این دو