بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل چند دلیل برای اثبات خدا :

برای اثبات وجود خدا دلائلی وجود دارد. ۱- برهان فطرت ۲- برهان نظم ۳- برهان علّیت ۴- برهان وابستگی تمامی موجودات عالم هستی ۵- برهان هدفداری که در عالم جانداران به وضوح دیده می شود. ۶- برهان بروزِ پدیده زیست در روی زمین ۷- برهان حرکت ۸- برهان احساس تکلیف ۹- برهان جمال در هستی ۱۰- برهان کمالی یا وجوبی ۱۱- برهان امتناعِ استنادِ دریافتِ مفهومِ حقیقت اعلا به غیرِ خودِ او ۱۲- برهان استناد فضایل و اصولِ عالی اخلاق به فیضِ ذاتِ اقدس ۱۳- براهین شخصی ۱۴- برهانِ اتفاق نظرِ همه انسان هایی که قدم به روی زمین گذاشته اند و از فطرت و عقل سلیم برخوردار بوده اند.

این اتفاق نظر به حدّی است که شما اگر بتوانید آلودگی ها و عقب افتادگی های مغزی بشر را منتفی بسازید و فطرت پاک و عقلِ سلیمِ او را بیدار کنید، نه تنها هیچ انکار و تردیدی درباره وجود خدا نخواهد داشت، بلکه به هستی او اعتراف خواهد نمود. ممکن است گفته شود: اتفاق نظرِ همه انسان ها نمی تواند دلیل جداگانه ای محسوب شود، زیرا آن انسان ها نیز با استناد به یک یا چند دلیل از دلایلی که شمردیم، به خدا اعتقاد پیدا کرده اند.

پاسخ این اعتراض روشن است: اولًا، ما یقین نداریم که اعتقاد آنان هم مستند به همین دلایلی باشد که ما عناوین آن ها را متذکر شدیم. ثانیاً، با در نظر گرفتن اختلاف شدید اندیشه ها، تعقل ها و دریافت های انسان ها از جهت استعدادها و معلومات و خواسته های درونی از یک طرف و اختلاف محیطها و عوارض فرهنگی، آداب و سنن حیات اجتماعی، پیروزی ها و شکست های تاریخی [از طرف دیگر]، این اتفاق نظرِ فراگیر در علم و اعتقاد به وجود خدا، به خوبی می تواند به طور مستقل از عهده اثبات وجود خدا برآید و یا حداقل می تواند استحکامِ غیر قابلِ تزلزلِ آن دلایل را که به عقل سلیم و فطرت مستند است، اثبات کند.

عکس، «نیست» را «هست» تجسیم نموده و آن را به عنوان واقعیت برای خود تلقین نمایند، هم چنین می توانند حقیقتی را از همین موجودات انتزاع نموده و آن را تا درجه خدایی در مغز خود بزرگ کنند! پاسخ این توهّم چنین است: درست است که مغز آدمی دارای قدرت تجسیم و تجرید فوق العاده ای است و قادر است از موجودات عینی، انواعی از مفاهیم را انتزاع نموده و آن ها را به عنوان حقایقی واقعی، به خود تلقین نماید، ولی باید بدانیم که این قدرت حتی به اعتقادِ خودِ شخصِ تجسیم و تجریدکننده نیز نمی تواند «هستِ» واقعی را «نیست»، و «نیست» را «هست» تلقی کند. از همین جاست که اگر از وی بپرسید: آیا این مفهوم را که تو «نیست» انگاشته و با قدرتِ تجسیم و تجرید، آن را به عنوان یک واقعیت به خود تلقین نموده ای، حقیقتاً این مفهوم، «نیست» بوده و وجود واقعی ندارد؟ در پاسخ خواهد گفت: نه! هرگز، آن چه که من به خودم «نیست» تلقین کرده ام، در واقع، موجود است. بر عکس، کسی که «نیست» را برای خود «هست» تلقین کرده، در پاسخ شما خواهد گفت: آن مفهوم، وجودِ واقعی ندارد و این