فایل پاورپوینت کامل انحرافات تباه کننده تکامل انسان

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل انحرافات تباه کننده تکامل انسان :

دو انحراف تباه کننده که بزرگ ترین و نفوذناپذیرترین سدّ تکامل و رشد آدمیان شده، به قرار زیر است:

یک- خودبزرگ بینی

دو- خودکوچک بینی

در یک مَثَل عامیانه که بهترین بازگوکننده افراط و تفریط در نوع انسانی است، چنین آمده است: کودکی در پشت بام بازی می کرد. وقتی به لبه بام نزدک شد، مادرش فریاد زد:

برو عقب، برو عقب. کودک آن قدر عقب عقب رفت که به لبه دیوار طرف مقابل رسید. بار دیگر، مادر کودک از آن طرف فریاد زد: برو عقب، برو عقب. کودک تا لبه بام مقابل رفت. ..

بدین ترتیب، این جریان و فریاد تکرار می شد تا سرانجام یک خردمند که در آن جا مشغول تماشا بود، گفت: ای مادر مهربان! این قدر داد و فریاد مکن؛ این کودک فلسفه و هدفِ داد و فریادهای تو را نمی فهمد؛ زحمت بکش برو به پشت بام و کودک را پایین بیاور.[۱]

وقتی به انسانی که در مسیر رشد روحی است و هنوز از اصول و قوانین رشد روحی برخوردار نشده است، می گویی: «تکبّر، خودبزرگ بینی، خودپرستی و خودنمایی یک پدیده پلید است»، آن قدر در کوچک کردن و نفی امتیازاتی که داراست، افراط می ورزد که خود را با کمال خوشحالی و به قصد رسیدن به رشد و کمال روحی منفی می سازد و موجودیت خود را تباه می کند و نام آن را رشد و کمال می نامد!! و اگر بگویی: «تو یک انسانی و موجودیت تو دارای اهمیت و عظمت است»، در شناخت این اهمیت و عظمت به اشتباه می افتد و تدریجاً «خودِ طبیعی» اش آن قدر متورّم می شود که با هیچ دلیل و برهان و تنبیهی، آن تورّم از بین نمی رود. این دو انحراف تباه کننده، دست از گریبان مردم معمولی برنمی دارد. علاوه بر این، آن متفکران و رشدیافتگانِ اخلاقِ والای انسانی و تکاپوگران میدان عظمت های روحی که هویت و مختصات و رشدِ روحی انسانی در گذرگاه دنیا را با سرنوشت روح در ابدیت مخلوط می نمایند، این مسائل بسیار جدّی را طوری بیان می کنند که رهروان کوی کمال را به اشتباه و خطا دچار می سازند. بعضی از بیانات آنان درباره فنای «من» در مراحلِ نهایی رشد، یا از نیروانای بودا سر درمی آورد که در مفاهیمی ابهام انگیز غوطه ور است، یا این فنای «من» در ذاتِ پاک ربوبی چنان مطرح می شود که گویی نخست مانند جزئی از آن ذاتِ پاک جدا شده و مدتی در صحنه طبیعت تکاپو نموده و در پایان کار به همان کلّ پیوسته است که اگر نمی پیوست، آن کلّ ناقص می ماند!! گاهی دیگر، ذات اقدس ربوبی در حالتی از حالات فنای یک «من»، خود را ابراز می دارد و می گوید: «منم حق»، و هنگامی که حال آن انسان دگرگون می شود و آن حالت فنا از بین می رود، یک «منِ» معمولی می شود و مسیرِ حیاتِ معمولی را می پیماید.

به نظر می رسد، همه این حالات روحی، بیان کننده بُعدی بسیار با عظمت از