فایل پاورپوینت کامل زنان در ادبیات دفاع مقدس

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل زنان در ادبیات دفاع مقدس؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل زنان در ادبیات دفاع مقدس انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 70 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل زنان در ادبیات دفاع مقدس:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل زنان در ادبیات دفاع مقدس آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل زنان در ادبیات دفاع مقدس با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل زنان در ادبیات دفاع مقدس از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل زنان در ادبیات دفاع مقدس، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل زنان در ادبیات دفاع مقدس :

مقدمه

ادبیات هر قوم و هر دوره به مقتضای مسائل اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و دینی شکل می گیرد. اما چگونگی انعکاس وقایع به دیدگاه نویسنده و جایگاه اجتماعی و مکان و نحو زندگی او بستگی دارد. هر واقع بزرگی که به وقوع می پیوندد به طور طبیعی چند دسته را دربرمی گیرد و به خود مشغول می دارد:

الف) کسانی که در متن حادثه قرار می گیرند و آسیب می بینند.

ب) عده ای که در ارتباط با آسیب دیدگان اند.

ج) تخریب گران،

د) تماشاچیان.

حال اگر این افراد بخواهند واقعه را شرح دهند هرکدام از جایگاه خود و از چیزی که درک کرده اند می گویند و طبیعی است که نظرات هرکدام از آن ها می تواند درست و غلط باشد. آن که در متن حادثه است از اطراف خبر ندارد و آن که تماشاچی است اصل قضیه را نمی داند. در این گونه مواقع برای رسیدن به اصل ماجرا باید نظرات هر گروه را شنید تا، با فرض بی طرفی گوینده، به اصل رسید. در جنگ ایران و عراق، عده ای در متن حادثه قرار گرفتند و به خیل شهدا و ایثارگران پیوستند، عده ای پشت جبهه به هواداری پرداختند و مایحتاج جنگ و رزمندگان را فراهم ساختند و عده ای از مجروحان پرستاری کردند. عده ای به کار و کسب خود مشغول بودند و گاه کارشکنی کردند و عده ای هم تنها تماشاچی بودند تا وقایع را، آن طور که می بینند، ثبت کنند. بنابراین، «در دوران جنگ در حقیقت سه نوع نوشته دربار جنگ منتشر می شد: نخست آثار نویسندگان و شاعران پشت جبهه که از جعب جادویی تلویزیون به جهان پرشور و شر جبهه ها چشم می دوختند.

دوم نوشته ها و اشعاری که گاه نویسندگان آن یکی دو روز مهمان یک جبهه آرام می شدند یا برای سرکشی و هدیه دادن، لحظاتی صدا و گرد و غبار جنگ را می شنیدند. سوم آن دسته نویسندگان بی نام و نشانی که با احساس پاک جوانی می نوشتند. یک دستشان قلم بود و دست دیگرشان سلاح، حتی در نوشته هایشان غلط املایی و نگارشی بود (تاکی، مجموعه مقالات: ۱۳۷۳: ۶۹-۷۰).

با توجه به این مسئله، ادبیات جنگ بیش تر ادبیاتی مردانه شد، هم به دلیل این که زنان کم تر در جبهه حضور داشتد و هم به دلیل این که بیش تر نویسندگان مرد بودند. در آثار نویسندگان این دوره، زنان نقش کم تری دارند، مگر زمانی که همسر شهید یا جانباز باشند که باز هم حق مطلب درباره شان ادا نشده است. «نگاهی کلی به داستان های این دهه، این مهم را نشان می دهد که اکثریت قابل توجه داستان هایی که زن در آن نقش اصلی دارد، در روابط خانوادگی و محیط و محفل خانواده است. زن، چه در حاشی فعالیت های سیاسی و حوادث انقلاب و دور جنگ، و چه در روابط روحی اش با مرد، بیش تر در کانون خانواده مطرح می گردد. مطرح شدن زن در خانواده در واقع نشان دهند تأثیر تغییرات اجتماعی و سیاسی از یک سو و تحولات ارزشی نویسندگان این دوره از سوی دیگر است»(زواریان، ۱۳۷۰: ۱۷).

اگر چنین تصور کنیم که ادبیات ایران در دور جنگ به پیشرفتی نائل شده است، این پیشرفت را تنها در کمیّت می توان دید و از لحاظ کیفی تنها بعد معنوی آن مورد توجه است، نه تکنیک های داستان نویسی. در این زمان نویسندگان جوان و پرحرارتی به عرص داستان روی آوردند که سابقه ای و حتی مطالعه ای در این امر نداشتند. بنابراین، انتظاری که از این نویسندگان می رود تنها در زمین نقش آفرینی شخصیت ها بروز می کند. «جنگ برای داستان نویسان، همواره منبع پربار و مغتنمی از موضوعات بزرگ بوده است، چون گرچه بنفسه شرّی است عظیم، یکی از آن موقعیت هایی است که امکانات و محدودیت های بالفعل و بالقو آنان را در شجاعت ورزیدن و ترسیدن، در فداکاری نمودن و خودخواهی نشان دادن، در ابراز محبت و کینه و نیز ظرفیت های آنان را در دردکشیدن و رنج بردن و تشنه و گرسنه ماندن خوب آشکار می کند. جنگ سازوکار ارزش هایی نظیر ایمان، وطن دوستی، شرف، افتخار و آزادگی را به روشن ترین صورتی نشان می دهد و داستان نویسی که موضوع هنرش انسان است به ندرت ممکن است موقعیتی بهتر از جنگ بیاید تا شخصیت هایش را در آن قرار دهد و رمان های بزرگ خلق کند»(ایرانی، مجموعه مقالات: ۱۳۷۳: ۴۹-۶۲)

از طرفی نسل های آینده از طریق همین نوشته هاست که به ماهیت جنگ و تبعات آن و نحو زندگی و افکار مردم در آن دوره پی می برند. «بدون شک نسل آینده چشم انتظار دریافت تجربه ها، سرگذشت و رفتار امروز ماست. جنگ با هم تلخی و شیرینی اش از راه های گوناگون به نسل آینده انتقال خواهد یافت. داستان می تواند در این زمینه نقش اساسی داشته باشد، چرا که همیشه داستان ها با انتقالی«سینه به سینه»همراه بوده اند و توانسته اند به بهترین وجه در عمق جان و اندیشه مردم نفوذ کنند»(مدرس زاده، مجموعه مقالات: ۴۰۵).

حوادث جنگ بیش تر در داستان های کوتاه نشان داده می شود.

یکی از علت های آن، شاید تازه کار بودن نویسنده ها باشد. البته رمان هایی نیز در این دوره نوشته شده که خالی از اهمیت نیستند. «جنگ در داستان های کوتاه جلوه ای کامل دارد. نویسندگان ما در این گونه داستان ها موفق شده اند هریک گوشه ای از زندگی مردم را در سال های جنگ به خوبی نمایش دهند»(عزیزی، مجموعه مقالات: ۳۲۰). در این داستان ها زنان در چند مورد ایفای نقش می کنند. یکی از این نقش ها نقش همسر شهید است.

همسران شهدا

یکی از نقش های مهم زنان در دور جنگ و بعد از آن نقش همسر شهید بودن است. همسران شهدا از حساس ترین اقشار جامعه هستند، زیرا با از دست دادن همسر، علاوه برداشتن مسئولیت های خانوادگی، در قبال فرزندان و بعضا پدران و مادران شهدا نیز از نظر اخلاقی و معنوی مسئولیت شان بیش تر می شود. اکثر این زنان با حفظ وقار و ارزش نهادن به شخصیت شهید، با این مسئله به خوبی کنار آمدند و مسئولیت خود را به انجام رساندند و بسیار کم و انگشت شمار بودند زنانی که ابراز نارضایتی کردند یا با گریه و نال زیاد اجر خود را از بین می بردند. در داستان نویسی نیز نویسندگان، با شناختی که از جامع آن روز داشتند، گاه توانسته اند نقش این زنان را آن گونه که بوده است به تصویر بکشند، اما برخی نویسندگان نیز با پرداخت بد داستان و ذهنیات همسر شهید، فداکاری و شجاعت او را طور دیگری به تصویر کشیده اند. مثلا در داستان«این بابای من نیست»، زنی را می بینیم که در انتظار خبری از شوهرش، دل نگران است. نویسنده آرامش قلب این زن را ناشی از تکرار مصیبت و تعدّد مصیبت دیدگان قلمداد کرده است:

«بعد از دیدن این همه شهیدی که از جبهه می آوردند اگر هم خبر شهادت شوهرش را می شنید برایش قابل تحمل بود. اما بی خبری از او فکرش را مشغول می داشت»(فراست، ۱۳۶۲: ۳۴).

«نکت قابل تأمل، سرنوشت مشابه همسران شهدا با بقی زنان بیوه است. نگاه یک سویه و عدم درک واقعیت های موجود از سوی نویسند این دهه باعث گردیده که ارزش های موجود و قداست های معنوی این دوره را نادیده بگیرد و چهره های این زنان را با بی انصافی منعکس نماید. آن چه در ارزش های جدید نشان از تحول این زمانه دارد وجود لذت ها و نگرش های معنوی در پاسخ به از دست دادن امکانات دنیوی است. همسر شهید در فرهنگ غالب جامع امروز، اگرچه همسرش را از دست می دهد، اما با لذتی که از ایثار و درک عوامل معنوی به دست می آورد، می تواند خلأها و کمبودهای موجود را جبران نماید، اما این بخش از تحولات تازه که می تواند بیانگر قسمتی از واقعیت های موجود زمانه باشد در داستان ها مورد بی توجهی قرار می گیرد»(زواریان، ۱۳۷۰: ۴۳).

در کتاب«هفت بند»، که شامل داستان های کوتاهی دربار جنگ است، کم تر صحبتی از زنان می شود و آن جا هم که حرف هست بیش تر گلایه است تا ابراز وجود. در یکی از داستان ها زنی نادل خواه شوهرش را به جبهه می فرستد و او شهید می شود.

مادر شهید از رفتن پسرش راضی است و عروس را تشویق می کند: «ننه رقیه می گوید پیر شوی دختر، همین که راهیش کردی نشان دادی که شیرزنی»(تجار، ۱۳۷۶: ۲۴). اما این شیرزن، پس از شهادت همسر، همانند زنی که شوهرش در حادثه ای عادی کشته شده است، رفتار می کند و از معنویت در رفتار و گفتارش خبری نیست. تنها صحبت از دل تنگی و تنهایی است.

همسران جانبازان

جانبازان افرادی بودند که بیش ترین آسیب بدنی را از جنگ دیدند-البته اگر بعد معنوی آن را نادیده بگیریم. در این میان همسران جانبازان، به ویژه آن ها که دارای درصد بالایی از جانبازی هستند، هم چون همسران شهدا دارای مسئولیت های مهمی شدند که تا آخر عمر ادامه دارد. در این میان، اوج فداکاری در زمانی بروز می کند که دختران مجرد درصدد ازدواج با جانبازی برمی آیند که بیش ترین آسیب را می بیند و در حقیقت از نظر دیگران خود را تا آخر عمر گرفتار می کند. این موضوع در داستان های این دوره زیاد دیده می شود و به جز در مواردی اندک نقش زنان خوب پرورانده می شود. در داستان «معصومه منتظر است»دختری جوان خواهان ازدواج با جانبازی است که هر دو چشمش را از دست داده و به این کار اصرار دارد:

از او پرسیده بود چرا می خواهید با من ازدواج کنید. این کار شما اصلا عاقلانه نیست… و معصومه معصومانه جواب داده بود: همان قدر که کار شما عاقلانه نبوده، این که به جنگ رفته اید، این که چشم هایتان را داده اید، این که هنوز هم که هنوز است بدنتان از ترکش های ریز و درشت پر است. می بینید که من هم مثل شما از عقل بهر زیادی نبرده ام. پس نگران چه هستید، ما مثل هم فکر می کنیم کفو یکدیگریم»(مریم جمشیدی، در جبهه ای دیگر، ۱۳۷۵: ۱-۳۰). در داستان«پرستوها»نیز دختری که زمانی در جبهه بوده است تمایل دارد با جانبازی که یک چشم و یک دستش را از دست داده ازدواج کند و برای این کار رو در روی خانواده و حتی تمایل نداشتن جانباز می ایستد. «مادر من تصمیممو گرفتم. من فکر همه جاشو کردم، همه چی رو سبک و سنگین کردم… مادر به خدا قسم به جز او هیچ کس نمی تونه دختر تو رو خوش بخت کنه. من فقط با او خوش بخت میشم مادر»(عموزاده خلیلی، گزید داستان های کوتاه: ۱۲۷).

در داستان دیگری، جانبازی که پایش قطع شده است، سنگ دلانه زن عقدی اش را از خود می راند و دربار او بد فکر می کند، اما زن او را ترک نمی کند. «کاش شهامت داشت چشم هایش را باز می کرد و سیر سیر نگاهش می کرد… اما برای چی؟چه فایده؟تا کی می شد به این بازی ادامه داد و مضحک این و آن شد؟حتی اگر هم مشکلی پیش نمی آمد و باهم زندگی می کردند بایستی یک عمر نقش بازی می کردند. خانم می شد نمونه و سرمشق دخترهای محل. اسو وفاداری و ایثارگری که دارد به یک مفلوک وامانده کمک می کند.»(خاوری نژاد، در جبهه ای دیگر، ۱۳۷۵: ۵۰).

در رمان«عشق سال های جنگ»دختر جوانی با شلیته ای پرچین و رنگارنگ، که از زیر چادرش بیرون زده است، برای بردن همسر جانبازش به بیمارستان آمده. او دوست ندارد شوهرش پای مصنوعی داشته باشد، چون هم سنگین است و هم معلوم نیست که جانباز است: «چه عیب