فایل پاورپوینت کامل بررسی اندیشه سیاسی ملاصدرا

با فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی اندیشه سیاسی ملاصدرا یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی اندیشه سیاسی ملاصدرا شامل 115 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی اندیشه سیاسی ملاصدرا را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل بررسی اندیشه سیاسی ملاصدرا با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل بررسی اندیشه سیاسی ملاصدرا بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل بررسی اندیشه سیاسی ملاصدرا با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بررسی اندیشه سیاسی ملاصدرا وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل بررسی اندیشه سیاسی ملاصدرا با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل بررسی اندیشه سیاسی ملاصدرا مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بررسی اندیشه سیاسی ملاصدرا :

مقدمه

با توجه به اصطلاح اندیشه سیاسی که به معانی عام،خاص و خاص الخاص می باشد، در این رساله برآنیم که با استفاده از این معانی، از یک سو اندیشه سیاسی ملاصدرا را مورد بررسی قرار دهیم و ببینیم اندیشه سیاسی ملاصدرا شامل کدام یک از معانی بالا می باشد. آیا اندیشه سیاسی وی از جامعیت، شمول و اهمیت برخوردار است یا تنها تاملات تخصصی سیاسی را در بر می گیرد (ابراهیمی دینانی، ۱۳۷۶). در این راستا با نقد فرضیه اول (جامعیت، شمول و اهمیت) و با قبول فرضیه دوم به بررسی، دلایل و نتایج حاصل از آن خواهیم پرداخت.

بر اساس مفروض دوم نشان خواهیم داد که از حکمت متعالیه صدرایی و حرکت جوهری و انسان کامل نمی توان یک نظام به نام حکمت سیاسی متعالیه پایه ریزی کرد، زیرا امکان بالفعل چنین نظامی مقدور نیست و چنانچه بخواهیم چنین نظامی ایجاد کنیم از نوآوری و اهمیت اندکی برخوردار می شود (اردستانی، ۱۳۸۸).

چون مبانی استخراج شده از آن تقریبا همان مبانی نظام دانایی بوعلی سینا و فارابی می باشد. صدرالدین محمدبن ابراهیم قوامی شیرازی، مشهور به صدرالمتألهین، ملاصدرا و آخوند در سال ۹۷۹ ه. ق در شیراز متولد شد. وی تنها پسر ابراهیم شیرازی بود. ذکاوت فوق العاده و روح جستجوگر او که ازکودکی آشکار بود، موجب شد پدرش، که به پیشرفت علمی صدرا علاقه زیادی داشت، از هیچ کوششی در راه تعلیم و تربیت او دریغ نورزید.

ملاصدرا پس از تکمیل تحصیلات مقدماتی و از دست دادن پدر در نوجوانی، عازم پایتخت (اصفهان) شد که درآن زمان پایگاه علمای طراز اول بود. درحقیقت زندگی علمی صدرالمتألهین، که بنا برمقدمه خود او بر اسفار، شامل سه مرحله است، که با این سفر آغاز می شود (ارشادی نیا، ۱۳۸۳). اولین مرحله از آن که بی شک همه یا بخش عمده اش در اصفهان سپری شده است به یادگیری علوم عقلی و نقلی گذشت، علوم نقلی را نزد شیخ بهایی و علوم عقلی را نزد میرداماد آموخت.

حضور در نزد این دو استاد، که هر دو اهل ریاضت و سیرسلوک بودند، وی را به سیر سلوک عرفانی علاقمندکرد. با تکمیل علوم عقلی و نقلی، این مرحله از زندگی ملاصدرا پایان می پذیرد. مرحله دوم دوره ای است که در آن به علت اوضاع و احوال نامساعدی که مخالفان فلسفه برای وی به و جود آوردند کوشش های خود، از تألیف و تدریس و در یک کلام علوم رسمی را رها کرد و به عزلت پناه برد و به دنبال آن از درون متحول شد و به سیر و سلوک، ریاضت و تصفیه باطن پرداخت. ثمره این مرحله از زندگی ایشان، شهود حقایق عوالم بالا می باشد به طوری که حقیقت آنچه قبلا با عقل درک کرده بود، بیش از آن را، در این دوران، با چشم دل شهود می کند.

مرحله سوم دوره ای است که در آن، پس از فراگیری علوم عقلی و نقلی و تسلط کامل بر آن ها و پس از کشف عوالم بالا به تعلیم حکمت، پرورش شاگردان و به تألیف آثار خویش پرداخته است. در این مرحله است که حکمت متعالیه که همان نظام فلسفی وی است، در قالب آثار متعدد و پیش از همه در قالب کتاب بزرگ اسفار متولد شد. صدرالمتالهین شیرازی حکیمی الهی است که مکتبی فلسفی به نام حکمت متعالیه را بنا نهاد. وی در این مکتب، مجموعه ای از افکار نو و نظام مند را با زبان برهان به جامعه اندیشمندان عرضه کرد(اژدری زاده، ۱۳۸۴).

البته این واژه پیش از وی در آثار ابن سینا و خواجه نصیرالدین طوسی به کار رفته، با این تفاوت که معنی آن با آن چه ملاصدرا از آن برداشت کرده، متفاوت است. حکمت متعالیه برخی از مبادی فلسفی خود را از حکمت مشایی و حکمت اشراقی اخذ می کند. ملاصدرا در حکمت متعالیه وحی، برهان عقلی و تزکیه نفس تا حصول اشراق را با یکدیگر ترکیب ویگانه می سازد.

او معتقد است که باید مبانی عقلی و قواعد نظری را با چاشنی ذوق و کشف و شهود از صورت فلسفه خشک و استدلالی صرف خارج نمود. نتیجه این کار، ادغام کامل بین قواعد عقلی و مبانی کشفی و حقایق وارد شده در کتاب و سنت الاهی گردید. در نظر او، عرفان و فلسفه و دین، عناصر یک مجموعه هماهنگ هستند؛ لذا او می کوشد تا این هماهنگی را هم در زندگی و هم آثار خود بازنمایاند (اژدری زاده، ۱۳۸۴).

بی تردید، ملا صدرا یکی از پرآوازه ترین و مطرح ترین فیلسوفان مسلمان و شیعه در کشور ما است. این فیلسوف ایرانی از دهه ۴۰ شمسی با پژوهش هایی که در زمینه احیاء آثارش صورت گرفت و در دهه های۵۰ و ۶۰ با توجهات کسانی مانند جلال الدین آشتیانی و علامه طباطبایی و مساعی هانری کربن و سپس دیگران در سرزمین خود ایران دوباره زنده شد و مورد توجه قرار گرفت. در این سال ها بیشتر از همه فیلسوفان گذشته ایرانی و اسلامی به ملا صدرا پرداخته و از آثارش استفاده شد. البته در ایران و نزد اندیشمندان و فلسفه دانان ایرانی و گرنه غربی ها هنوز هم به دوره فلسفه اسلامی پس از ابن رشد، بهای لازم را نمی دهند. زیرا غربی ها در نگاه “شرق شناسانه” اصولا به ملا صدرا نمی رسند. آنان فلسفه اسلامی را تا ابن رشد دنبال می کنند.

فلسفه صدرایی همواره در میان چهره های معروف فلسفه و عرفان از زمان خویش تاکنون، خرده گیران و منتقدانی جدی داشته همچون فرزند عالم و دو داماد جناب ملاصدرا و ملا رجبعلی تبریزی، علمای تفکیک و… پس نخستین کسی که به نقد ملاصدرا پرداخت میرزای جلوه نبود از زمان خود ملاصدرا نقد به روش او بوده است(جهانبخش، ۱۳۸۳). با این حال در برابر تجلیل و ترویج گسترده حکمت متعالیه، در این سال ها به نسبتی کمتر، نقدهای تازه ای نیز بر ملاصدرا و اندیشه های او صورت گرفت.

خرده گیران بر ملا صدرا و منتقدان فلسفه ی وی نیز با تکثر و تفاوت مبانی به اظهار نظرهایی پیرامون مسایل و مبانی آن پرداخته اند. یکی از زمینه های جدید پدید آمده در نقد ملا صدرا مسئله اندیشه سیاسی در فلسفه ملا صدرا است. با این حال چگونه می توان مدعی شد که چالش بر سر اندیشه سیاسی داشتن یا نداشتن ملا صدرا به پایان رسیده و اجماع بر آن حاصل شده است و تنها بحث بر سر فلسفه سیاسی او باقی است؟ آیا مقدمه بالا که هر فیلسوفی باید فلسفه سیاسی داشته باشد، علمی، عقلی و پذیرفتنی است.

آیا ما موظفیم تا برای همه فیلسوفان که جسته و گریخته و یا از سر تکرار سخن پیشینیان و یا تجدید برخی سنت های فکری، احیانا جملاتی نوشته اند، فلسفه سیاسی استخراج کنیم؟ در حالی که پاره ای از صاحب نظران، اساسا فلاسفه بعد از فارابی را کم اعتنا به مباحث سیاسی می دانند. در این میانه البته سهم ملا صدرا از این رویگردانی از سیاست، اگر کمتر نباشد، بیشتر نیست (جوادی آملی، ۱۳۸۴).

روش تحقیق

روش تحقیق در تحقیق حاضر منطبق بر روش تحلیلی- توصیفی و نیز کتابخانه ای می باشد. شامل مراحل مطالعه اولیه، فیش برداری، مرور، بازنویسی فیش ها و نتیجه گیری می باشد. در این روش ابتدا کتاب ها و منابع مربوط به تحقیق که بسیار کم بوده تهیه نموده و با استفاده از کتب و مقالات در ابتدا با جمع آوری منابع مورد نیاز شروع به تقسیم بندی این منابع با اولویت محتوا گردید. سپس با مطالعه منابع اقدام به فیش برداری نموده که می تواند به سه صورت، نقل قول مستقیم که بدون هیچ تغییری به فیش و سپس به متن تحقیق منتقل می گردد.

یا فیش برداری به صورت خلاصه نویسی که در متن های بلند با حفظ امانت خلاصه نویسی می شود و فیش برداری به صورت دریافت های ذهنی خود نویسنده باشد و در حین مطالعه و فیش برداری، فیش ها را که از قبل دارای مشخصات منبع مورد مطالعه می باشد، در قسمت های مشخصی از فصول تقسیم بندی می کنیم که پس از پایان مرحله فیش برداری و بازبینی ترتیب فیش ها، اقدام به تجزیه و تحلیل فیش ها نموده و حاصل این تجزیه و تحلیل ها، متن اولیه هر بخش از تحقیق خواهد بود و این اقدامات برای تمامی فصول انجام خواهد پذیرفت تا متن اولیه تحقیق آماده شود و جهت اثبات فرضیه تحقیق به تاریخ استناد خواهد شد. سپس با بازبینی متن اولیه تحقیق، سعی بر آن خواهد بود تا در صورت وجود اشکال در محتوا و قالب شکلی تحقیق، اصلاحات لازم به عمل آید و متن نهایی تحقیق پرداخته گردد.

آثارملاصدرا:

آثار ملاصدرا را در پنج گروه میتوان دسته بندی کرد:

۱) متون فلسفی: مقصود متونی است با رویکردی عمدتا فلسفی، شامل الحکمه المتعالیه فی الاسفارالعقلیه الاربعه، مشهور به اسفار، صدرالمتألهین در این کتاب مسایل فلسفه را به اعتبار این که فکر نوعی سلوک است(طبق سفرهای چهارگانه ی معنوی اولیا و عرفا) ولی ذهنی به چهار دسته تقسیم می کند: الف. مسایلی که تحت عنوان امور عامه مطرح اند و پایه و مقدمه بحث توحید می باشند و در حقیقت سفر فکر ما از خلق به حق است(سیرمن الخلق الی الاحق)، ب. مباحث توحید و خدا شناسی و صفات الهی(سیربالحق فی الحق)، ج. مباحث افعال باری، عوالم کلی وجود(سیرمن الحق الی الخلق باالحق)، د.مباحث نفس و معاد(سیرفی الخلق باالحق) الشواهدالربوبیه، مفاتیح الغیب و مبدأ والمعاد (حائری یزدی، ۱۳۸۵).

۲) شروح و تعلیقات فلسفی: شرح الهدایه الاثیریه، شرح یاتعلیقه برالهیات شفا و تعلیقه برحکمه الاشراق و شرح آن.

۳) رسائل فلسفی: الحکمه العرشیه مشهور به عرشیه، المظاهرالهیه، المشاعر، رساله زادالمسافر، رساله فی الحدوث، رساله فی اتصاف الماهیه باالوجود، رساله فی التشخیص، رساله فی الحشر یا رساله الحشر، رساله فی القضا والقدر، رساله فی الاوارداه القلبیه، رساله اکثیرالعارفین، رساله مسئله القدر فی الاعمال یا رساله خلق الاعمال، رساله اتحاد العاقل والمعقول، رساله اجویه المسائل الجیلانیه، رساله اجویه الکاشانیه، رساله اجویه المسائل النصریه، رساله اصاله جهل الوجود، الرساله العشریه، رساله شواهد الربوبیه، رساله الفوائد، الرساله اللمیه فی اختصاص الفلک بموضع معین، رساله المزاج، رساله المسائل القدسیه و رساله اجویه المسائل.

۴) آثار تفسیری قرآنی یا روایی: اسرارالایات، تفسیرالاقرآن الکریم، شرح اصول کافی، رساله المتشابهات القرآن و رساله فی تفسیرصوره التوحید

۵) آثار متفرقه: ایقاظ النائمین، کسراصنام الجاهلیه، رساله سه اصل، رساله التنقیح فی المنطق و رساله التصور التصدیق (حائری یزدی، ۱۳۸۵).

جایگاه سیاست در اندیشه ملاصدرا

با مراجعه به آثار ملاصدرا می توان به این نتیجه رسید که در عین گوشه گیری و اعراض از پیوستن به صاحبان قدرت به مباحث سیاسی تا آنجا که خود لازم می دانست، پرداخته است. همان طور که در صفحات گذشته بیان داشتیم حکمت را به دوقسم نظری و عملی تقسیم نموده و حکمت عملی را به علم اخلاق، حکمت منزلی و حکمت مدنی تقسیم می نماید و حکمت مدنی را به علم سیاست و علم نوامیس(شریعت) تقسیم می کند. ملا صدرا و قتی که فرق بین شریعت و سیاست را بیان می کند، سیاست را حرکتی می داند که مبدأ آن از ناحیه نفس جزییه است و این حرکت تابع حسن اختیار افراد بشری است که به اعتقاد خویش، انسان ها را در یک نظام که آن ها را اصلاح کند جمع می آورد.

وی سیاست را به دو بخش الهی و انسانی تقسیم می کند و سیاست الهی را بر مجموعه تدابیری منطبق می کند که از طرف شارع مقدس برای اصلاح حیات انسانی در نظر گرفته شده است. ایشان از این نوع سیاست به سیاست عادلانه و آمرانه سنت عدل قانون و عدالت و سیاست دینیه تعبیر می کند. هدف نهایی سیاست الهی سوق دادن تمام بشر به جوار الهی و دستیابی به عنایت و رحمت پروردگار است. سیاست انسانی که همان تدابیر انتخابی انسان ها برای اصلاح جامعه است، را در صورتی می پذیرد که این سیاست از شریعت منفک نباشد و از آن پیروی کند زیرا درصورت عدم پیروی از سنت الهی آن را به جسدی تشبیه می کند که در وی روحی نباش. صدرا بین شریعت، نبوت و سیاست تمایز قائل است و معتقد است که نبوت نسبت به شریعت همانند روح نسبت به جسدی است که روح در آن جای دارد و سیاستی که جدا از شریعت باشد همچون جسدی بی جان است. ایشان بین شریعت و سیاست از جهت مبدأ، غایت، فعل و انفعال فرق می گذارد (حسن زاده آملی،۱۳۶۳).

تفاوت سیاست و شریعت از نظر مبدا: از نظر مبدا سیاست نفس جزیی است نه نفس کلی و این حرکت تابع اختیار افراد بشر است، اما مبدأ شریعت نهایت سیاست است، زیرا پس از آن که سیاست مداران موفق به استقرار نظام اجتماعی شدند، شریعت دست به کار می شود و نفوس را از ارتکاب بعضی اعمال نهی و به برخی کارها امر می کند. به این ترتیب، شریعت انسان را به سوی خدا دعوت می کند و از انحطاط به سوی شهوت، غضب و مفاسدی که ممکن است از ترکیب این دو نیرو ایجاد شود، برحذر می دارد(صدرالدین الشیرازی، ۱۳۶۲).

تفاوت سیاست و شریعت از نظر غایت: نهایت و غایت سیاست اطاعت از شریعت می باشد. سیاست برای شریعت مانند عبد نسبت به مولای خود است که گاهی از وی اطاعت و گاهی نافرمانی و معصیت می نماید. چنان چه سیاست از شریعت پیروی کند، ظاهر عالم مطیع باطن آن می گردد و در این هنگام آسایش و ایمنی از امور رنج دهنده به دست می آید و انسان به سوی خیرات و کمالات کشیده می شود. اما هرگاه سیاست از شریعت اطاعت نکند و در برابر آن عصیان ورزد، احساسات انسان بر آرای کلی و ادراکات عقلی او غلبه خواهد کرد. حاکمان و زمامداران نمی دانند که اگر اقامه سنن و نوامیس و قوانین سیاسی خود را بدان گونه که و ضع کرده اند، ادامه دهند خداوند خشمگین می شود و بر آنان قیام می کند و مظاهر قهر و سلطان خود را فرمان می دهد تا آن چه را از نظام عالم فاسد و تباه شده است، به جای اصلی اش بازگرداند(شیرازی، ۱۳۸۱).

تفاوت سیاست و شریعت از نظر فعل: افعال سیاست افعالی جزیی، قابل زوال و ناقص هستند که بقاء و استکمال آن ها به و سیله شریعت امکان پذیر خواهد بود، اما افعال شریعت افعالی کلی، تام و بی نیاز از سیاست می باشند(مطهری، ۱۳۶۶).

تفاوت سیاست و شریعت از نظر انفعال: امر شریعت برای ذات متشرع لازم و از آن جدا نشدنی است اما امر سیاست این طور نیست و برای امر دیگری است. مثلا اگر شریعت کسی را امر به نماز و روزه می کند، نفع آن به خود شخص بر می گردد در حالی که هر گاه سیاست کسی را به پوشیدن لباس های فاخر و انواع تجملات فرمان دهد، این عمل به خاطر دیگران است نه برای کسی که آن را پوشیده است (مصباح یزدی، ۱۳۶۲).

عدالت، آزادی و سعادت

عدالت یکی از پیچیده ترین مفاهیم درحوزه علوم انسانی است و علت پیچیدگی آن بیشتر به خاطر ارتباط و نسبت آن با مفاهیمی اجتماعی و سیاسی نظیر آزادی، حقوق، اخلاق و… است. اندیشمندان اسلامی با وجود اختلاف نظر در تعاریف عدالت به یک حقیقت اشاره دارند و آن توزیع شایسته امکانات –اعم از امکانات نفسانی یا اجتماعی – و رسیدن حق به حقدار است این معنا در کلام حضرت علی(ع) نهفته است. آن حضرت می فرماید: عدالت هرچیزی را در جای خود قرار می دهد و سخاوت آن را از جهتی که دارد، بیرون می آورد عدالت رهبری همگانی است و سخاوت عارضه ای است محدود، پس عدالت شریف ترین و بهترین این دو صفت است (ابراهیمی دینانی، ۱۳۷۶).

در یک تقسیم بندی کلی عدالت را به دو حوزه عدالت اجتماعی و فردی تقسیم کرده اند که عدالت اجتماعی در فلسفه سیاسی و عدالت فردی در فلسفه اخلاق جای می گیرد. ملاصدرا در مقام تشبیه عدالت فردی و اجتماعی نیز بیان می دارد: همان گونه که در اجتماع، هر فرد ادعای برتری و سروری بر دیگران را دارد، قوای نفسانی نیز ادعای تقدم و برتری بر یک دیگر را دارند. قوای حیوانی سودای حکومت بر قوای خیالی را دارند و قوای خیالی نیز مدعی سلطنت برقوای واهمه و قوای عقلانی دارند. ملکه عدالت در میان قوای مختلف، نظم برقرار می کند و جایگاه هر کدام از قوا را تعیین و سلطنت هر یک بر دیگری را تعیین می کند. در اندیشه فیلسوفان اسلامی عدالت از چنان جایگاهی برخوردار است که بدون آن اجرای قوانین عادلانه در یک جامعه امکانپذیر نیست. چنانچه ملاصدرا در مورد لزوم وجود قانون و تبعیت از آن می گوید: به قانونی محتاج می باشند که عامه خلق به آن رجوع نمایند، و برطبق آن به عدل حکم نمایند، و الا جمع فاسد و نظام مختل می گردد (اردستانی، ۱۳۸۸).

بنابراین تنها ساحت وجودی انسان که او را برتر از سایر موجودات مادی قرار می دهد، عقل اوست و تنها با و جود عقل است که انسان، انسان است و از جماد، نبات و حیوان متمایز است. از آن جا که عقل به نظری و عملی تقسیم می شود، در معنا شناسی سعادت، شناخت نوع فعالیت و به دنبال آن شناخت نوع سعادت هر یک از آن ها ضروری است. وی سعادت عقل نظری را معرفت حقایق وجودی از مبداء هستی تا آخرین مرتبه وجود می داند زیرا برای عقل نظری به جز ادراک و معرفت، کمال دیگری متصور نیست. ایشان حکمت را که معرفت اشیاست آن گونه که هستند و به ویژه حکمت حقه را که معرفت اوصاف و افعال خداوند و نیزمعرفت نفس و معاد آن است را اصل سعادت دانست. اما سعادت عقل عملی به این است که بدن و قوای بدنی، مقهور عقل عملی و ملکه اعتدال آن، که حکمت است قرار گیرد و امیال و خواسته های شهوت و غضب در چارچوب دریافت های عقل عملی تنظیم شوند، تا نفس بر بدن چیره گردد و بدن را به استخدام خود در آورد(ارشادی نیا، ۱۳۸۳).

حکومت و رهبری مطلوب دراندیشه سیاسی ملاصدرا

ملاصدرا پس از بیان ضرورت وجود اجتماع و زندگی اجتماعی برای انسان، شهر آرمانی و مدینه فاضله را به عنوان نمونه مطلوب تشریح کرده است. وی پس از طرح مدینه فاضله به ساختار درونی آن می پردازد و آن را به بدن تام صحیح تشبیه می کند که همه اعضای آن در تکمیل زندگانی یکدیگر را یاری می کنند. در میان اعضای جامعه، رییس به مثابه قلب است. مراتب قرب اعضای دیگر به رییس متفاوت است. درمرتبه بعد از رییس اعضایی و جود دارد که نزدیک به قلب هستند و به قلب خدمت می کنند و در مرتبه سوم اعضایی و جود داردکه بر مقتضای اعضای قبل از خود عمل می کنند و به واسطه آن اعضا در خدمت قلب قرار می گیرند و بعد از این ها نیز اعضایی هست که مستقیما به این ها خدمت می کنند و مخدوم اعضای بعد از خود هستند تا به اعضایی