فایل پاورپوینت کامل فلسف? سیاسی شیعه در اندیش? میرزای نائینی

فایل پاورپوینت کامل فلسف? سیاسی شیعه در اندیش? میرزای نائینی؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل فلسف? سیاسی شیعه در اندیش? میرزای نائینی شامل 77 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل فلسف? سیاسی شیعه در اندیش? میرزای نائینی را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل فلسف? سیاسی شیعه در اندیش? میرزای نائینی با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل فلسف? سیاسی شیعه در اندیش? میرزای نائینی با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل فلسف? سیاسی شیعه در اندیش? میرزای نائینی تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل فلسف? سیاسی شیعه در اندیش? میرزای نائینی را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فلسف? سیاسی شیعه در اندیش? میرزای نائینی :

الف) آشنایی با میرزا محمد حسین نائینی

۱) سال شمار زندگانی میرزای نائینی

۱۲۷۷ ق/۱۸۶۰ م: ولادت در نائین[۱]

۱۲۹۴ ق/۱۸۷۷ م: سفر به اصفهان، پس از فراگیری مقدمات علوم حوزوی در زادگاه؛ بهره وری علمی از شیخ محمد باقر اصفهانی فرزند شیخ محمد تقی، صاحب حاشیه بر کتاب معالم (در گذشت ۱۳۰۱ ق/۱۸۸۳ م) و شیخ محمد تقی فرزند شیخ محمد باقر، معروف به آقا نجفی (در گذشت ۱۳۳۲ ق/۱۹۱۳ م) و میرزا محمد حسن نجفی و میرزا ابی المعالی.

۱۳۰۳ ق/۱۸۸۵ م: مهاجرت به عراق؛ هجرت به سامرا در ماه محرم همان سال پس از درنگی در نجف اشرف؛ کسب دانش از میرزای بزرگ (میرزا حسن شیرازی، در گذشت ۱۳۱۲ ق/۱۸۹۴ م). پس از وفات صاحب فتوای تحریم تنباکو، نائینی و برخی دیگر از شاگردان و همراهان میرزا، همچون سید محمد اصفهانی و میرزا شیخ محمد تقی شیرازی و سید اسماعیل صدر و میرزا شیخ محمد تقی شیرازی و سید اسماعیل صدر و میرزا حسین نوری در سامرا باقی ماندند؛ چه، به برقراری حوزه در آن دیار که یادگار میرزای شیرازی بود، دل بسته بودند؛ اما دریغ که دسیسه ها برای برچیدن آن حوزه، کارگر افتاد.

۱۳۱۲ ق/۱۸۹۴ م: با رحلت میرزای شیرازی، نائینی دانش اندوزی و تحقیق را زیر نظر سید اسماعیل صدر پی گرفت.

۱۳۱۴ ق/۱۸۹۶ م: نائینی در پی استاد خویش، سید اسماعیل صدر، به کربلا کوچید.

۱۳۱۶ ق/۱۸۹۸ م: مهاجرت به نجف اشرف و پیوستن به گروه شاگردان ویژه ملامحمد کاظم آخوند خراسانی(در گذشته ۱۳۲۹ ق/۱۹۱۱ م)

۱۳۲۷ ق/۱۹۰۹ م: انتشار کتاب تنبیه الامه و تنزیه المله با تقریظ آخوند خراسانی و ملاعبدالله مازندرانی.

۱۳۲۹ ق/۱۹۱۱ م: وفات آخوند خراسانی، بروز وقایعی که به دلسردی نائینی از مشروطه – نهضتی که در تبیین ایدئولوژیک آن کوشش ها داشت- انجامید؛ آغاز دوره ای پرتلاش در تدریس فقه و اصول.

۱۳۳۸ ق/۱۹۱۹ م: وفات سید محمد کاظم یزدی، صاحب عروه الوثقی.

۱۳۳۹ ق/۱۹۲۰ م: رحلت میرزا محمدتقی شیرازی و شریعت اصفهانی. اقبال گسترده دانش پژوهان حوزه به نائینی پس از درگذشت این دو تن و نیز سید محمد کاظم یزدی.

۱۳۴۱ ق/۱۹۲۳ م: آهنگ سفر به ایران، به اتفاق سیدابوالحسن اصفهانی در اعتراض به تبعید مجتهدان حوز علمی نجف (همچون شیخ مهدی خالصی، شیخ محمد خالصی، سید محمد صدر) توسط دولت دست نشاند بریتانیا در عراق؛ البته به روایتی سفر آنان خود خواسته نبود بلکه به آنان دستور ترک عراق داده شده بود.

۱۳۴۲ ق/۱۹۲۳ م: ورود نائینی و دیگر عالمان تبعیدی به قم، در چهارم محرم الحرام و پس از سفری ۴۵ روزه.

۱۳۰۳ ش/۱۹۲۴ م: بازگشت نائینی و سید ابوالحسن اصفهانی و سید عبدالحسین طباطبایی و سید حسن طباطبایی به نجف اشرف، پس از پذیرفتن ترک دخالت در امور سیاسی عراق.

۱۳۰۶ ش/۱۹۲۷ م: بستری شدن نائینی در کراده (خاور بغداد) و دیدار ملک فیصل با وی.

۱۳۰۸ ش/۱۹۲۹ م: سفر ملک فیصل به نجف و رایزنی با نائینی و اصفهانی و دیگر علمای نجف.

۱۳۵۵ ق/۱۹۳۶ م: وفات در نجف اشرف و خاکسپاری در حرم مطهر امام علی(ع)

۲) استادان نائینی

۱- شیخ محمد باقر اصفهانی ۱۲۳۴- ۱۳۰۱ ق.

۲- میرزا محمد حسن نجفی ۱۲۳۹- ۱۳۱۷ ق.

۳- میرزا سید محمد حسن شیرازی ۱۲۳۰- ۱۳۱۲ ق.

۴- سید محمد فشارکی اصفهانی ۱۲۵۳- ۱۳۱۶ ق.

۵- مولی فتحعلی گنابادی.

۶- میرزا حسین نوری ۱۲۵۴- ۱۳۲۰ ق.

۷- شیخ محمد تقی شیرازی؟- ۱۳۳۸ ق.

بنا به روایت سید هبه الله شهرستانی، نائینی در تفسیر و علوم حدیث، از گنابادی و نوری بهره می گرفت و در فقه و اصول از محمدتقی شیرازی و سید محمد اصفهانی دانش می آموخت. برخی تذکره نویسان به استشهاد این که نائینی از شیخ مرتضی انصاری با تعبیر «شیخنا استاد ما» یاد می کند، گفته اند وی نزد شیخ شاگردی کرده است؛ اما این سخن صواب نیست، زیرا شیخ در گذشته ۱۲۸۱ قمری است و نائینی، چنانچه گفته آمده، متولد ۱۲۷۷ ق، و یا به نقل صاحب اعیان الشیعه، مولود ۱۲۷۳ ق. است. در صورت نخست وی هنگام وفات شیخ، سه ساله و در صورت دوم، هفت ساله بوده است و در هر دو صورت نمی توانسته شاگردی شیخ کند.

۳) شماری از دانش آموختگان نائینی

۱- سید ابوالقاسم خویی(۱۳۱۷- ۱۴۱۳ ق) دارای تألیفات متعدد و متنوع از جمله: معجم رجال الحدیث در ۲۳ ج؛ البیان فی تفسیر القرآن، منهاج الصالحین، اجود التقریرات که تقریر دروس اصول میرزای نائینی است.

۲- سید محمد حسین طباطبایی (۱۳۲۱- ۱۴۰۴ ق/۱۲۸۲- ۱۳۶۰ ش) صاحب تألیفات متعدد از جمله تفسیر المیزان در ۲۰ ج.

۳- شیخ محمد علی کاظمی خراسانی (در گذشت ۱۳۶۵ ق) نویسند فوائد الاصول، تقریرات مباحث اصول مرحوم نائینی.

۴- شیخ موسی خوانساری نجفی (در گذشته ۱۳۶۳ ق) نویسند منیه الطالب فی شرح المکاسب؛ تقریرات درس مکاسب مرحوم نائینی.

۵- شیخ محمد تقی آملی نویسند المکاسب و البیع من تقریرات بحث العلامه النائینی.

۴) تألیفات میرزای نائینی

۱- تنبیه الامه و تنزیه الملّه؛

۲- رساله ای در بردارند فتاوای او؛

۳- حواشی بر عوره الوثقی؛

۴- رساله ای درباره ی«لباس مشکوک»؛

۵- رساله ای در مورد «خلل نماز »؛

۶- رساله ای در توضیح قاعده ی«نفی ضرر»؛

۷- رساله ای دربار «واجبات تعبدی و توصلی»؛

۸- پاسخ به استفتائات.

ب) آشنایی با کتاب تنبیه الامه و تنزیه الملّه

از آغاز دوران غیبت کبیری، دین شناسان، به ویژه فقیهان در ارای روشی شریعت پسند برای سامان دادن امور جامعه، کوشش ها کرده اند. در گنجین ذهن هر تاریخ پژوه و کتابخوان ایرانی نام شماری از این تلاشگران شریعت خواه جای دارد؛ اما آنچه میرزای نائینی را در جایگاهی برتر می نشاند، زاوی دید او به این مسأل دیرپا است. آثار فقیهان را در این وادی، «نگارش فقه حکومتی»می نامیم و کار ایشان را«باز جست فلسف سیاسی شیعه». نائینی به شیو علمای سلف نیز دربار حکومت اسلامی و قدرت اجرایی فقیهان سخن رانده است،[۲] اما وجه تمایز و برتری او در رسال ماندنی«تنبیه الامه و تنزیه الملّه»رخ می نماید.

در این بخش، ابتدا مطالبی دربار این کتاب ارایه می شود. سپس دو نکته به عنوان ارکان اندیشه سیاسی نویسنده اش، مطرح می گردد. آنگاه چهار نمونه از نوآوری ها و دسته بندی مطالب در کتاب نشان داده می شود. سپس با مروری بر سه کتاب در بردارند آرای نائینی، دیدگاه وی درباره ولایت فقیه مطرح می شود.

۱- تاریخچه و اجزای کتاب تنبیه الامه

تنبیه الامه در ربیع الاول سال ۱۳۳۷ قمری/ ۱۹۰۹ م. نوشته شد؛ یعنی حدود ۱۰ ماه پس از الغای ناپایدار مشروطیت و بستن مجلس(۲۳ جمادی الاولی ۱۳۲۶ ق/۱۹۰۸ م) و ۴ ماه پیش از فتح تهران و بازگشت مشروطه(۲۶ جمادی الاولی ۱۳۲۷/۱۹۰۹ م) . چاپ نخستین کتاب به سال ۱۳۲۷ ق. در چاپخان ولایت بغداد انجام شد. یک سال بعد، چاپ سنگی آن در ایران بیرون آمد. سومین بار، در سال ۱۳۳۴ خورشیدی در تهران به چاپ سپرده شد. ویژگی این چاپ آن است که چکید مطالب کتاب، دیباچه و یادداشت های روشنگران آیت الله سید محمود طالقانی(ره) را به همراه دارد. این نسخه برتر، پیاپی چاپ شده است. از جمله: چاپ هشتم در سال ۱۳۶۱ و برای نهمین بار در سال ۱۳۷۸- کتاب برای پژوهندگان غیر ایرانی نیز شناخته شده است. مثلا توفیق السیف، از نویسندگان عرب، فقه سیاسی شیعی در عصر غیبت را بر اساس رساله تنبیه الامه تدوین و عرضه کرده است.[۳] این اثر با عنوان«استبداد ستیزی» ترجمه و در اختیار فارسی زبانان قرار دارد.[۴]

گذشته از خصوصیات کتاب تنبیه الامه و روح زمانه، آنچه در شهرت آن و نامدارتر شدن نگارنده اش سخت مؤثر افتاد، تقریظ دو مجتهد مشهور زمان، آخوند خراسانی و مازندرانی بود. آن دو مرجع سترگ در نامه های هواخواهان خود که در آغاز تنبیه الامه آورده شده است، خامه و آرای نائینی را ستودند.[۵] و این دو شهادت، شاهد آن است که تنبیه الامه، تجلی گاه آرمان عالمان مشروطه ورز است و نائینی در آنچه نوشته، بی یاور نیست.

کتاب از این اجزا و ارکان تشکیل شده است: سخنانی به عنوان پیش درآمد، مقدمه، پنج فصل، خاتمه.

نائینی در مقدم کتاب، حکومت را به دوگون استبدادی و مشروطه تقسیم کرده، دربار معنای آزادی، برابری، قانون اساسی و مجلس شورای ملی نیز سخن گفته است.

در فصل نخست کتاب این نکته مطرح شده که در اسلام و دیگر ادیان و حتی بنا به نظر فیلسوفان و مردانی که پیرو هیچ مذهبی نیستند، استبداد مردود و محکوم شناخته شده و حکومت معتدل و محدود و بر شالود قانون سفارش گردیده است.

در فصل دوم آمده است که در دور غیبت کبرای امام عصر(عج) تأسیس حکومتی آرمانی ممکن نیست، بنابراین مردمان باید در پی ایجاد حکومتی باشند که دست کم بر پای استبداد شالوده ریزی نشده باشد. در این فصل استدلال شده است که بر فرض نپذیرفتن ولایت عامه فقیه نیز باید حکومت فقیه را بر حکومت جائزانه دیگران اولویت داد.

سومین فصل به بررسی نظام مشروطه که مسأل روز در آن روزگار بوده، اختصاص دارد. در نگاه نائینی گر چه مشروطه ریش غربی دارد، با نظام مورد تأیید اسلام که ولایت فقیه است، فراوان سازگاری دارد؛ البته از موارد تفاوت میان این دو سیستم نیز غافل نبوده است.

نائینی، فصل چهارم را برای«ذکر جمله ای از وساوس و شبهات القائیه و رفع آنها »گشوده است. تلاش وی در این فصل، نقد نظریات بعضی هم مسلکان روحانی خود است که تأسیس مجلس شورا، اصل مساوات مردم در برابر قانون و اصل آزادی شهروندان را بدعت می نامیدند. نائینی می کوشد میزان انطباق پذیری مفاهیم اسلامی را با مقتضیات زمان، نشان داده، اثبات کند اصول پیش گفت مشروطیت، با تعالیم شرع مطهر منافات ندارد.

در فصل پنجم شرایط نمایندگان مردم را بر شمرده، دربار مشروعیت دخالت«مبعوثان ملت»در امور حکومت سخن رانده است.

کتاب با یک «خاتمه» پایان می گیرد که مؤلف در آن، دربار استبدادگری و استبدادگرایی و راه درمان این بیماری های خطرناک اجتماعی توضیح می دهد.

از گفته ها و گفتنی ها درباره تنبیه الامه، ماجرای جمع آوری کتاب است. شماری از تحلیل گران بر این باوراند که نسخه های کتاب به وسیل دستگاه حاکم وقت از دسترس مردم خارج شده است، اما گروهی اعتقاد دارند که خود نائینی چنان کرده است. مرحوم طالقانی احتمال نخست را منطقی یافته، آن را پذیرفته است. دکتر غلامحسین صدیقی نیز معتقد نیست که نائینی خود نسخه های کتابش را جمع آوری کرده باشد، بلکه تنبیه الامه و دیگر کتب همسان آن، پس از انقلاب مشروطه به سبب بی علاقه شدن مردم، به طور طبیعی از بازار کتاب و مطبوعات ناپدید گردید. آقای دکتر عبدالهادی حائری در این مورد نوشته است: «اگر چه دیدگاه های آقای طالقانی و دکتر صدیقی، هر دو با اوضاع و شرایط آن دوره از تاریخ ایران به گونه ای راست می آید ولی با آگاهی هایی که به وسیل فرزند نائینی به ما داده شده، قابل انطباق نیست. »و پس از نقل اظهارات شفاهی فرزند آن مرحوم، می نویسد: «نائینی خود تا آنجا که توان داشته در جمع آوری کتابش کوشیده است. »[۶]

برای راه بردن به اندیشه های نائینی و شناخت بهتر تنبیه الامه باید توجه داشت دو محور اساسی در کتاب قابل تأمل است:

الف) گرایش به نظام مشروطه: نائینی با توجه به لزوم شرعی«دفع افسد به فاسد » لازم می دانسته است در آن شرایط تاریخی، نظام سلطنتی مطلقه و استبدادی، جای خود را به نظام مشروطه دهد و قوانین جاری کشور نیز بر گرفته از فقه اسلام باشد، البته وی، نظام مشروطه را نظام اصلی در اندیش سیاسی اسلام نمی داند.

ب) تأکید بر اجرای نظام حکومتی موافق با شرع: نائینی، در روزگار خودش نخستین فقیه امامی است که به روشنی خواهان «تعویض نظام حکومت»شده است. هر چند فقیهان متقدم و هم عصر وی در کتب و دروس خویش، مباحث ولایت فقیه را مطرح کرده اند، تلاشی سازمان یافته برای ارایه تئوری جامع آن و کوششی سامان یافته در تغییر نظام حکومتی از آنان سر نزده است. نائینی به عنوان فقیهی نامور- گر چه نه در حد مرجعیت