فایل پاورپوینت کامل تعدد مذاهب و مسئله تقریب و وحدت اسلامی

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل تعدد مذاهب و مسئله تقریب و وحدت اسلامی!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل تعدد مذاهب و مسئله تقریب و وحدت اسلامی بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل تعدد مذاهب و مسئله تقریب و وحدت اسلامی از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل تعدد مذاهب و مسئله تقریب و وحدت اسلامی شامل 100 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل تعدد مذاهب و مسئله تقریب و وحدت اسلامی استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل تعدد مذاهب و مسئله تقریب و وحدت اسلامی با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل تعدد مذاهب و مسئله تقریب و وحدت اسلامی قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل تعدد مذاهب و مسئله تقریب و وحدت اسلامی حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل تعدد مذاهب و مسئله تقریب و وحدت اسلامی به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تعدد مذاهب و مسئله تقریب و وحدت اسلامی :

پیدایش مذاهب اسلامی

در زمان پیامبر اکرم(ص) از آن جا که احکام و مفاهیم به طور مستقیم از سوی آن حضرت صادر می شد، نیاز چندانی به اجتهاد دیگران وجود نداشت و اگر برخی صحابه اجتهادی هم داشتند پیامبر(ص) خود بر آن صحه گذاشت.[۱]

اختلاف ها در آن زمان، خیلی ساده بود و وقتی سرزمین اسلام گستردگی یافت، آیه «نفر» با توجه به واقعیت موجود، پایه اجتهاد و «حجّیت خبر واحد» را تشریح کرد. خداوند متعال می فرماید: «وَ ما کانَ الْمُؤْمِنُونَ لِینْفِرُوا کافَّهً فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ کلِّ فِرْقَهٍ مِنْهُمْ طائِفَهٌ لِیتفَقَّهُوا فی الدِّین وَ لِینْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَیهِمْ لَعَلَّهُمْ یحْذَرُونَ؛ و شایسته نیست مؤمنان همگی ]برای جهاد[ کوچ کنند، پس چرا از هر فرقه ای از آنان، دسته ای کوچ نمی کنند تا [دسته ای بمانند و] در دین آگاهی پیدا کنند و قوم خود را وقتی به سوی آنان بازگشتند، بیم دهند، باشد که آنان [از کیفر الهی] بترسند»(توبه/۲۲).

شیوه اجتهاد در این شرایط و پس از وفات پیامبر اکرم (ص) متداول تر گشت و در عصر تابعین به شکل مؤثرتری ادامه یافت، ولی هنوز مذاهب به شکل مشخص خود، مطرح نشده بود و پس از این دوره، یعنی بعد از «عصر تابعین» بود که مذاهب مطرح گشت.

بنا به اعتقاد استاد سایس، از آغاز قرن دوم تا نیمه قرن چهارم هجری، جهان اسلام شاهد ۱۳۸ مذهب و مکتب فقهی بود به طوری که بسیاری از شهرها، برای خود مذهب ویژه ای داشتند. («تاریخ الفقه الاسلامی»، صفحه ۹۲ به بعد). حال آن که استاد اسد حیدر این رقم را بیش از پنجاه دانسته است. («الامام صادق و المذاهب الاربعه»، جلد ۱، صفحه ۱۶۰).

به اعتقاد برخی علما، این مذاهب که پس از طبقه تابعین مطرح گردید، بیشتر مذاهب فردی بود که از سوی پیروان، ملاک عمل قرار نگرفت و از این رو با از میان رفتن پیروان اولیه، مذاهب مزبور نیز در صحنه نماند. ولی برخی دیگر، مذاهب گروهی به شمار می آید که در پرتو مجموعه های به هم پیوسته ای که از سوی پیروان و صاحبان اولیه آنها تدوین گشت، پختگی و انسجام بیشتری پیدا کرد. («موسوعه طبقات الفقهاء: بخش دوم از مقدمه، صفحه ۵۷. (متن عربی)).

از مذاهب گروه نخست (از میان رفته ها) می توان به موارد زیر اشاره کرد:

۱- مذهب حسن بصری (۲۳ ۱۱۰ ق)؛

۲- مذهب ابن ابی لیلی (۷۴۱۴۸ق)؛

۳- مذهب اوزاعی (۸۸ ۱۵۷ق)؛

۴- مذهب سفیان ثوری (۹۷۱۶۱ق)؛

۵- مذهب لیث بن سعد (متوفی سال ۱۷۵ ق)؛

۶- مذهب ابراهیم بن خالد کلبی (متوفی سال ۲۴۰ق)؛

۷- مذهب ابن حزم داود بن علی اصبهانی ظاهری (۲۰۲ ۲۷۰ ق)؛

۸- مذهب محمد بن جریر طبری (۲۲۴۳۱۰ق)؛

۹- مذهب سلیمان بن مهران اعمش (متوفی سال ۱۴۸ق)؛

۱۰- مذهب عامر بن شرحبیل شعبی (متوفی سال ۱۰۵ ق).

و بسیاری دیگر.

و مذاهبی که تا به امروز ادامه پیدا کرده اند عبارت است از:

۱- مذهب امامی اثنی عشری که امام محمد باقر و امام جعفر صادق(، معارف آن را گسترش بخشیدند؛

۲- مذهب زیدی؛

۳- مذهب حنفی؛

۴- مذهب شافعی؛

۵- مذهب مالکی؛

۶- مذهب حنبلی؛

۷- مذهب اباضی.

ما در این جا در پی بررسی زمینه های پیدایش مذاهب یا عوامل از میان رفتن یا گسترش آنها که شامل عوامل علمی، شخصی، سیاسی و اجتماعی و…. می گردد، نیستیم؛ آن چه بیش از هر چیز در این بحث برای ما اهمیت دارد، یادآوری نکات زیر است:

۱- پیدایش مذاهب، نشان دهند تکامل خرد اسلامی به منظور جبران غیبت پیامبر بزرگوار اسلام (ص) و گسستن رشته وحی از یک سو و گستردگی نیازها، فراوانی اتفاق ها و پیچیدگی جوامع از سوی دیگر و چه بسا به دلیل تراکم دانش فقهی و مطرح گشتن باب های گوناگون دانش فقه است. بنابراین حالتی طبیعی و در راستای حرکت تمدنی به شمار می رود.

۲- این مذاهب، در واقع یک ثروت گران قدر فکری برای تمدن اسلامی است که هرگز نمی توان آن را دست کم گرفت، هم چنان که هم برای حاکم اسلامی و هم برای مسلمانان، گستره ای برای انتخاب و گزینش بهینه در عرصه اجرای شریعت و پیاده کردن آن در زندگی فردی (به ویژه در شرایط عدم تقلید از اعلم) و اجتماعی، فراهم می آورد؛ زیرا رأی حاصل از یک روند به رسمیت شناخته شده ای چون اجتهاد، کاملاً قابل انتساب به اسلام است و عرصه وسیعی برای مانور و گزینش بهترین نظریات و آرا (حتی اگر حاکم خود و با اجتهاد شخصی خویش با آن رأی موافقت نداشته باشد) فراروی حاکم شرع قرار می دهد. حاکم شرع می تواند برای دست یابی به نظریه و دیدگاه برتر اجتماعی، به تلفیق و ترکیب آرای مختلف فقهی دست بزند که خود صادقانه ترین بیان انعطاف پذیری اسلامی است.

۳- شکل گیری این مذاهب هم چنان که اشاره گردید نشان دهند غنای زندگی اسلامی، طبیعی و کاملاً قابل انتظار بود. ولی آن چه که این پدیده طبیعی را به یک پدیده منفی در مسیر تاریخی اسلام تبدیل کرد همان چیزی است که آن را فرقه گرایی تنگ نظرانه می نامیم؛ روحیه فرقه گرایانه ای که از منطق گفت وگویی که قرآن کریم بدان فرا می خواند، فاصله گرفت و تساهل و تسامح و مدارای اسلامی را به یک سو نهاد و وارد جدال بیهوده و زشت گردید. ما در این میان، به تعبیر آقای قرضاوی (مجله «رساله التقریب» شماره ۳۶ صفحه ۲۱۰)، شاهد دوره های وحشتناک و شیوه های غیر اسلامی تکفیر، تفسیق و اتهام بدعت گذاری بوده ایم که خود به نزاع ها و درگیری های خونباری منجر شده و چه خون ها و اشک هایی که بر اثر آنها جاری نگشته و امت اسلامی را دچار پراکندگی و تفرقه نساخته و آن را از کسب موقعیت شایسته و سزاوار خود، محروم نکرده است.(نگاه کنید به کتاب: «قصه الطوائف» انصاری صفحات ۱۵۵ به بعد).

از این روست که ما به طور جدی خواهان بازگرداندن مذاهب به وضع طبیعی خود از طریق ترویج گفت وگوی سازنده اسلامی، هم دلی و هم نوایی و جست وجوی گستره های مشترک و در یک کلام خواهان چیزی هستیم که از آن به «حرکت تقریب مذاهب اسلامی» یاد می کنیم.

حرکت تقریب مذاهب اسلامی

روندی که در دهه های اخیر نام «حرکت تقریب» بر آن نهاده شده دارای ریشه هایی در دورترین دوره های اسلامی است، زیرا اصالت و پویایی خود را از اصول درخشان شریعت گرفته و ضرورت آن همگام با گسترش و تعمیق مسئولیت این امّت در بنای تمدن بشری یا دست کم مشارکت فعّال در آن، روشن تر گردیده است.

در اواخر دهه چهل قرن میلادی گذشته، علما و شخصیت های برجسته ای، شالوده اولیه این حرکت مبارک را پی ریزی کردند و جهادی راستین در تبیین آن به عمل آوردند و پس از بیان اصالت و نیز ریشه های شرعی و ضرورت رو به رشد و فزاینده آن، مقالات متعددی برای توضیح هر چه بیشتر این پدیده و توجیه آن برای مردم نگاشتند.

پایه های تقریب

به نظر ما، ایمان به مسئله تقریب، با توجه به پایه های زیر که همه مذاهب اسلامی بدون استثنا بدان باور دارند، در نهایت منطق، مطرح می گردد:

پایه نخست

ایمان به اصول اعتقادی اسلام؛ یعنی توحید الهی (در ذات و صفات و فعل و عبادت) و نبوّت پیامبر خدا(ص) و قرآن مجیدی که این دین به ارمغان آورده و آن چه در آن آمده است و نیز معاد روز قیامت.

پایه دوم

پای بندی کامل به همه ضروریات و ارکان اسلام از جمله: نماز، زکات، روزه، حج و…

پایه سوم

پای بندی همه جانبه به این که کتاب خدا و سنّت شریف نبوی، دو سرچشمه بنیادین شناخت نظر اسلام در همه مسایل، شامل مفاهیم هستی و زندگی و گذشته و حال و آینده انسان در هر دو جهان و احکام و شریعتی که زندگی و رفتارهای فردی و اجتماعی آدمی را سامان می بخشند، به شمار می روند. در مورد اصول و سرچشمه های دیگری چون عقل و قیاس و اجماع و جز آن باید گفت که آنها تنها هنگامی اعتبار دارند که به این دو سرچشمه اصلی مستند باشند و از آنها مایه گرفته باشند.

ائمه مذاهب و پیشوایان آنها همگی آشکارا این حقیقت را مطرح کرده و جز با استفاده و الهام از این دو سرچشمه، رأی و نظری ارایه نمی دهند.

روایات بسیاری نیز از ائمه اهل بیت(ع) وارد شده که تأکیدی بر این معناست، از جمله این فرموده امام جعفر صادق(ع):

«همه چیز باید به کتاب و سنّت، ارجاع داده شود».(«وسائل الشیعه»، ج۲۷، ص۱۱۱. موارد مشابه چنین روایتی، فراوان است).

امام مالک بن انس نیز می گوید:

«بدانید که من هم بشری هستم که به صواب یا خطا می روم، از این رو سخنانم را بر کتاب و سنّت عرضه کنید» («جلاءالعینین»، آلوسی، به نقل از ابن تیمیه، ص۱۹۹).

امام شافعی نیز سخنانی نزدیک به این مضمون دارد. (همان منبع، همان صفحه).

پایه چهارم

پای بندی به این که اسلام اجازه اجتهاد را به مثابه عملی جهت رسیدن به فهم اسلام، داده است. اجتهاد نقش بسزایی در تأکید بر انعطاف پذیری شریعت و توان آن نسبت به فراگیری چالش های زندگی طبق معیارها و ضوابط معین، ایفا می کند. پذیرش این نقش، ضرورتاً به معنای امکان ایجاد پیوند میان نتایج مختلف حاصل از اجتهاد حتی اگر متفاوت و یا متضاد با یک دیگر باشند از یک سو و اسلام از سوی دیگرست، زیرا برداشت ها، دیدگاه ها و باورها در این میان، متفاوت است (و در علوم اسلامی با عنوان «اسباب الخلاف»، تدریس می گردد).

به اعتقاد ما اگر اسلام اجازه داده که اجتهاد ]به مفهومی که بیان شد[ صورت گیرد، بدان دلیل است که دین و آیینی واقعی و فطری است و برای دینی که متعلق به همه دوران هاست و رشته وحی از آن گسسته و معصومانش در قید حیات نیستند، برای شناخت شریعت و احکام آن راهی جز اجتهاد وجود ندارد؛ هر چند این روش گاه گرفتار خودخواهی هایی می شود و آرای متفاوتی را عرضه می کند که چه بسا برخی از آنها با آن چه که خداوند متعال در اسلام منظور داشته، هم خوانی ندارد.

هم چنان که شاهد آنیم که این روش منطقی، در خصوص استنباط همه مسایل، از جمله عقاید و مفاهیم (یعنی تصوراتی که از یک سو بر عقاید و باورها مبتنی است و از سوی دیگر در ارتباط مستقیم با واقعیت قرار دارد) و احکام و حتی مواضع و دیدگاه های اسلام نسبت به برخی قوانین طبیعی، تعمیم داده می شود.

پایه پنجم

اصل وحدت اسلامی، گویای ویژگی مهمی از ویژگی های این امّت مقدس است که بدون آن نمی تواند مدعی کمال هویت خویش گردد. اسلام برنامه همه جانبه ای برای تحقق این وحدت در نظر گرفته که بر اساس چنگ زدن به ریسمان محکم الهی (یعنی هر راهی که به خدای یگانه منتهی گردد) و با تأکید بر وحدت اصل، وحدت خلق، وحدت هدف و وحدت شریعت و راه و با فراخوان به ورود همگانی به محدوده تسلیم کامل در برابر خدا و نفی وسوسه های شیطانی، صورت می گیرد، و در این راستا، آثار و پیامدهای وحدت را یادآور می شود و بذر اخلاقیات و عناصر فداکاری و ایثار در راه هدف کلی را در دل ها می کارد و همه معیارها و ملاک های تفرقه افکنی هم چون زبان، ملیت، وطن، طایفه و قبیله و رنگ را به یک سو می نهد و بر معیارهای انسانی هم چون علم و تقوا و جهاد و نیز لزوم جست وجوی وجوه اشتراک تأکید می کند و به استفاده منطق و عقل سلیم، یعنی منطقگفت وگوی آرام و علمی و نیز به موارد و عناصر دیگری که به دلیل روشنی و به منظور خودداری از درازی سخن، از آنها می گذریم فرا می خواند.

ایمان به این اصل، مقتضیاتی دارد که از جمله بنیادهای حرکت تقریب به شمار می رود و به آنها اشاره خواهد شد.

پایه ششم

اصل برادری اسلامی که خود بخشی از برنامه ای است که در بالا به آن اشاره شد و ترجیحمی دهیم به طور مستقل نیز بر آن تأکید کنیم، زیرا مهم ترین بخش به شمار رفته و سامان بخش همه روابط اجتماعی در اسلام است و معتقدیم که پیامدهای آن تنها به جنبه های اخلاقی منحصر نیست و جنبه های تشریعی را نیز در بر می گیرد و تأثیر همه جانبه خود را بر حرکت اجتهاد بر جای می گذارد و در نتیجه ما دیگر شاهد احکامی متناقض با این اصل، در جامعه اسلامی نخواهیم بود.

حرکت تقریب باید بر اساس این پایه های پنج گانه پی ریزی گردد و چه بسا پذیرش و باور به این پایه ها، به طور منطقی و خود به خود، ایمان به این حرکت را به دنبال خواهد داشت. از این رو معتقدیم تقریب، تنها به جنبه های اخلاقی یا شعاری منحصر نیست، هم چنان که تنها جنبه های تشریعی را در بر نمی گیرد بلکه فراتر از اینها، به جنبه های مختلف فکری و تمدنی پیوند می خورد و شایسته است که همه نخبگان فکری، فقهی و اندیشمندان در آن سهیم شوند و حتی باید از نخبگان نیز فراتر رفت و کل توده ها را زیر پوشش این اندیشه قرار داد. توده های مسلمان باید با فرهنگ تقریب بار آیند، زیرا هر چند اسلام بر اختلاف های فکری غیرمخرب و طبیعی، صحّه می گذارد، اما هرگز در پیوند با مواضع عملی نسبت به مسایل سرنوشت ساز داخلی و خارجی، کوچک ترین اختلافی را برنمی تابد. به همین دلیل است که در این آیین، کسی که در برابر حاکم شرع بایستد (یعنی مقامی که قاعدتاً باید موضع عملی امّت را یگانگی بخشد) هم چون کسی است که در برابر فرمان خدا ایستاده باشد، چون فرمانبری از حاکم شرع، هم سنگ با فرمانبری از خدا در نظر گرفته شده است.

اصول و ارزش هایی که دست اندرکاران تقریب باید بدان پای بند باشند

بنابر اصول و پایه هایی که ذکر شد و به پیروی از آن چه که علما و مبلغان تقریب از آن سخن گفته اند ما به پای بندی به ارزش های زیر فرا می خوانیم و این ارزش ها را خطوط کلی سیاست هایی تلقی می کنیم که برای تحقق اهداف مورد نظر، مد نظر قرار می گیرد.

۱- همکاری در موارد اتفاق

آن چه در عرصه های مختلف، مورد توافق است، بسیار زیاد است. مذاهب اسلامی، در اصول اعتقادی یا در عرصه های احکام تشریعی (که برخی علما این میزان را تا ۹۵% مجموعه کلی ذکر کرده اند) یا در گستره های اخلاقی که تقریباً اتفاق نظر کامل حاصل است و نیز در عرصه مفاهیم و فرهنگ اسلامی و حتی در روند تاریخ و نقاط عطف اصلی، به رغم وجود برخی اختلاف ها در ارزیابی مواضع معین، از مواضع مشترک فراوانی برخوردارند. در مورد مواضع عملی نیز آنها همگی متفق اند که این مواضع باید از طریق هم گرایی و هم بستگی اجتماعی و طی یک تصمیم جمعی یکسانی که رهبران دینی اتخاذ می کنند، از وحدت و یگانگی برخوردار باشد. تردیدی نیست که همکاری در وجوه مشترک فکری به معنای تلاش مشترک برای استحکام آنها در اذهان و اجتناب از هر اقدام متضاد با آنها و در نتیجه، عمق بخشیدن به آنها در کل حرکت جامعه اسلامی است.

همگامی و همکاری در عرصه های هم پیوند با رفتارهای فردی، اجتماعی و تمدنی، امر کاملاً روشنی است که این عرصه های حیاتی گوناگون را در بر می گیرد؛ پیاده کردن شریعت اسلام، بزرگداشت شعایر الهی هم چون نمازهای جمعه و حج و تحقق ویژگی هایی چون وحدت در امت اسلامی و…

یادآور می شویم که حرکت تقریب باید حداکثر تلاش خود را برای کشف این عرصه های مشترک و آگاهی دادن به توده های مسلمان و حتی به نخبگان به کار گیرد و در جهت گسترش هر چه بیشتر این عرصه ها گام بردارد.

۲- معذور داشتن یک دیگر در اختلاف ها

تا وقتی به گشودگی باب اجتهاد که حالتی طبیعی است و نمی توان با یک تصمیم آن را بست ایمان داریم و تا زمانی که دلایل و علل اختلاف از نتایج اجتهادی، پا بر جا و طبیعی است، باید نتیجه گرفت که اختلاف در آرا و فتواها، پذیرفتنی است. به لحاظ اسلامی نیز وجود اختلاف نظر نهی نشده است؛ آنچه نهی شده و ناپسندیده است، نزاع های عملی بیهوده و تضعیف کننده، تفرقه در دین، دسته بندی های مخرّب و امثال آن است و این خود دلیلی بر عقلانیت و منطقی بودن اسلام است.

بنابراین هر کدام از مسلمانان،