بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل صحیفه سجادیه گنجینه نغمه های معنوی :

۱. مهم ترین و اولین توصی من

«من به شما عزیزان توصیه می کنم که با صحیف سجادیه انس بگیرید؛ دعای پنجم صحیف سجادیه را مکرر در مکرر بخوانید. این دعای پنجم صحیف سجادیه مال ماست. هم ادعی صحیف سجادیه همین طور است. آنجایی که ما را به یاد مرگ می اندازد، آنجایی که ما را از لغزشها برحذر می دارد، آنجایی که عظمت معنویت دستگاه الهی را، از پیغمبر(ص)و یاران و ملائک الهی را به رخ ما می کشد، اینها همه اش برای ما استحکام بخش است. در هر میدانی، استحکام درونی برای ما تعیین کننده است. اگر ساخت درونی – چه درون شخصی خود ما، درون روحی و فکری خود ما، چه درون کلیت جامع ما – ساخت مستحکمی بود، هیچ چیز نمی تواند در مقابلش بایستد. این، مهم ترین و اولین توصی من به شماست.»[۱]

۲. پر از نغمه های معنوی

«من به یکایک شما عزیزان توصیه می کنم: تا آنجا که می توانید، با صحیف سجادیه مأنوس شوید. کتاب بسیار عظیمی است. اینکه گفته اند زبور آل محمّد (ص)، واقعاً همین طور است؛ پر از نغمه های معنوی است. دعا و درس است؛ هم درس اخلاق است، هم درس علم النّفس است، هم درس امور اجتماعی است. آنجا ملاحظه کنید: «اللَّهُمَّ إِنی أَعُوذُ بِک منْ هیجَانِ الْحِرْصِ، وَ سوْرَهِ الْغضَبِ، وَ غلَبَهِ الْحَسَدِ، وَ ضَعْفِ الصَّبْرِ، وَ قِلَّهِ الْقَنَاعَهِ، وَ شکاسَهِ الْخلُقِ، وَ إِلْحَاحِ الشَّهْوَهِ، وَ مَلَکهِ الْحَمِیهِ وَ مُتَابَعَهِ الْهَوَی، وَ مُخَالَفَهِ الْهُدَی، وَ سِنَهِ الْغَفْلَهِ، وَ تَعَاطِی الْکلْفهِ، وَ إِیثارِ الْبَاطِلِ عَلَی الْحَقِّ…؛ خدایا، پناه می برم به تو از شورِ آزمندی و تندی خشم و چیرگی حسد و کم طاقتی و ناخرسندی از روزی مقدّر و تندخویی و زیاده روی در لذت جویی و پا فشاری بر باطل و پیروی هوای نفس و سرپیچی از راه راست و فرو رفتن در خواب غفلت، و کوششِ بیش از نیاز و برگزیدن باطل به جای حق…» یعنی یکی یکی این خصوصیات معنوی و اخلاقی و این ریشه های فاسدی را که در نفس ما هست، در زبان دعا به ما معرفی می کند.

شما باید علاج اینها را هم از خدا بخواهید. وقتی که با خدا راز و نیاز می کنید، از جمله چیزهایی که می خواهید، علاج همین مشکلات درونی و نفسانی است. آن جامعه ای که حداقل مجموعه بزرگی از آن با این خصوصیات پرورش پیدا کند، همان جامعه ای است که هیچ ترفندی در آن کارگر نخواهد شد.»[۲]

۳. ابعاد دیگر تقوا در صحیفه سجادیه

«غالباً وقتی گفته می شود تقوا و پرهیزگاری، ذهن انسان می رود به رعایت ظواهر شرع و محرمات و واجباتی که دم دست ماست؛ نماز بخوانیم، وجوهات شرعی مان را بدهیم، روزه بگیریم، دروغ نگوییم. البته اینها مهم است، همه اش مهم است؛ لیکن تقوا ابعاد دیگری هم دارد که غالباً ما از اینها غفلت می کنیم. در دعای شریف مکارم الاخلاق یک فقره ای در توضیح این ابعاد دیگر هست: «اللَّهُمَ صلِ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ حَلِّنِی بِحِلْیهِ الصَّالِحِینَ، وَ أَلْبِسْنِی زِینَهَ الْمُتَّقِین» از خدای متعال درخواست می کند که پروردگارا! مرا با زیور صالحان زیور بده و با لباس پرهیزگاران ملبس کن. این لباس پرهیزگاران چیست؟ آن وقت این شرح جالب است: «فِی بَسْطِ الْعَدْلِ»؛ لباس پرهیزگاران در گستردن عدالت، «وَ کظْمِ الغَیظِ»؛ و فرو بردن خشم، «وَ إِطْفَاءِ النَّائِرَهِ»؛ در فرو نشاندن آتش؛ آتشهایی که بین افراد جامعه بر می افروزند. اینها تقواست. «وَ ضمِّ أَهلِ الْفُرْقَهِ»؛ افرادی که از شمایند؛ اما جدا شدند، سعی کنید اینها را گرد بیاورید! این جزو موارد تقواست که در دعای شریف مکارم الاخلاق – دعای بیستم صحیف مبارک سجادیه – به آن اشاره شده است. این دعا، بسیار دعای مهمی است. من عقیده ام این است که همه، به خصوص کارگزاران، باید این دعا را بخوانند و در مضامینش دقت کنند؛ تعلیم دهنده است «وَ إِصلَاحِ ذَاتِ الْبَینِ»؛ به جای آتش افروزی، خبرچینی، این را به جان آن انداختن، آن را در پوستین این انداختن، اصلاح ذات البین کنند؛ بین برادران مؤمن، برادران مسلمان، ایجاد ائتلاف کنند. اینها تقواست.»

۴. اهتمام به خودسازی

«اگر این قوت و قدرت و استحکام روزافزونی که در جبه اسلامی و نظام مقدس جمهوری اسلامی مشاهده می شود، ما را خاطر جمع کرد، بی دغدغه کرد، موجب خواب آلودگی ما شد، موجب غرور و غفلت ما شد، خواهد شد خطر؛ این خطر است. باید این زنگ بیدارباش همیشه در (جلوی) چشم ما باشد. چه کار باید بکنیم؟ باید درون خودمان را اصلاح کنیم. اصلاحِ دایمی جزو وظایف دایمی ماست. درون را چه جوری اصلاح کنیم؟ اول از خودمان شروع کنیم. بنده، شخص حقیرِ مذنبِ عاصی، از خودم شروع کنم. دیگران هم همین جور. اول رابط خودمان را با خدای متعال درست کنیم، اصلاح کنیم و به آنچه که خدای متعال از ما سؤال خواهد کرد، بیندیشیم «وَ اسْتَعْمِلْنِی بِمَا تَسْأَلُنِی غَداً عَنْه؛ [مرا بدان کار گمار که فردای قیامت از من بازپرسی خواهی نمود]» این، از جمله چیزهایی است که باید دایم در ذهن ما باشد. نمی گویم خودمان که کاملاً اصلاح شدیم، بعد به اصلاح مردم بپردازیم – که حالا ممکن است این به این آسانی ها هم به دست نیاید – وقتی شروع به اصلاح خود کردیم، آن وقت اصلاح جامعه هم برای ما آسان خواهد شد. و او – اصلاح جامعه – آسان تر از اصلاح نفس است. انسان می بیند دلهای مستعد را، دلهای آماده را، حرف پذیر و منطق پذیر را در این جامع بزرگ ایرانی خود ما؛ این جوانان ما، این مرد و زن مؤمن ما در اقصی نقاط کشور، از فرزانه ترین و باسوادترین و فهمیده ترین شان، تا طبقات پایین در اکناف گوناگون کشور، انسان می بیند که اینها حرف شنوی دارند؛ ما اگر بگوییم، اینها گوش می کنند. اگر گوش کردند، به احتمال زیاد، متأثر خواهند شد و آن تأثر در عملشان ظاهر خواهد شد.»[۳]

۵. ظلم پذیری هرگز

«در اسلام، همان قدر که ظلم کردن بد است، تسلیم ظلم شدن هم