فایل پاورپوینت کامل اندیشه های فقهی فیض کاشانی

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل اندیشه های فقهی فیض کاشانی!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل اندیشه های فقهی فیض کاشانی بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل اندیشه های فقهی فیض کاشانی از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل اندیشه های فقهی فیض کاشانی شامل 47 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل اندیشه های فقهی فیض کاشانی استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل اندیشه های فقهی فیض کاشانی با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل اندیشه های فقهی فیض کاشانی قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل اندیشه های فقهی فیض کاشانی حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل اندیشه های فقهی فیض کاشانی به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اندیشه های فقهی فیض کاشانی :

ملا محسن فیض کاشانی را علاوه بر حکیم، عارف، مفسر، محدث، عالم و شاعر بزرگ، از فقهای بزرگ و صاحب مکتب فقهی قلمداد کرده اند. ایشان با توجه به مراتب عالی علمی و جامعیت فقهی، آثار گران بهایی از خود بر جای گذاشته که به چند نمونه از آنها اشاره می شود.

او در جوانی کتاب معتصم الشیعه فی احکام الشریعه را در فقه نگاشت. وی این کتاب را با تکیه بر آیات قرآن و احادیث و روایات معصومان(ع) نوشت. از این کتاب، کتاب الصلوه و مقدمات آن، در سال ۱۰۴۲ ه‍. ق تألیف یافت.

اثر فقهی دیگر فیض، مفاتیح الشرایع است. وی در این کتاب به شکلی جامع تر به ابواب و مسائل فقهی پرداخته و افزون بر آن، بخشی از مسائل فقهی را که فقها در کتاب های فقهی به آن نپرداخته اند، مورد توجه قرار داده است. این کتاب دارای دو فن و هر فن از شش کتاب و خاتمه ای تشکیل می شود. این کتاب مورد اقبال بسیاری از فقها و عالمان بوده و هست، به گونه ای که تاکنون بر آن شرح های بسیاری نگاشته اند.

فیض در مسائل فقهی و شیوه استنباط احکام، رساله های بسیاری دارد. وی در اصول فقه نقد الاصول فی مخلص علم الاصول و الاصول الاصلیه فی مآخذ الاحکام بغیر ما اشتهر بین الاعلام را نگاشت. همچنین در ابواب متعدد و متنوع از فقه، رساله هایی دارد که از میان آنها می توان به ترجمه الطهاره ترجمه الصلوه، ترجمه الزکوه، ترجمه الصیام، ترجمه الحج و همچنین رساله الشهاب الثاقب فی تحقیق وجوب صلوه الجمعه فی زمن غیبه الامام(ع) اشاره کرد.

فیض در تعریف علم فقه و جایگاه آن در علوم اسلامی، آن را بخشی از تعالیم اسلامی می داند که ناظر به عمل متشرعین است. ایشان در تعریف علم احکام و فقه می نویسد:

علم شرایع عبارت است از علم به کیفیت عبادت های مشروعه از طهارت، نماز، زکات، روزه، حج، جهاد و امر به معروف و نهی از منکر و دانستن اسرار آنها و علم به حکم های مضبوطه از حلال و حرام در همه کسب ها و معامله ها مانند خرید و فروش و ربا و قرض و مضاربه و اجاره و شرکت و مزارعه و داد و ستد و رهن و ضمان و کفالت و وکالت و ودیعه و اقرار و صلح و انواع بخشش ها و کارهای خیر و نکاح و طلاق و تقسیم میراث و علم به حدود و تعزیرات و قصاص و دیات و تجهیز اموات و علم به آداب خوردن و پوشیدن و لباس و مسکن و سلام کردن و میهمانی و استعمال بوی خوش و طریق سخن گفتن و برادر گفتن و معاشرت با مردم و سفر و رعایت حقوق و مانند آن.[۱]

فیض در مقدمه معتصم الشیعه تفقه در دین را به دو قسم تقسیم می کند و می گوید:

تفقه در دین بر دو قسم است: یکی تفقه تحقیقی و دیگری تفقه تقلیدی. تفقه تحقیقی برای پیامبران و امامان(ع) است که علوم و معارف خود را از خدای تعالی می گیرند و در آنها به سر حد یقین می رسند و تفقه تقلیدی دو قسم می باشد که یکی از روی بینش است و دیگری بدون بصیرت و بینش. قسمی که از روی بینش و بصیرت است تقلید کردن از پیامبر و ائمه است که آن را تفقه می نامند و قسمی که از روی بی بصیرتی صورت می گیرد تقلید کردن از فقیه و مجتهد می باشد.[۲]

در طول تاریخ علم فقه و فقاهت، همواره دو مکتب فقهی در راستای یکدیگر قرار داشته که گاهی یکی بر دیگری چیره شده و در خور توجه قرار گرفته که یکی، مکتب فقهی مجتهدان است که از اواخر زمان شیخ مفید ظهور و بروز یافت و در زمان شیخ طوسی و سید مرتضی به اوج عظمت خود رسید و دیگری، مکتب فقهی محدثان که در قرن یازدهم و دوازدهم با عنوان مکتب اخباری در اصفهان و دیگر مراکز جهان تشیع ظهور کرد و فقهای بزرگی پرچمدار آن بوده اند که ملا محسن فیض کاشانی نیز یکی از آنهاست.

این مکاتب فقهی در بیشتر مسائل و مباحث نظرات مشابهی داشته اند، ولی دارای اختلافاتی نیز بوده و آرای متفاوتی از یکدیگر در مسائل فقهی بروز داده اند.

در این بخش برخی دیدگاه های فقهی فیض را بیان می کنیم. یکی از محل های نزاع و اختلاف درباره مأخذ فقه است. فیض می گوید:

مأخذ استوار احکام فقه و اصول محکم آن محکمات کلام الله تعالی و کلام رسول الله صلی الله علیه و آله و کلام اهل بیت(ع) است. بی آنکه از دیگران ولو اینکه از بزرگان باشند، تقلید شود و بی آنکه به چیزی که آن را اجماع[۳] می نامند، استناد شود و بی متابعت کردن از شهرت فتوایی بدون دلیل و بی آنکه بنا گذاشته شود بر اصول فقه که بدعت است و شرع نسبت به آن رخصت نداده و آن را حجت ندانسته است و نه آنکه با دست کوتاه نسبت به الفاظ (ادله) جمود شود و نه آنکه به قیاس عمل شود.[۴]

ایشان به دلیل گرایش اخباری گری، اذعان دارد که ما فقط از قرآن و احادیث ثابت از معصوم(ع) پیروی می کنیم و آن هم احادیثی که با قرآن مخالفتی نداشته باشد. او مانند اخباری های دیگر اجماع را نیز رد و در کتاب سفینه النجاه چنین می نویسد: «مأخذ احکام شرعی فقط محکمات کتاب و سنت و احادیث اهل عصمت(ع) هستند و اجتهاد در آنها و اتفاق آرا (یعنی اجماع)، بدعت در دین و از اختراعات مخالفین (اهل سنت) می باشد».[۵]

البته ایشان اجماع مورد اعتماد خود را این گونه بیان می کند: «فقط یک نوع اجماع از طرف ائمه هدی(ع) مجاز و حجت شناخته شده است و آن این است: گاهی یک روایت و حدیث از احادیثی است که شیعه در نقل و عمل به مضمون آن اتفاق نظر دارند و چنین حدیثی را مجمع علیه نامیده اند».[۶]

با اینکه او به تندی به اجماع و دلیل عقلی که از مآخذ فقهی هستند، حمله می کند، در جاهای مختلف، از آن دو دلیل بهره می برد و جسته و گریخته به آنها متمسک می شود.

مثلاً در باب خمس در غنایم به اجماع متمسک می شود یا در باب صدق، صدقه را بالضروره مستحب می داند و یکی از دلایلش را دلیل عقلی ذکر می کند.[۷]

فیض شهرت فتوایی در عصر غیبت را بی اعتبار می داند و معتقد است، چنانچه کسی امام معصوم(ع) را نیابد و به فقیه فتوادهنده به قول امام(ع) دسترسی نداشته باشد، باید جانب احتیاط را برگزیند و اگر احتیاط به دلیل عسر و حرج امکان نداشت، مخیر است در عمل کردن بین اخبار متعارض و اقوال منقول از پیامبر و ائمه اطهار(ع) و نباید به اقوال مجتهدین عمل کند؛ زیرا اختلاف در اقوال علما بیشتر از تعارض و اختلاف در احادیث معصومین(ع) است و دیگر اینکه در تعارض بین دو خبر از ائمه مأثور است که می توانی هر کدام را که بخواهی برگزینی. بنابراین ایشان به دلیل گرایش اخباری گری برخی مآخذ فقه از جمله اجماع و دلیل عقلی و شهرت فتوایی را دارای اعتبار نمی داند و به همین جهت نظراتی متفاوت با مجتهدین داشته که در برخی مواقع باعث شده به او حمله کنند و او را مورد طعن قرار دهند.

البته نباید از نظر دور داشت که مجتهدان، اجماع و عقل را در کتاب های اصول فقه از مآخذ فقهی بیان فرموده اند، ولی در فقه از آنها بهره نگرفته و اعتراف کرده اند که فقه دارای دو دلیل و دو مأخذ کتاب و سنت است.

آیت الله شهید محمدباقر صدر، در کتاب الفتاوی الواضحه می گوید: «من در تمام مباحث فقهی جست وجو کردم و حتی یک مسئله کوچک را نیافتم که فقها به دلیل عقلی در آن استناد کرده باشند».[۸]

درباره اجماع نیز شیخ انصاری در مسائل به تفصیل درباره اجماع و انواع آن بحث و بررسی کرده و در آخر بحث به این نتیجه رسیده که هیچ اجماعی از نظر شیعه حجیت ندارد، نه اجماع منقول و نه اجماع محصل.[۹]

اختلاف میان دو مکتب ف