فایل پاورپوینت کامل توبه و بازگشت به سوی خدا، سبب نجات انسان

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل توبه و بازگشت به سوی خدا، سبب نجات انسان – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل توبه و بازگشت به سوی خدا، سبب نجات انسان شامل 67 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل توبه و بازگشت به سوی خدا، سبب نجات انسان گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل توبه و بازگشت به سوی خدا، سبب نجات انسان با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل توبه و بازگشت به سوی خدا، سبب نجات انسان از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل توبه و بازگشت به سوی خدا، سبب نجات انسان با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل توبه و بازگشت به سوی خدا، سبب نجات انسان را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل توبه و بازگشت به سوی خدا، سبب نجات انسان :

سید رضی (رضوان الله تعالی علیه) کلمات نورانی حضرت علی علیه السلام را از خطبه ها و نامه های آن حضرت استنباط کردند. این طور نبود که خود حضرت، تک تک این کلمات را بیان فرموده باشند. یک خطبه مفصّلی است که بخشی از آن خطبه ها را سید رضی (رضوان الله علیه) به عنوان کلمات حکیمانه انتخاب کرد یا نامه های مفصّلی است یا وصایای مبسوطی است که از آنها این کلمات را انتخاب کرد. کلمه شصت و سوم این است: «الشَّفِیعُ جَنَاحُ الطَّالِبِ»؛ یعنی کسی که چیزی را طلب می کند این بدون شفاعت نمی شود. «شَفع» به معنای جفت است، «وَتر» به معنای تک و طاق است. یکی را می گویند «وَتر»، دو تا را می گویند «شفع». انسان بخواهد تنها حرکت کند به مقصد نمی رسد. بالی می خواهد که با آن بال پرواز کند. حضرت فرمود: شفیع هر کسی بال اوست. همان طوری که سواره بهتر از پیاده به مقصد می رسد، کسی که بال دار است در فضا بهتر از بی بال به مقصد می رسد. فرمود شفیع هر کسی بالِ پرواز اوست، این مطلب اوّل.

در این کتاب های فقهی و اصولی اصطلاحی است اگر کسی حرفی بزند برهانی اقامه نکند می گویند این حرف وِتر است مَوتور است تک است و به ثمر نمی رسد؛ اما وقتی این دعوا با برهان باشد آن ادّعا با دلیل باشد می گویند این کلام مشفوع به برهان است؛ یعنی شفیع دارد، همراه دارد. برهان این کلام شفیع این کلام است. این کلام را به مقصد می رساند. «هذا الکلام مشفوعٌ بالبرهان»؛ یعنی بال دارد. برهان هر مطلبی بال آن مطلب است که می تواند پرواز کند.

انسان بدون بال به مقصد نمی رسد. فرمود شفیع هر کسی بال اوست؛ منتها این بال را مشخص کردند. فرمود: «لَا شَفِیعَ أَنْجَحُ مِنَ التَّوْبَه»؛ ما که معصوم نیستیم لغزش داریم اشتباه علمی داریم اشتباه عملی داریم می لغزیم، یک شفیع می خواهیم یک بال می خواهیم که وقتی افتادیم با آن بال پرواز کنیم. ائمه فرمودند توبه بال انسان است: «لَا شَفِیعَ أَنْجَحُ مِنَ التَّوْبَه»، اگر کسی لغزید و بعد توبه کرد، می تواند پرواز کند؛ اما اگر همچنان به لغزش خود ادامه داد یا بی تفاوت بود و بالی تهیه نکرد، این در بین راه می ماند. در این مسافرت قدرت پرواز ندارد، «لَا شَفِیعَ أَنْجَحُ مِنَ التَّوْبَه».

اگر کسی این راه ها را طی کرد، لغزش های او زیاد بود و نتوانست بال بزند و به مقصد برسد، آن گاه ائمه(علیهم السلام) و شفعای دیگر، قرآن بهترین شفیع است، اهل بیت بهترین شفیع هستند، تا برسد به بیان نورانی ائمه(علیهم السلام) که فرمود: «و آخر من یشفع ارحم الراحمین». آن آخرین بالی که به انسان می دهند گذشت خداست. آخرین شفیع «ارحم الراحمین» است.

بعضی از کارهاست که هیچ کس حاضر نیست شفاعت کند. در برابر رحمت بی انتهای الهی هیچ چیزی نیست که قابل بخشش نباشد. آخرین کسی که از انسان شفاعت می کند و به انسان بال و پر می دهد که با آن بال پرواز کند و به مقصد برسد رحمت بی انتهای ذات اقدس الهی است که فرمود: شفیع جناح طالب است. یک بیان نورانی از حضرت امیر(سلام الله علیه) است که در جواب نامه دربار اموی نوشت؛ فرمود: خیلی ها می روند شهید می شوند اما از خاندان ما کسی شربت شهادت نوشید می شود سید شهداء، عموی من حمزه سید شهداست. خیلی ها می روند جبهه جانباز می شوند؛ اما برادرم وقتی رفت دست را داد، ذات اقدس الهی به او بال فرشتگی داد شده جعفر طیار. او دست در جبهه داد خدای سبحان به او بال داد. در بعضی از نقل ها ذیل آیه سوره «فاطر» که دارد: جَاعِلِ الْمَلاَئِکهِ رُسُلاً أُوْلِی أَجْنِحَهٍ مَّثْنَی وَ ثُلاَثَ وَ رُبَاعَ، آنجا دارد که بعضی از شهدایی که دستشان را در راه خدا دادند و خدا به آنها بال داد، «یطِیرُ بِهِمَا مَعَ الْمَلَائِکهِ فِی الْجَنَّه»، هم پرواز بهشتی ها می شوند. پس این مقام هست.

بنابراین اگر کسی لغزید می تواند بال تهیه کند و لغزش خودش را جبران کند و به پروازش ادامه بدهد، راه باز است، وسیله باز است و هیچ کسی بین ما و خدای ما نیست که حاجب باشد. این توبه بهترین شفیع است، «لَا شَفِیعَ أَنْجَحُ مِنَ التَّوْبَه». مستحضرید که این سننی دارد، آدابی دارد، مستحباتی دارد، اما هیچ کدام از اینها رکن نیست. رو به قبله نشستن، با وضو یا غسل بودن، نماز توبه خواندن، سجده کردن، اینها جزء همراهان و آداب و سنن است. توبه همان اراده شکست ناپذیری است که با خدا انسان در بین می گذارد؛ «خدایا بد کردم پشیمان شدم آمدم»! این می شود توبه. حالا آن تشریفات حساب دیگری دارد، همراهان مستحب است. فرمود: «الشَّفِیعُ جَنَاحُ الطَّالِبِ».

مطلب دیگر در حکمت ۶۴ فرمود: «أَهْلُ الدُّنْیا کرَکبٍ یسَارُ بِهِمْ وَ هُمْ نِیامٌ»؛ اکثری مردم که فقط دنیا می اندیشند، به این فکر هستند که چه چیزی تهیه کنند و چه بخورند و چه بسازند و چه بگذارند و چگونه با دست خالی بروند. این کار اکثری مردم است که از زمین چه در بیاورند، روی زمین چه بگذارند و با دست خالی بروند. این بزرگان حکمت گفتند اگر کسی خانه خوبی ساخت، فرش خوبی تهیه کرد، این زینت الأرض است نه زینت او. باغی که درست کرد آن منطقه زمین را مزین کرد. خانه ای که ساخت آن بخش از زمین را مزین کرد؛ اما خُذُوا زِینَتَکمْ عِندَ کلِّ مَسْجِدٍ. خدای سبحان فرمود: حَبَّبَ إِلَیکمُ الْإِیمَانَ وَ زَینَهُ فِی قُلُوبِکمْ، آنچه در جان ماست به نام علم و عقل و عدل آن زینت ماست؛ وگرنه باغ و راغ زینت زمین است نه زینت ما. حتی اگر کسی آسمان برود و شمس و قمر را تصاحب کند باز هم قرآن می فرماید این شمس و قمر زینت آسمان است، نه زینت شما، إِنَّا زَینَّا السَّماءَ الدُّنْیا بِزِینَهٍ الْکوَاکبِ، آفتاب زینت هیچ کس نیست، قمر زینت هیچ کس نیست. بر فرض کسی برود آنجا و مالک آنها بشود. زینت هر کسی در جان او نهفته است.

فرمود اکثری مردم خواب هستند. ببینید آدم خوابیده، دو تا خاصیت دارد: یکی اینکه از گذشته و حال و اینها بی خبر است، آنچه می گذرد در او بی تفاوت است؛ یکی اینکه چیزهایی را می بینید وقتی بیدار شد دست او خالی است. فرمود: «النَّاسُ نِیامٌ فَإِذَا مَاتُوا انْتَبَهُوا»؛ هنگام مرگ بیدار می شوند. خوابیده اگر در عالم خواب خیلی چیز خواب ببیند که فلان زمین را دارد فلان مکان را دارد و فلان مکانت را دارد بعد وقتی بیدار شد دستش خالی است، این مثال ممثّل را بیان می کند. فرمود اکثری مردم آنچه در زندگی شان می گذرد خواب می بینند که چیزی دارند. اگر واقعاً مال اینها باشد چرا هنگام مرگ با دست خالی می روند؛ معلوم می شود مال اینها نیست؛ معلوم می شود تا به حال خواب می دیدند که مال اینهاست، «النَّاسُ نِیامٌ فَإِذَا مَاتُوا انْتَبَهُوا».

اما همین حدیث نورانی را بزرگان دیگر از آن یک برداشت دیگری دارند؛ چون مستحضرید کلمات معصومین(علیهم السلام) مثل قرآن کریم، ظاهری دارد باطنی دارد، معنای اوّلی دارد، معنای ثانوی دارد. این «النَّاسُ نِیامٌ فَإِذَا مَاتُوا انْتَبَهُوا»، معنای ظاهری اش همین است که گفته شد؛ یعنی اکثری مردم خیال می کنند چیزی دارند، اگر واقعاً مال اینها باشد چرا هنگام مرگ همه را باید بگذارند و با دست خالی بروند؟ مثل انسانی که خواب می بیند چیزی دارد، بعد وقتی که بیدار شد می بیند که خبری نیست، «النَّاسُ نِیامٌ فَإِذَا مَاتُوا انْتَبَهُوا». اما آن معنای دقیق این حدیث نورانی این است که انسان که در خواب هست یک سلسله چیزهایی را می بیند و این چیزها تعبیر دارد، گذشته از تأویل. تعبیر فنّی است که مقدور هر کسی نیست. یک روانکاو و روانشناس ماهر می طلبد که خواب ها را تعبیر کند. چون انسان که درعالم رؤیا چیزی می بیند اگر عین همان را که دیده است به خاطر بسپارد و بیدار که شد عین آن را بگوید شاید خود همان واقع بشود؛ نظیر آنچه وجود مبارک خلیل حق گفت: إِنِّی أَری فِی الْمَنامِ أَنِّی أَذْبَحُک همان داشت واقع می شد؛ منتها قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیا هم آمده در کنارش تتمیم کرده. اما اگر حادثه ای را که می بیند از آن حادثه نفس او عبور بکند به مشابه سازی، به بدل سازی، به بدیل سازی، به مثیل سازی، آخرین صورتی که یادش هست و بیدار می شود این را برای معبّر می گوید که من در عالم رؤیا این را دیدم. در حالی که در عالم رؤیا این را ندید، آن اوّلی را دید، از آنجا عبور کرد به دومی و سومی و چهارمی رسید. معبّر اگر کارشناس ماهر باشد، از همه این کتَل ها و عقبه های کئود باید عبور بکند، عبور بدهد، هم معبّر باشد هم عابر، عبور بکند و عبور بدهد، به آن اوّل برسد، وقتی به اوّل رسید می گوید خواب شما این است. فرمود: انسان آنچه را که می بیند تعبیر دارد؛ یعنی زمینی هست، آسمانی هست، اعمالی هست، فراز و فرودی هست، اینها را می بیند. تعبیر اینها در قیامت ظاهر می شود. چرا بعضی سیاه محشور می شوند؟ بعضی سفید محشور می شوند؟ بعضی ناقص محشور می شوند؟ بعضی کامل محشور می شوند؟

بسا سواره که آنجا پیاده خواهد شد بسا پیاده که آنجا سوار خواهد بود

بسا امیر که آنجا اسیر خواهد شد بسا امیر که آنجا فرمانگذار خواهد بود

چرا این طور است؟ معلوم می شود آنچه الآن اینجا هستند تعبیر دارد و در قیامت تعبیرش روشن می شود. اینها خواب می بینند که امیر هستند یا او خواب می بیند که مال دارد. او خواب می بیند که به جایی رسیده است. آنچه که در دست اینهاست خواب می بینند که دارند و قیامت تعبیر این رؤیاها مشخص می شود، «النَّاسُ نِیامٌ فَإِذَا مَاتُوا انْتَبَهُوا». هم معنای اوّلش می تواند درست باشد هم معنای دومش می تواند درست باشد. یک بیان نورانی که حضرت فرمود شب و روز دو تا مرکَب هستند خسته هم نمی شوند. اگر ما دو تا اتومبیل داشته باشیم یکی شب ما را ببرد، یکی روز ما را ببرد هیچ کدام توقّع هم نداشته باشیم، زود به مقصد که قبر است می رسیم که فرمود لیل و نهار «مَطِیتان»؛ دو تا مرکَب راهرو هستند. این زمان به نام شب آن زمان به نام روز، این زمان شب و روز ما را دارند می برند تا به گور. اگر کسی مطیه او لیل و نهار باشد او زود به مقصد می رسد. فرمود خیلی طول نمی کشد که انسان به کنار قبرش می رسد. پس ما سواریم و مَرکب ما زمان است و زمان هم گذراست توقّف ندارد خسته نمی شود. «النَّاسُ نِیامٌ»، مثل راکبی که «یصار بِهِم»، ولی در حال خواب داریم این سیر و مسافت را طی می کنیم؛ وگرنه مسافت پر از آیات الهی است. اگر کسی بیدار باشد که بیداری را به همراه می برد. او آیات الهی فراوان