فایل پاورپوینت کامل حکمت و معرفت نتیجه صبر و استقامت در هدف

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل حکمت و معرفت نتیجه صبر و استقامت در هدف – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل حکمت و معرفت نتیجه صبر و استقامت در هدف شامل 67 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل حکمت و معرفت نتیجه صبر و استقامت در هدف:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل حکمت و معرفت نتیجه صبر و استقامت در هدف به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حکمت و معرفت نتیجه صبر و استقامت در هدف به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حکمت و معرفت نتیجه صبر و استقامت در هدف با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل حکمت و معرفت نتیجه صبر و استقامت در هدف با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل حکمت و معرفت نتیجه صبر و استقامت در هدف با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل حکمت و معرفت نتیجه صبر و استقامت در هدف را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حکمت و معرفت نتیجه صبر و استقامت در هدف :

در جریان نهج البلاغه به کلمات حکیمانه حضرت علی علیه السلام بحث درباره ایمان است. برخی از این کلمات از نامه های آن حضرت است. بعضی از این کلمات جزء خطبه های آن حضرت است. در نهج البلاغه یک سلسله تکرار هست و یک سلسله کمبود. خود سید رضی(رضوان الله تعالی علیه) فرمودند مختاری از خطب و نامه ها و کلمات حضرت آمده و این کتاب شریف تمام نهج البلاغه به صورت نظم از این کتاب محصولی به دست داد. آنچه در این قسمت ها به عنوان کلمات حکیمانه آن حضرت نقل می شود، از یکی از خطبه های نورانی آن حضرت است که در کتاب شریف تمام نهج البلاغه جزء خطبه آمده است. طبق این نهج البلاغه های چاپ شده معمول، کلمه سی مشتمل است بر یک سلسله مطالب متنوع که از حضرت سؤال شده است که ایمان چیست؟ که خدای سبحان از ایمان یاد کرده است و مؤمنان را به بهشت وعده داده است و سعادتمند می داند، چیست؟ «سُئِلَ ع عَنِ الْإِیمَانِ»، حضرت فرمود: «الْإِیمَانُ عَلَی أَرْبَعِ دَعَائِمَ عَلَی الصَّبْرِ وَ الْیقِینِ وَ الْعَدْلِ وَ الْجِهَادِ». آن گاه صبر را فرمود: «عَلَی أَرْبَعِ شُعَبٍ» که در جلسه قبل بحث شد. یقین را هم می فرماید: «عَلی أَرْبَعِ شُعَبٍ». فرمود: «وَ الْیقینُ مِنْهَا عَلی أَرْبَعِ شُعَبٍ: عَلی تَبْصِرَهِ الْفِطْنَهِ، وَ تَأَوُّلِ الْحِکمَهِ وَ مَوْعِظَهِ الْعِبْرَهِ وَ اتِّبَاعِ سُنَّهِ الأَوَّلینَ. فَمَنْ تَبَصَّرَ فِی الْفِطْنَهِ تَبَینَتْ لَهُ الْحِکمَهُ وَ مَنْ تَبَینَتْ لَهُ الْحِکمَهُ عَرَفَ الْعِبْرَهَ وَ مَنْ عَرَفَ الْعِبْرَهَ عَرَفَ السُّنَّهَ وَ مَنْ اتَّبَعَ السُّنَّهَ فَکأَنَّمَا کانَ فِی الأوَّلینَ»، آن وقت عدل را شرح می دهد.

می فرماید ایمان چهار شبعه دارد: یک شعبه آن صبر است. معنای صبر و اقسام صبر گذشت. یک شعبه و رکن آن یقین است. یقین را فرمود چهار شبعه دارد: یکی فطانت و هوشمندی خلقت و آفرینشی است. کسی می تواند حکیم باشد که یک هوش قوی معتدل داشته باشد و این هوش قوی را در جای صحیح به کار ببرد و معارف دقیق فرا بگیرد، آن معارف را هم ذکر می کند. بزرگان قبلی آنچه را که بررسی کردن از نظر تجربه هایی که درباره درون خود به عنوان روان شناسی شناختند، حالا ممکن است بیش از این هم کشف بشود، می گفتند انسان در درون خود نیرویی دارد که با او کارهای علمی را انجام می دهد که می فهمد. نیرویی دارد که با او آنچه ملائم با اوست آن را جذب می کند که جاذبه اوست. نیرویی هم در درون اوست که با او ناملائم ها را دفع می کند که دافعه اوست. بیش از این سه نیرو گفتند ما در دستگاه درونمان نیافتیم. نیرویی است که مربوط به فهم است که حوزه و دانشگاه با آن کار می کنند. نیرویی است که انسان آنچه ملائم با حال اوست جذب می کند که از او به عنوان غریزه اشتها، شهوت و مانند آن یاد می شود. نیرویی است که با او بیگانه را دفع می کند.

ما هر چه تلاش و کوشش کردیم بیش از این سه نیرو نیافتیم. آنکه مدیریت این سه نیرو را به عهده دارد او به نام روح آدمی است، نفس آدمی است. نفس انسان این سه قوه را دارد که اگر اینها را خوب تدبیر کند می شود یک حکیم، می شود عادل، می شود مؤمن، پس نیرو بیش از این است. در جریان امور حسّی، پنج نیرو را کشف کردند بر اساس تجربه ها که همین حواس خمسه است. در درون بیش از سه نیرو گفتند ما کشف نکردیم؛ البته آن سه نیرو هر کدام زیر مجموعه فراوانی دارند. آن نیرویی که مربوط به فهمیدن است واهمه زیر مجموعه اوست، اگر به معانی جزیی تعلّق بگیرد. خیال زیر مجموعه اوست. متخیله که غیر از خیال است و در هنرها مثل سینما و امثال سینما خودش را خیلی نشان می دهد، زیر مجموعه نیروی ادراک است. وهم و خیال و متخیله و اینها این طور هستند. نیروی شهوت زیر مجموعه فراوانی دارد، نیروی غضب زیر مجموعه فراوانی دارد. بحث های جهاد را نیروی غضب به عهده دارد؛ چه جهاد درون چه جهاد بیرون، چه جهاد اکبر چه جهاد اصغر. مسئله تأمین اقتصاد، تأمین نکاح، تأمین امور زندگی، تأمین لوازم حیاتی اینها را قوّه شهویه به عهده دارد. می گویند ما بیش از این کشف نکردیم.

ممکن است تجاربی که بعدها پیش آمده یا بعدها پیش می آید، بیش از این کشف بکند؛ ولی تاکنون بیش از این کشف نشده است. در این خطبه نورانی فرمود هر کدام از اینها مسئولیتی دارند. وقتی انسان مؤمن است که در فهم دارای فطانت بینا باشد، فطانت در قبال جُربزه و در قبال کودنی است. انسان برای درک مطالب که مطالبی را می خواهد بفهمد، نیرویی در او هست که اندیشه و ادراک به آن سپرده است. این نیرو یا زودپرواز است یا کندپرواز است یا معتدل. ببینید بعضی ها دارای جُربزه هستند، جربزه چیز بسیار بدی است. آن جُربزه این است که وقتی مطلبی طرح می شود، او یا فوراً اشکال می کند یا فوراً قبول می کند. این قبول و نکول بیجا یا زودپروازی است یا دیرپروازی است. قبل از اینکه مسئله برای او حلّ بشود، برهانی بشود یا قبول می کند یا اشکال می کند که این را جربزه می گویند. جربزه مثل آن گنجشکی است که زودپرواز است، یک جا نمی نشیند آرام نمی شود تا مطلب را بفهمد.

یا دیرپرواز است که در اثر بلادت و بلید بودن و کودنی است که استاد چندین بار باید یک مطلب را بگوید تا ذهن او از جایی به جایی حرکت کند، از معلوم به مجهول برسد آن مجهول را معلوم کند. این کندپروازی، این بلادت، این کودنی، این دیرپروازی است که این را نمی گویند فطانت و زیرکی. فرمود حکیم و مؤمن کسی است که در هوش معتدل باشد، نه زودپرواز، نه دیرپرواز.

گفتند اگر خواستید عقل کسی را آزمایش کنید در مجلسی که نشسته است سخنان غیر معقول بگویید، اگر او باور کرده است بدانید کمبود عقلی دارد. حضرت فرمود: اوّلین رکن یقین برای مردان و زنان باایمان، داشتن فطانت بیدار است. فَطِن بودن، زیرک بودن، خردورز بودن، خوش فهم بودن، این است که تا چیزی برهانی نشود باور نمی کند؛ نه حرف هر کسی را باور می کند، نه هر مطلبی را زود باور می کند، نه مطلبی اگر واقعاً ثابت شد در پذیرش آن تأمل دارد؛ نه دیرپرواز است، نه زودپرواز. به این می گویند فطانت و هوش مندی و خردمندی و خردورزی. این اوّلین است.

«وَ الْیقینُ مِنْهَا عَلی أَرْبَعِ شُعَبٍ: عَلی تَبْصِرَهِ الْفِطْنَهِ»؛ این نیرویی که دارد باید این نیرو را به کار برد؛ این نیرو را تا نفس می کشد باید به کار ببرد. هیچ وقت کسی مجاز نیست بگوید من بازنشست شدم، فارغ التحصیل شدم. مگر آدم دهن باز می کند می گوید من فارغ التحصیل شدم؟! به ما می گفتند تا نفس می کشی باید بفهمی؛ نه علم محدود است، نه کمال محدود. اگر کسی گفت من فارغ التحصیل شدم، «أُصِیبَتْ مَقَاتِلُه»؛ این اوّلین روزی است که تیر خورده است.

در یکی از بیانات نورانی وجود مبارک حضرت امیر؛ چون نهج البلاغه هم مثل قرآن کریم «یفَسِّرُ بَعضُهُ بَعضاً»؛ تفسیر بعض به بعض، استشهاد بعض به بعض، این جزء حکیمانه ترین روش تفسیر هر متن است. این را در خطبه ۱۵۰ فرمود؛ فرمود: مردان الهی کسانی هستند که این فهمشان را با بحث، با مطالعه مثل این آهنگرها تیز می کنند. اگر کسی اشکال کرد استقبال می کنند؛ اشکال یک نعمت خوبی است، فوراً می روند بررسی می کنند راه حل پیدا می کنند. این ذهن را تیز کردن، فعال کردن، با درس، با پیش مطالعه، با بحث، با تأمّل، این ذهن ظریف می شود و موشکاف می شود. اینکه گفتند موشکاف، موشکاف؛ ما در تعبیرات فارسی داریم موشکاف، در تحقیقات کتاب های عربی می گویند فلان شخص جزء کسانی است که «شقّق الشعر»، این در کتاب های عربی از علمای بزرگ که نام می برند، می گویند «شقق الشعر». این «شقق الشعر»؛ یعنی مو را شکافت. این مو را از کمر شکافتن که مهم نیست، با یک قیچی زود شکافته می شود؛ اما از عمود و طول موهای باریک که به زحمت دیده می شود. اگر کسی اینها را بخواهد بشکافد، دیدنی آن سخت است چه رسد به شکافتن آن. یعنی این شخص مطلب عمیق را که خیلی ها نمی بینند می بیند؛ بعد از اینکه دید آن را هم تحلیل می کند؛ این دو تا کار مربوط به اوست: موی بسیار باریک را خیلی ها نمی بینند؛ بر فرض ببینند آن هنر را ندارند که این را از بالا نصف بکنند. بزرگان کسانی هستند که مطلب عمیقی که خیلی ها نمی بینند اینها می بینند و خیلی ها بعد از دیدن، توان اینکه آن را تحلیل بکنند ندارند، اینها تحلیل می کنند. اینها را ما در فارسی می گوییم موشکاف، در عربی می گویند که «شقّق الشعر».

وجود مبارک حضرت امیر در این بخش از خطبه ۱۵۰ فرمود: اینها کسانی هستند که «ثُمَّ لَیشحَذَنَّ قَومٌ شَحذَ القَینِ النَّصلَ»؛ «قین»؛ یعنی آهنگر. آهنگر چه کار می کند؟ این شمشیر را تیز می کند. «شَحذ»؛ یعنی تیز کردن. «تشحیذ» هم اینکه می گویند: «تشحیذاً للأذهان»؛ یعنی کاری بکنند که ذهن ها تیز بشود. حضرت فرمود همان طوری که آهنگر این شمشیر را تیز می کند تا دشمن را از پا در بیاورد، یک خردمند این ذهن را تیز می کند تا اشکال را جواب بدهد، شبهه را جواب بدهد و نقد را برطرف کند. «تُجلَی بالتَّنزِیلِ أَبصَارُهُم»؛ قرآن کریم نور چشم آنها را روشن می کند، چون چشم برای دیدن است؛ اما بدون نور که نمی بیند. این چراغ قرآن برای این است که انسان با چشم دل در سایه نور قرآن، این چیزها را ببیند؛ وگرنه چشم بدون نور که نمی بیند. در قرآن هم خدا فرمود ما کتاب و نور مبین فرستادیم. این نور و این هم چشم که چشم در سایه این نور و هدایت این نور، معارف را می بیند. آن گاه می فرماید: «وَ یرمَی بِالتَّفسِیرِ فِی مَسَامِعِهِم وَ یغبَغُونَ کَأسَ الحِکمَهِ بَعدَ الصَّبُوحِ»؛ اینها کسانی هستند که با تفسیر قرآن کریم گوش خود را پر می کنند و این جام فهم و این جام حکمت را صبح که نوشیدند شب هم می نوشند.

در سوره مبارکه ۴۷ که به نام پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) است فرمود در بهشت چهار نهر است: أَنْهَارٌ مِنْ ماءٍ غَیرِ آسِنٍ وَ أَنْهارٌ مِنْ لَبَنٍ لَمْ یتَغَیرْ طَعْمُهُ وَ أَنْهارٌ مِنْ خَمْرٍ لَذَّهٍ لِلشَّارِبِینَ وَ أَنْهَارٌ مِنْ عَسَلٍ مُصَفّی، در بهشت نهر شراب است، نه یک خم شراب.

خمها همه در جوش و خروشند ز مَستی وان مِی که در آن جاست حقیقت نه مجاز است

وَ أَنْهارٌ مِنْ خَمْرٍ لَذَّهٍ لِلشَّارِبینَ، این خمری که در بهشت نهر دارد، نه یک خُم. فرمود اینها از این کاسه، صبح که نوشیدند نمی گویند بس است. «وَ یغبَقُونَ کَأسَ الحِکمَهِ»؛ «کأس» هم ما هر چه که پر یا خالی با