فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد امام حسن عسکری علیه السلام با انحرافات

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد امام حسن عسکری علیه السلام با انحرافات!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد امام حسن عسکری علیه السلام با انحرافات بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد امام حسن عسکری علیه السلام با انحرافات از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد امام حسن عسکری علیه السلام با انحرافات شامل 60 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد امام حسن عسکری علیه السلام با انحرافات استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد امام حسن عسکری علیه السلام با انحرافات با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد امام حسن عسکری علیه السلام با انحرافات قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد امام حسن عسکری علیه السلام با انحرافات حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد امام حسن عسکری علیه السلام با انحرافات به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد امام حسن عسکری علیه السلام با انحرافات :

امام حسن عسکری (ع)، در عصری زندگی می کرد که گروه های مختلفی از غُلات، صوفیه، ثنویه و. ..، اختلافهای بسیاری را در دین وارد کرده بودند، حتی برخی از شیعیان، در امامت ایشان دچار تردید شدند تا آنجا که امام (ع) فرمود: «مَا مُنِیَ أَحدٌ مِنْ آبَائِی بِمِثْلِ ما منِیتُ بِهِ مِنْ شَکِّ هَذِهِ الْعِصَابَهِ فِیَّ فَإِنْ کَانَ هَذَا الْأَمْرُ أَمْراً اعْتَقَدْتُمُوهُ وَ دِنْتُمْ بِهِ إِلَی وَقْتٍ ثُمَّ یَنْقَطِعُ فَلِلشَّکِّ مَوْضِعٌ وَ إِنْ کَانَ مُتَّصِلًا مَا اتَّصَلَتْ أُمُورُ اللَّهِ فَمَا مَعْنَی هَذَا الشَّک؛[۱] هیچ یک از پدرانم، آن گونه که من گرفتار تردید [گروهی از] شیعیان خود شدم مورد تردید واقع نشدند. اگر این موضوع [امامت] که شما به آن معتقد و پایبندید موقت و منقطع بود، جای شک و تردید داشت، و اگر امامت امری پیوسته و مستمر است [که چنین است و] تا زمانی که امور الهی جریان دارد [پا برجاست]، دیگر این شک و تردید چه معنایی دارد؟».

حضرت برای بیرون رفتن از این بحران و برخورد با منحرفان برنامه های وسیعی را ترتیب داد که به اهم آنها اشاره می شود:

روشهای برخورد امام حسن عسکری(ع) با منحرفان

الف. برخورد غیرمستقیم

برای از بین بردن انحرافات در جامعه، باید فرهنگ سازی کرد. این کار در واقع مبارز ریشه ای و غیرمستقیم با انحرافات است. حضرت عسکری (ع) در این زمینه برنامه های زیرا را اجرا کردند:

۱. تلاش وسیع علمی:

همچون تربیت شاگردان، تشویق نویسندگان، تألیف کتب توسط خود آن حضرت و شاگردانش، پاسخ به شبهات[۲] و….

۲. توجیه و راهنمایی بزرگان شیعه:

الف. «محمد بن حسن میمون» می گوید: به امام عسکری(ع) نامه ای نوشتم و از فقر و تنگدستی شکایت کردم؛ ولی بعد با خود گفتم: مگر امام صادق(ع) نفرمود: «فقر با ما بهتر از توانگری با دیگران و کشته شدن با ما بهتر از زنده ماندن با دشمنان ما است.»

حضرت عسکری (ع) در پاسخ نوشتند: هرگاه گناهان دوستان، زیاد شود، خداوند آنها را به فقر گرفتار می کند و گاهی از گناهان بسیاری گذشت می کند، همچنان که پیش خود گفته ای: فقر با ما بهتر از توانگری با دیگران است. ما برای کسانی که به ما پناهنده شوند، پناهگاهیم: «وَ نُورٌ لِمَنِ اسْتَبْصَرَ بِنَا وَ عِصْمَهٌ لِمَنْ اعْتَصَمَ بِنَا، مَنْ أَحَبَّنَا کَانَ مَعَنَا فِی السَّنَامِ الْأَعلَی وَ منِ انحَرَفَ عَنَّا فَإِلَی النَّارِ؛[۳] و برای کسانی که از ما هدایت و بصیرت بجویند، نوریم، و ما نگهدار کسانی هستیم که [برای نجات از گمراهی] به ما پناه آورده اند، هر کس ما را دوست بدارد، در رتب بلند [تقرّب به خدا] با ما می باشد و کسی که از ما جدا شود، به سوی آتش خواهد رفت.»

ب. نام حضرت(ع) به «علی بن حسین بن بابویه قمی»، یکی از فقهای بزرگ شیعه که در آن، بعد از ذکر توصیه ها و رهنمودها می فرمایند: «عَلَیْکَ بِالصَّبْرِ وَ انْتِظَارِ الْفَرَجِ… فَاصْبِرْ یَا شَیْخِی یَا أَباالْحَسَنِ علَی أَمْرِ جَمِیعِ شِیعَتِی بِالصَّبْرِ…؛[۴] صبر کن و منتظر فرج باش. .. ای شیخ من! ای ابوالحسن! بر کار همه شیعیان ما صبر کن….»

۳. استفاده وسیع از علوم غیبی:

«محمد بن عیّاش» می گوید: چند نفر بودیم که در مورد کرامات امام عسکری(ع) با هم گفتگو می کردیم. فردی ناصبی [دشمن اهل بیت (ع)] گفت: من نوشته ای بدون جوهر برای او می نویسم، اگر آن را پاسخ داد، می پذیرم که او بر حق است. مسائل خود را نوشتیم. ناصبی نیز بدون جوهر، مطلب خود را نوشت و آن را با نامه ها به خدمت امام(ع) فرستادیم. حضرت پاسخ سؤالهای ما را مرقوم فرمود و روی برگ فرد ناصبی، اسم او و اسم پدرش را نوشت! ناصبی چون آن را دید، از هوش رفت، و چون به هوش آمد، حقّانیت حضرت را تصدیق کرد و در زمر شیعیان ایشان قرار گرفت.»[۵]

ب. برخورد مستقیم با منحرفان

۱. برخورد با غلات

«غلات» کسانی هستند که قائل به الوهیّت امام یا امامان بوده اند.

شخصی به امام عسکری(ع) نوشت: «فدایت شوم! ای آقای من! «علی بن حسکه»[۶] ادّعا می کند که از دوستان شما است و می گوید: شما اوّل و قدیم هستی، و اینکه او باب شما و فرستاد شما است و شما امر فرموده ای که مردم را به این امر دعوت کند، و اعتقادش این است که تمام نماز، زکات، حج و روزه، معرفت شما و کسانی چون علی بن حسکه است که ادّعای بابیّت و نبوّت دارد. چنین فردی مؤمن کامل است که بندگی با نماز و روزه و حج از او قطع می گردد. او می گوید: تمام شرایع دین؛ یعنی آنچه که برای شما ثابت است، برای او نیز ثابت می باشد. مردمان زیادی به او گرایش پیدا کرده اند، از این رو منّت گذارید و به دوستان خود جواب دهید تا آنان را از هلاکت برهانید.

حضرت عسکری(ع) نوشت: «کَذَبَ ابْنُ حَسَکَهَ عَلَیْهِ لَعْنَهُ اللَّهِ وَ بِحَسْبِکَ أَنِّی لَا أَعْرِفُهُ فِی مَوَالِیَّ ما لَه لَعَنَهُ اللَّهُ! فَوَ اللَّهِ مَا بعَثَ اللَّه محَمَّداً وَ الْأَنبِیَاءَ قبْلَهُ إِلَّا بِالْحَنِیفِیَّهِ وَ الصَّلَاهِ وَ الزَّکَاهِ وَ الصِّیَامِ وَ الْحَجِّ وَ الْوَلَایَهِ، وَ مَا دَعَا مُحَمَّدٌ- إِلَّا إِلَی اللَّهِ وَحْدَهُ لَا شَرِیکَ لَه، وَ کذَلِکَ نحْنُ الْأَوْصِیَاءُ مِنْ وُلْدِهِ عَبِیدُ اللَّهِ لَا نُشْرِکُ بهِ شیْئاً، إِن أَطعْنَاهُ رَحمَنَا وَ إِن عَصَیْنَاهُ عَذَّبَنَا، مَا لَنَا عَلَی اللَّهِ مِنْ حُجَّهٍ بَلِ الْحُجَّهُ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَیْنَا وَ عَلَی جَمِیعِ خَلْقِهِ، أَبْرَأُ إِلَی اللَّهِ مِمَّنْ یَقُولُ ذَلِکَ وَ أَنْتَفِی إِلَی اللَّهِ مِنْ هذَا الْقَوْلِ، (فَاهْجُرُوهُمْ لَعَنَهُمُ اللَّهُ) وَ أَلْجِئُوهُمْ إِلَی ضِیقِ الطَّرِیقِ! فَإِنْ وَجَدْتَ مِنْ أَحَدٍ مِنْهُمْ خَلْوَهً فَاخْرَشْ[۷] رَأْسَهُ بِالحَجَرِ[۸]؛[۹] ابن حسکه دروغ گفته است، خدا او را لعنت کند. تو را همین بس که من او را جزء دوستانم نمی شناسم. چه شده است او را؟ خدا لعنتش کند، پس به خدا سوگند! خداوند، محمد- و انبیاء(ع) قبلش را جز به [دین] حنیف [و ابراهیمی] و نماز، زکات، روزه، حج و ولایت مبعوث نکرد، و محمد- جز به خدای یگان بی شریک دعوت نکرد، و همچنین ما اوصیای از نسل او، بندگان خدا هستیم و چیزی را شریک او قرار نمی دهیم. اگر از خدا اطاعت کنیم، مورد رحمت او قرار می گیریم و اگر معصیت نماییم، عذابمان می کند. ما بر خدا دلیل و حجّتی نداریم؛ بلکه خداوند بر ما و تمام مخلوقاتش حجّت دارد. بیزاری می جویم به سوی خدا از آنچه او [ابن حسکه] می گوید و به خدا پناه می برم از این نوع سخن، پس از آنان دوری کنید، خدا آنها را لعنت کند! عرصه را بر آنها تنگ کنید. اگر جای خلوتی یکی از آنها را یافتی، با سنگ سر او را مجروح کن!»

۲. برخورد با صوفیّه

گروه صوفیه در طول تاریخ با لباس دین، در مقابل امامان قرار گرفتند و همیشه صف آنها از اهل بیت(ع) و عرفایی که به حقیقت پیروان اهل بیت(ع) بودند، جدا بوده است، از این رو امامان معصوم(ع) شدیداً با آنها برخورد می کردند و مردم را از خطر انحرافات آنان، بر حذر می داشتند.

امام حسن عسکری(ع) فرمود: «سَیَأْتِی زَمَانٌ علَی النَّاسِ وُجُوهُهُمْ ضَاحِکَهٌ مُسْتَبْشِرَهٌ وَ قُلُوبُهُمْ مُظْلِمَهٌ مُتَکَدِّرَهٌ، السُّنَّهُ فِیهِمْ بِدْعَهٌ وَ الْبدْعَهُ فیهِمْ سنَّهٌ، الْمُؤْمِنُ بَیْنَهُمْ مُحَقَّرٌ وَ الْفَاسِقُ بَیْنَهُمْ مُوَقَّرٌ، أُمَرَاؤُهُمْ جَاهِلُونَ جَائِرُونَ وَ عُلَمَاؤُهُمْ فِی أَبْوَابِ الظَّلَمَهِ [سَائِرُونَ ] أَغْنِیَاؤُهُمْ یَسْرِقُونَ زَادَ الْفقَرَاءِ وَ أَصاغِرُهُمْ یَتَقَدَّمُونَ عَلَی الْکُبَرَاءِ وَ کُلُّ جَاهِلٍ عِنْدَهُمْ خَبِیرٌ وَ کُلُّ مُحِیلٍ عِنْدَهُمْ فَقِیرٌ لَا یُمَیِّزُونَ بیْنَ الْمخْلِصِ وَ الْمرْتَابِ لَا یَعْرِفُونَ الضَّأْنِ مِنَ الذِّئَابِ؛[۱۰] زمانی بر مردم بیاید که چهره های آنان خندان و شاد باشد؛ ولی دلهایشان تیره و تاریک، سنّت [پیامبر و اهل بیت(ع)] نزد آنها بدعت، و بدعت [و بی نمازی و…] در بین آنان سنّت باشد. مؤمن بین آنها حقیر بوده، و فاسق [گناهکار] محترم و با وقار باشد. حاکمان آنها نادان و ستمگرند و علمای آنها به درِ [کاخها] و خانه های ستمگران رفت و آمد دارند [و درباری هستند]، ثروتمندان توش فقرا را می دزدند، و کوچک ترها از بزرگ تر پیش می افتند، و هر نادانی نزد آنها اهل خُبره به حساب می آید و هر آگاهی فقیر شمرده می شود. بین با اخلاص و شکاک فرق نمی گذارند و میش را از گرگها تشخیص نمی دهند.»

سپس در ادامه فرمود: «عُلَمَاؤُهُمْ شِرَارُ خَلْقِ اللَّهِ علَی وَجهِ الْأَرْضِ لِأَنَّهُمْ یَمِیلُونَ إِلَی الْفَلْسَفَهِ وَ التَّصَوُّفِ وَ ایْمُ اللَّهِ إِنَّهُمْ مِنْ أَهْلِ الْعُدُولِ وَ التَّحَرُّفِ یُبَالِغُونَ فِی حُبِّ مُخَالِفِینَا وَ یُضِلُّونَ شِیعَتَنَا وَ مُوَالِیَنَا إِنْ نَالُوا مَنْصَباً لَمْ یَشْبَعُوا عَنِ الرِّشَاءِ وَ إِنْ خُذِلُوا عَبَدُوا اللَّه علَی الرِّیَاءِ أَلَا إِنَّهُمْ قُطَّاعُ طَرِیقِ الْمُؤْمِنِینَ وَ الدُّعَاهُ إِلَی نِحْلَهِ الْمُلْحِدِینَ فَمَنْ أَدْرَکَهُمْ فَلْیَحْذَرْهُمْ وَ لْیَصُنْ دِینَهُ وَ إِیمَانَهُ ثُمَّ قَالَ یَا أَبَاهَاشِمٍ هَذَا مَا حَدَّثَنِی أَبِی عَنْ آبَائِهِ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ(ع) وَ هوَ منْ أَسْرَارِنَا فَاکْتُمْهُ إِلَّا عَنْ أَهْلِهِ؛[۱۱]

علمای آنها بدترین مردم