فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی اوقات فراغت

با فایل فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی اوقات فراغت یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی اوقات فراغت شامل 73 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی اوقات فراغت را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی اوقات فراغت با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی اوقات فراغت بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی اوقات فراغت با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی اوقات فراغت وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی اوقات فراغت با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی اوقات فراغت مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی اوقات فراغت :

اوقات فراغت را غالباً به معنای بی کاری، اوقات غیر موظف، ساعات بدون برنامه، اوقات غیر رسمی و. . . تلقی می نمایند. به همین علت بزرگسالان، مربیان و اولیا برای جلوگیری از هدر رفتن این اوقات سعی می کنند با برنامه ها، سرگرمی ها و اشتغالات مختلف اوقات فراغت دانش آموزان را پر کنند. حال آن که فلسفه اوقات فراغت این است که فرد بدون اجبار و خارج از چارچوب های قبلی، بدون اشتغال ورزی دیگر ساخته، خود با میل و رغبت به فعالیت های دلخواه خویش بپردازد. در این جا ممکن است فوراً اعتراض شود که اگر قرار باشد هر فرد به فعالیت های دلخواه خود بپردازد و از آن جا که اساساً آدمی تمایل به شهوات و هواهای نفسانی و لهو و لعب دارد، این خطر احساس می شود که فرد با این آزادی دچار انحرافات و کجروی های مختلف گردد. از همین جا مطلب دیگری مطرح می شود که می تواند منظور ما را از اوقات فراغت به این سبک و سیاق روشن تر نماید و آن این که وظیفه مربیان و برنامه ریزان تربیتی، تأمین مستقیم و پر کردن فیزیکی و یک جانبه اوقات فراغت دانش آموزان نیست، بلکه آنان فقط زمینه ساز، فراهم کننده و معرفی کننده فعالیت های سالم، سازنده و مفیدند.

البته منظور ما از بیان این مطالب در غلتیدن به این سو نیست که مدعی باشیم قطعاً برنامه های تأمین اوقات فراغت حاصلش مغایر و متضاد با هدف های مورد نظر است، بلکه مقصود، حساس سازی و برجسته سازی آن بخشی از فعالیت هاست که با دید و باور بدیهی و قطعی و با نوعی غفلت و حجاب ناهشیارانه از آن گذر می کنیم. با این وصف می توان به روشنی بیان داشت که منظور ما از این که: تأمین اوقات فراغت مانع فعالیت خودانگیخته در اوقات فراغت است، چیست.

حال کمی جلوتر برویم و آسیب شناسی تأمین اوقات فراغت را که ادعایی مبهم تر از ادعای اخیر است، روشن نماییم. اگر در تنظیم اوقات فراغت دانش آموزان، تمایل درونی، دخالت فردی و انتخاب فعالانه آن ها را در نظر نگیریم، تأمین اوقات فراغت چیزی جز سرگرم کردن، پر کردن فیزیکی اوقات و عاریه ای بودن آن نخواهد بود. در چنین شرایطی هر چند توانسته ایم خلاء موجود اوقات فراغت را ظاهراً و رسماً پر کنیم، دانش آموزان شخصاً و قلباً با آن برنامه ها درگیر نشده اند، و اگر درگیر نشوند و برنامه ها را از آن خود، به طور خودانگیخته و فی البداهه، ندانند حالت تصنّعی و بی ریشگی احساس می کنند. در حالی که اوقات فراغت بهترین، بارورترین، غنی ترین و خلاق ترین موقعیت برای فرد است تا به دور از قید و بندها و قالب ها بتواند خلاقیت و آفرینش، نوآوری و تفکر سیال و فعال خود را به نمایش بگذارد.

در این جا به پارادوکس یا تناقض فلسفی برخورد می کنیم که از یک طرف گفته می شود اوقات فراغت فرصت آزادی است که فعالیت پیش بینی شده ای در آن صورت نمی گیرد و به عبارت دیگر وقت پس مانده و هدر رفته ای است که در خلال آن هیچ کاری انجام نمی گیرد و به تعبیر چارلز بزایتبل: «وقت فراغت، زمانی است که احساس مسئولیت فرد در آن شرایط به پایین ترین و ضعیف ترین درجه خود می رسد». از طرف دیگر گفته می شود که اوقات فراغت منشأ خلاقیت ها، باروری افکار، شکل دهی شخصیت، تأمین انرژی و بازیابی قوای حیات، کشف و اختراع، نوآوری و ابتکار، بازاندیشی و اصلاح افکار محاسبه و مراقبه، ارزیابی و بازیابی خود می باشد.

به ظاهر، این تعابیر، دوگانه و متناقض جلوه می کنند. چگونه ممکن است در اوقاتی که فرد به کم ترین سطح احساس مسئولیت می رسد و از یک نظر فرصت هدر شده ای را می گذراند انتظار خلاقیت و نوآوری از او داشت و چگونه است که در شرایط غیر اوقات فراغت یعنی اوقات رسمی، اوقات کار و فعالیت و اشتغال، اوقات موظف و اوقات عمده زندگی چنین محصول و بازدهی را به ارمغان نمی آورد؟ چگونگی حلّ این تناقض در واقع دست یابی ظریف و عمیق به آن مفهوم و برداشتی از اوقات فراغت است که ما در پی تبیین آنیم. اگر در حل این تناقض از راه وحدت و به دور از تضاد و تعارض برخورد شود، منظور حاصل است و اگر این مرزبندی به شیوه تنگ نظرانه و ساده اندیشانه هم چنان عمیق و عمیق تر شود، نمی توان اشتراک مساعی و تفاهم برداشت از مفهوم اوقات فراغت را تصور کرد.

اگر بپذیریم که عمده ترین بخش شکل گیری شخصیت آدمی، به ویژه کودکان و نوجوانان در اوقات آزاد، فارغ از همه وظایف و برنامه های از پیش تعیین شده بیرونی و «دیگر ساخته» است و اگر قبول کنیم که ذهن هنگامی به جوشش و خلاقیت می افتد که منشاء تحریک آن تمایلات درونی و خودانگیخته باشد و فرد فعالانه و با انتخاب آزاد و به دور از انتظارات بیرونی و مقبولیت نمایی ها و نقش بازی کردن های تصنّعی، در شکل دادن افکار و اندیشه ها و اعمال خود دخالت نماید، آن گاه می توان به فلسفه وجودی اوقات فراغت، آن هم با جهت گیری مثبت، رشد دهنده و کمال زا پی برد.

کافی است نگاهی به زندگانی بزرگان، دانشمندان، مخترعین، کاشفان، نویسندگان و حتی پیامبران، علماو عرفای بزرگ بیندازیم و به شیوه تجربی، عمقی و بالینی زندگی نامه آنان را مطالعه نماییم و این مطالعه و تفحّص را به قصد دریابی سر منشاء خلاقیت ها و پیدا کردن نقطه شروع کشفیات و اختراعات یا تحولات روحی و معنوی آن ها انجام داده، سعی کنیم شرایطی را که از نظر زمانی، مکانی و روانی، آن دانشمندان و بزرگان به روی داد مهم زندگی خود (اختراع، کشف و. . .) دست یافته اند شناسایی کنیم، آن گاه پی خواهیم برد که هیچ گاه این شرایط زمانی و مکانی شرایطی نبوده است که از قبل یا با دخالت دیگری و با برنامه های از پیش تعیین شده تحمیلی به وجود آمده باشد. برای نمونه فقط به چند مثال اکتفا می کنیم:

از میان دانشمندان مختلف، موقعیت و شرایط زمانی و مکانی «نیوتن » را در هنگام کشف قوه جاذبه (در زیر درخت سیب و آن هم در هنگام استراحت و غیر رسمی ترین اوقات یک دانشمند) ملاحظه نمایید.

به موقعیت ارشمیدس (شیمی دان بزرگ) در خزینه حمام، آن هم با فریاد «یافتم، یافتم!» او در کشف قانون سبکی اشیا در آب، نظری بیفکنید.

به مشاهده خود به خودی «نیکلاس ماسکلین» ستاره شناس بزرگ و «بسل» در کشف پدیده خطاهای حسی بشر توجه نمایید.

واقعه سفر چارلز داروین را که صرفاً در خلال مشاهدات خود به خودی به یک کشف جهانی در نظریه انواع می رسد، مطالعه کنید.

مشاهدات طبیعی و خودانگیخته «مندل» در باغ خود، و کشف رمز وراثت و انتقال خصوصیات وراثتی در موجودات نیز در اوقاتی روی داده است که از نظر شرایط رسمی و مطالعات کلاسیک عاری از برنامه های از پیش تعیین شده بوده است.

به هر حال هزاران نمونه و مصداق بارز در این زمینه وجود دارد که فرصت پرداختن به آن ها وجود ندارد.

تنها یادآوری این نکته حائز اهمیت است که چه بسا از حاشیه ای به دور از متن و عاری از قالب ها بهتر بتوان به متن و هسته اصلی هدف مورد نظر دست یافت. ولی برعکس، غالباً تصور می کنیم که برای رسیدن به یک مقصود باید در همان چارچوب و مسیر پیش بینی شده و از قبل طرح شده حرکت کرد. حال آن که ماهیت تفکر خلاق و اندیشه واگرا اساساً این است که از چارچوب منطق جاری بیرون می آید، و بر همین اساس دانشمندان موقعی به مقام دانشمندی رسیده اند که از قالب دانش ها بیرون جسته اند.[۱]

ماهیت تفکر خلاق با آزادی، سیالی، انعطاف پذیری، تمایل خودانگیخته، انتخاب، فی البداهگی، ناهم گرایی، قالب زدایی، روانی، راحتی و ارتجالی بودن همراه است.

حال تا چه میزان در برنامه های اوقات فراغت این ویژگی ها را رعایت می کنیم؟ آیا اگر همین اوقات فراغت را که بهترین، مساعدترین، طبیعی ترین و غیر رسمی ترین شرایط برای بروز خلاقیت هاست، به دست خود آن را تصنّعی، رسمی، قالب ریزی شده و از پیش برنامه ریزی شده کنیم، آسیبی به اوقات فراغت وارد نساخته ایم؟ آیا خود با دست خود به مقابله با ویژگی های آن اقدام نکرده ایم؟ آیا با تأمین مصنوعی، فیزیکی، مکانیکی سرگرمی گونه و به اصطلاح پر کردن، این اوقات مغتنم، پربار و طلایی را ضایع نکرده ایم؟ حال آیا می توانیم به صراحت و بدون ابهام بگوییم که در چنین شرایطی و با چنین اقدامی مانع باروری اوقات فراغت شده ایم؟ آیا این مانع شدن خود حجابی برای گم کردن اوقات فراغت نمی شود؟ و آیا این گم کردن و غافل شدن آسیبی به تفکر نوآور و خلاق دانش آموزان وارد نمی سازد؟

در این جا سؤال اساسی تری پیش می آید: اگر بپذیریم که «تأمین تصنّعی اوقات فراغت مانع باروری و خلاقیت در اوقات فراغت می شود»، آیا باید دست روی دست گذاشت و به شیوه باری به هر جهت اجازه داد که دانش آموزان به شیوه آنارشیستی و هرج و مرج هر کار و هر فعالیت مشروع و نامشروع، سازنده و تخریب گر، مفید و فاسد، سالم و ناسالم، موجه و غیر موجه را که خواستند انتخاب کنند و ما هم شاهد و ناظر باشیم تا از میان این همه زمینه های خطرناک و انحرافی اندکی هم افکار بارآور و خلاق پیدا شود؟ به طور قطع و هرگز چنین برداشتی از اوقات فراغت، منطقی و اصولی به نظر نمی رسد. پس چه باید کرد؟

راه حل بینابینی که هم واجد برنامه سالم و سازند و هم فاقد چارچوب تعیین شده باشد، چیست؟

اگر بخواهیم به این سؤال مهم و تعیین کننده پاسخ دهیم باید مجدداً برگردیم به تعریفی که از اوقات فراغت نمودیم و در نهایت اشاره ای کنیم به راه بردهای و راه کارهای اجرایی و عملی که بتواند آن گونه که فلسفه واقعی اوقات فراغت حکم می کند در بازدهی مفید و خلاق آن مؤثر باشد. اغلب فلاسفه، روان شناسان و جامعه شناسان معتقدند: اوقات فراغت دارای نقش اساسی در تکوین شخصیت انسان و بلکه کلیت وجود آدمی است. شخصیت فرد آن چنان که در خلال اوقات فراغت شکل می گیرد و رشد می کند، در حین کار تحت تأثیر قرار نمی گیرد. چرا که کار و شغل، شرایطی یکسان و پیش بینی شده برای فرد ایجاد می کند که طی دقایقی زمان بندی شده و تکرار آن، قدرت خلاقه آدمی را مجال بروز نمی دهد.

آزادی و رهایی از اوقات موظف، زمینه اساسی برای مطرح شدن و خلاقیت های انسانی است و خلاقیت های هنری، ادبی، فنی، علمی و. . . هرگز مجال بروز نمی یابند مگر در فضایی آزاد و مستقل و برخوردار از حرمت انسانی، به نحوی که نه الزامی در کار باشد و نه فشاری و نه قاعده و برنامه از پیش تعیین شده.

این طبیعت موقعیت درونی انسان است و عقل آگاه و فعال از برنامه های دستوری در هر شکل (رسمی و غیر رسمی، مستقیم و غیر مستقیم) اعم از کار و کسب و سرگرمی برای زندگی سرباز می زند.

بر این اساس در می یابیم که فلسفه اوقات فراغت بر اهمیت و به کارگیری آن برای گذران راحت و نیز بهره برداری از آن تأکید می کند. چه بسا یک فعالیت پربار و یک کار سازنده در اوقات فراغت بیش تر نتیجه دهد تا در یک موقعیت کاری و شغلی رسمی. و چه بسا در یک موقعیت کاری و شغلی، فرصت سرگرمی و تفریح بیش تر فراهم شود. این مسئله بستگی دارد به نوع نگرش، انگیزش و علاقه فرد در موقعیتی که برای او فراهم می آید. در واقع فردی که تمامی زندگی، طبیعت و نمودهای فرصت را نعمت خداوندی می داند و لحظه لحظه زندگی اش را چه در هنگام استراحت و خواب و چه در هنگام فعالیت و کار معنی دار تلقی می کند، فلسفه اوقات فراغت برای او از آن چه سنّت جاریه و منطق کنونی از آن برداشت دارد، متفاوت است. مگر نه این که امام علی(ع) بزرگ ترین تفریح را کار می داند. پس نوع نگرش به زندگی، نوع جهان بینی و شیو