فایل پاورپوینت کامل تفاوت سیاست دینی و غیر دینی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تفاوت سیاست دینی و غیر دینی :

سیاست دینی بر اساس بینش‌ های توحیدی است که در تمام شئون زندگی وجود دارد. ما خداوند متعال را حاکم و ولیّ مطلق می ‌دانیم و این حاکم مطلق، حاکمانی را برای ما قرار داده است. این نظام طولی را باید بپذیریم؛ بنابراین مخالفت با ولیّ معصوم یا غیرمعصوم، مخالفت با خدا و رسول خدا محسوب می ‌شود. تفاوت سیاست دینی و غیردینیحوزه علمیه مروی تهران در نخستین جلسه «روش تحلیل سیاسی دینی» دین را تعریف می ‌کند و توضیح می ‌دهد که دین به انسان درباره ارتباطش با مبدأ و هدف آفرینش و همچنین درباره زندگی، دیدگاه روشن ارائه می ‌دهد. دین، هم راه را نشان می ‌دهد و هم برای زندگی دنیا برنامه اجرایی دارد. دین، مجموعه‌ ای از بینش‌ ها و وظایف عملی در شئون گوناگون فرد و جامعه است که از جانب خداوند برای پیاده ‌سازی در زندگی فرستاده شده است.

عقل می‌ تواند کلیات عبودیت و این‌ که مخلوق باید در برابر خالق عبودیت و خضوع داشته باشد را درک می ‌کند؛ اما در عین حال ما در روش رسیدن به راه، به تعبد نیاز داریم؛ یعنی با روش عقلی، نیاز و احتیاج خود را از خداوند متعال برای راهنمایی و ارسال رسل، درخواست می ‌کنیم. بنابراین سخنان پیامبران الهی تعبدا باید پذیرفته شود.

دین در اصول اعتقادی، مسئله جدیدی نمی ‌گوید، بلکه «راهنمایی» و «تحلیل کردن» است؛ اما همه مسائل عملی ‌اش جدید است و برای انسان به ‌طور مستقل راهی برای آگاهی و فهم نسبت به آن وجود ندارد. خداوند این اعمال را بر عهده ما قرار داده و ما نیز این امور را تعبد می ‌کنیم.

دین از جانب خداوند متعال آمده است و ساختمان وجودی ما، قسمتی از آن، یعنی مسائل اعتقادی را درک می ‌کند. و قسمت عمده‌ ای از آن را که درک نمی ‌کند توسط عقل حکم می ‌شود که تحت لوای الله قرار بگیریم؛ بنابراین خداوند دین را می ‌اورد تا برنامه ‌های آن اجرا شود. «مدیریت جامعه برای پیاده کردن دستورات شرع مقدس در حیطه جامعه» یا «مدیریت جامعه انسانی در روابط گوناگون اجتماعی». ایشان سپس به مسئله «نظام‌ سازی» در عرصه ‌های مختلف و «تبادل دستاوردهای اجتماعی» می‌پردازد و اساس مدیریت را «عدالت» می ‌داند تا زندگی مادی گستره نفوذ دین در جامعه دینی و غیر دینی از دیگر بحث ‌های آیت‌الله تحریری است.

سیاست؛ مدیریت جامعه انسانی در روابط گوناگون اجتماعی

زندگی انسان عمدتا در روابط مختلف اجتماعی شکل می ‌گیرد. پیامبر باید این جامعه را نیز مدیریت کند. به «مدیریت جامعه برای پیاده کردن دستورات شرع مقدس در حیطه جامعه» سیاست می ‌گویند. به عبارت دیگر، سیاست یعنی مدیریت جامعه انسانی در روابط گوناگون اجتماعی. یکی از ابعاد امور دینی، مسائل عبادی است، اما این مدیریت تنها منحصر به پیاده کردن امور عبادی نیست که با ساخت مسجد و شکل گرفتن نماز جمعه، کار تمام شود؛ خیر، این جامعه نیازمند نظام اقتصادی است. انسان نیازمندی‌های مادی دارد و برای برآورده شدن این نیازهای مادی، بر نظام طبیعی همچون زراعت و باغداری تکیه می ‌کند؛ همچنین به وسایلی نیاز دارد که به ‌طور طبیعی خداوند در اختیار انسان قرار داده است؛ مانند کوه ‌ها، معادن و آب‌ ها. یقینا بهره مندی از این امور نیاز به نظام‌مند شدن دارد. یکی دیگر از این نیازمندی‌ ها، تبادل دستاوردها است؛ چراکه افراد مختلف، دستاورد‌های مختلف دارند؛ مثلا یکی گندم می ‌کارد و دیگری انگور یا دام پرورش می دهد. اینها لازم است از دستاوردهای هم بهره ببرند؛ بنابراین انسان در نظام تبادل و تجارت وارد می ‌شود. این امور نیز باید نظام و قوانین داشته باشد.

گاهی خود شخص مستقلا وارد جایی می ‌شود و آنجا را احیا می ‌کند. گاهی علاوه بر احیا، آنجا را به شخص دیگری واگذار می ‌کند؛ این‌جاست که در جهت تأمین نیازمندی ‌های مادی، مسائل فقهی (اجاره، مزارعه، مساقات و…) شکل می ‌گیرد. تأمین نیازهای مادی بر اساس این مسائل، نیازمند مدیریت خواهد بود.

از طرف دیگر، انسان‌ها حالت تجاوز دارند؛ بنابراین قوانینی لازم است تا از این تجاوزها جلوگیری شود. در اینجا نظام قضایی مطرح می ‌شود. ممکن است این تجاوز، در ابعاد مختلف زندگی ـ خانوادگی، اقتصادی و…ـ اتفاق بیفتد و به ابعاد سیاسی توسعه پیدا کند؛ فرد می ‌خواهد از حق خود تجاوز و جایگاهی را که برای او نیست تصرف کند. در این مواقع امام ‌المسلمین در مقابل او می ‌ایستد.

«عالَم»، تجلی «حکمت و عدالت» خداوند

با این دیدگاه، این حاکم باید از جانب خداوند انتخاب شود و راه و راهنما نیز از جانب خداوند باشد. نظام سیاسی اسلام بر اساس این حاکم الهی شکل می ‌گیرد. این قوانین بر اساس حکمت و عدالت است و نباید نسبت به آن غافل شد. انسان‌ ها مخلوق و عیال خداوند هستند و حق‌ تعالی مخلوقات را در عالم آورده تا اداره شوند و به نیازهایشان برسند. اساس این مدیریت، عدالت است تا زندگی مادی افراد به اندازه خود بچرخد. عدالت، «اعطاء کل ذی حق، حقه» است. بعد از تحقق عدالت، هدف تحقق پیدا می ‌کند؛ در صورت پیاده شدن این قوانین، هرکس به اندازه خودش از نیازهای مادی بهره‌مند خواهد شد.

در بحث‌های بینشی مطرح می ‌شود که عالَم از حکمت و عدالت حق ظهور یافته است؛ بنابراین قوانین با این دیدگاه تحلیل می ‌شود و باید برداشت صحیحی از تمام قوانین که انسان‌ها را به نیازمندی‌های مادی و معنوی می ‌رساند، وجود داشته باشد.

خداوند ما را برای یک سری اهداف کلی و جزئی آفریده است. هدف کلی، بندگی در برابر خداست، با وظایف مختص به آن، و چون خداوند فرموده است اطاعت می ‌کنیم. خضوع در برابر این قانون، خضوع در برابر مقلَّد و واسطه است؛ «اطیعواالله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم» (نساء/۵۹) این امور بر اساس حکمت بوده و حکمت نیز رسیدن به هدف است؛ آن هم به اندازه معین است. اندازه هم عدالت است.

«فقیه»، ولایت رسول‌الله

کسی که بعد از معصوم، حکومت تشکیل می ‌دهد، باید از دین و کلام معصوم(ع) این را بفهمد که حق تشکیل حکومت را دارد. «فقیه» توانایی این امر را دارد. امام راحل چون به اینجا رسید حق تشکیل حکومت را دارد؛ اما کسی که به اینجا نرسیده است و بیشتر از این را فهم نمی ‌کند، به لوازم آن نیز ملتزم نمی ‌شود. نظام طولی به این معنا است. بنابراین در بحثِ ولایت مطلقه فقیه این مسئله عنوان می ‌شود که آیا امام معصوم (ع) چنین اجازه دخل و تصرف و مدیریتی را به فقیه داده است یا خیر؟ پاسخ این امر را امام راحل این‌گونه داده‌ اند که «فقیه همان ولایت رسول‌الله(ص) را دارد».

ثمره نظام طولی این است که مخالفت با یک دستور فقیه و مرجع تقلید، در واقع مخالفت با دستور خداوند متعال و امام زمان(عج) است؛ بر خلاف نظام‌ های دیگر که این مسئله مطرح نمی ‌شود و فقط در اداره جامعه به شما می ‌گویند مخالفت نداشته باشید. اما سیاست دینی در نظام دینی این‌گونه است. در نظام دینی، ما نمی‌ توانیم مسئله جزایی را از جای دیگری بگیریم؛ یعنی حاکم آن نیز باید دینی باشد. جایگاه اصلی مسائل اقتصادی باید زیرنظر حاکم باشد؛ زیرا خداوند متعال اختیارات لازم را به وی داده است. وقتی حکومت برپا نباشد، بحث دیگری است، اما اصل این است که نظامات باید تحت سرپرستی خداوند باشد. هر قسمتی که جدای از سرپرستی او باشد، دینی نیست و اختلال ایجاد می ‌شود. در سیستم قضایی، این‌چنین است. همچنین در سیستم‌های جزایی و نظامی. اقدام علیه حکومت طاغوت، کار خوبی است، اما باید دید آیا تحت امر ولیّ معصوم و مولی است یا خیر. اگر این اقدام تحت سیستمی که خداوند قرار داده است، نباشد، گاهی خود عمل خوب است و فرد توسط ولیّ معصوم نیز تجلیل می ‌شود و او را نیز شهید می ‌داند، اما او در سیستم ولیّ معصوم جا نمی ‌گیرد. حرکت‌ های زید ابن علی (علیه‌ السلام) یا یحیی ابن زید از جمله این امور است. در این سیستم باید از ولیّ امر اجازه داشته باشیم. ب