فایل پاورپوینت کامل دهم رمضان المبارک؛ وفات حضرت خدیجه علیها السلام

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دهم رمضان المبارک؛ وفات حضرت خدیجه علیها السلام :

۱- حضرت خدیجه(ع) در آیات کریمه:

آیاتی که در قرآن کریم به نحوی با حضرت خدیجه(ع) مرتبط باشند و یکی از مصادیقش، آن بانوی کرامت باشد، کم نیستند. در اینجا به دو آیه اشاره می شود:

الف) (وَ الَّذینَ یَقُولُونَ رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا وَ ذُرِّیَّاتِنا قرَّهَ أَعیُنٍ وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقینَ إِماماً)[۱]؛ «آنها کسانی هستند که می گویند: پروردگارا! از همسران و فرزندان ما، مایه روشنی چشم ما قرار ده و ما را پیشوای پرهیزگاران بنما!»

در ذیل این آیه نقل شده است که پیامبر(ص) می فرمایند: «یا جبْرَئِیلُ! مَنْ أَزْوَاجُنَا؟ قَالَ: خَدِیجَهُ. قَالَ: قُلْتُ: وَ مَنْ ذُرِّیاتُنَا؟ قَالَ: فَاطِمَهُ. قُلْتُ: وَ مَنْ قُرَّهُ أَعْینٍ؟ قَالَ: الْحَسَنُ وَ الْحُسَینُ. قُلْتُ: وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِینَ إِماماً [وَ مَنْ لِلْمُتَّقِینَ إِمَاماً] قَالَ: عَلِی بْنُ أَبِی طَالِبٍ (ع)؛[۲] پیامبر (ص) فرمودند: ای جبرئیل! منظور از «أَزْوَاجُنَا » کیست؟ جبرئیل پاسخ داد: خدیجه(ع) است؛ فرمود: منظور از «ذُرِّیاتُنَا» چه کسی است؟ عرض کرد: فاطمه(. فرمود: منظور از «قُرَّهُ أَعْینٍ» کیست؟ عرضه داشت: حسن و حسین (ع) هستند. پرسید: مراد از «وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِینَ إِماماً» کیست؟ عرض کرد: منظور علی بن ابی طالب(ع) است.»

ب) (أَلَمْ یجِدْکَ یتیماً فآوی وَ وَجَدَکَ ضَالاًّ فَهَدی وَ وَجَدَکَ عائِلاً فَأَغْنی)[۳]؛ «آیا تو را یتیم نیافت و سپس پناه داد؟ و تو را گم گشته یافت و هدایت کرد؛ و تو را فقیر یافت و بی نیاز ساخت.»

از ابن عباس نقل شده که در مورد این آیه سؤال شد، حضرت فرمودند: «إِنَّمَا سُمِّی یتِیماً لِأَنَّهُ لَمْ یکنْ لَهُ نَظِیرٌ عَلَی وَجْهِ الْأَرْضِ مِنَ الْأَوَّلِینَ وَ الْآخِرِینَ فَقَالَ اللَّهُ عزَّ وَ جلَّ ممْتَنّاً عَلَیهِ نِعْمَهً أَلَمْ یجِدْک یتِیماً أَی وَحِیداً لَا نَظِیرَ لَک فَآوی إِلَیک النَّاسَ وَ عرَّفَهُمْ فَضْلَک حَتَّی عَرَفُوک وَ وَجَدَک ضَالًّا یقُولُ مَنْسُوباً عِنْدَ قَوْمِک إِلَی الضَّلَالَهِ فَهَدَاهُمْ بِمَعْرِفَتِک وَ وَجَدَک عائِلًا یقُولُ فَقِیراً عِنْدَ قوْمِک یقولُونَ لَا مالَ لَک فَأَغْنَاک اللَّهُ بِمَالِ خَدِیجَهَ ثُمَّ زَادَک مِنْ فَضْلِهِ فَجَعَلَ دُعَاءَک مُسْتَجَاباً حتَّی لَوْ دَعوْتَ عَلَی حَجَرٍ أَنْ یجْعَلَهُ اللَّهُ لَک ذَهَباً لَنَقَلَ عَینَهُ إِلَی مُرَادِک وَ أَتَاک بِالطَّعَامِ حَیثُ لَا طَعَامَ وَ أَتَاک بِالْمَاءِ حیثُ لَا ماءَ وَ أَغاثَک بِالْمَلَائِکهِ حَیثُ لَا مُغِیثَ فَأَظْفَرَک بِهِمْ عَلَی أَعْدَائِک؛[۴] از این جهت آن حضرت را یتیم نامیدند؛ چون روی زمین از اولین و آخرین همانند نداشت، پس خداوند برای اظهار امتنان نعمت بر حضرت، فرمود: آیا تنها نبودی و همانند و نظیر نداشتی، پس خداوند مردم را به طرف تو جمع کرد و فضیلت تو را بر مردم آشکار ساخت تا آنکه تو را شناختند؟ و در میان اقوام و طایفه خود تو را گمراه می خواندند، پس خداوند آنها را با معرفت تو هدایت کرد. و به تو می گفتند فقیر هستی و اموال و ثروتی نداری، پس خداوند به سبب اموال حضرت خدیجه(ع) تو را ثروتمند و بی نیاز کرد و فضیلت و عزت تو را زیاد فرمود و دعاهای تو را مستجاب نمود تا جایی که اگر دعا کنی و از خدا درخواست کنی که سنگی را برایت طلا گرداند، در همان لحظه طلا می کند و در مواقعی که غذا نداشتی، برای تو غذا فرستاد و هرگاه تشنه می شدی، آب برایت مهیا می کرد و در آن روزهایی که یاور نداشتی، تو را به سبب ملائکه یاری فرمود و بر دشمنانت پیروز ساخت.»

۲- اکمال دین حضرت خدیجه(ع) با بیعت با امیرالمؤمنین(ع):

علامه مجلسی(ره) می نویسد: روزی رسول خدا(ص) همسر مهربانش را خواست و در کنار خود نشاند و فرمود: این جبرئیل است که می گوید اسلام شروطی دارد: اول، اقرار به یگانگی خداوند. دوم، اقرار به رسالت رسولان. سوم، اقرار به معاد و عمل به اصول شریعت و احکام آن. چهارم، اطاعت اولی الامر و ائمه طاهرین از فرزندان او، همراه با برائت از دشمنان آنها.

در پی این فرمایش پیامبر(ص)، حضرت خدیجه(ع) به آنها اقرار و یک به یک تصدیق کرد. رسول اکرم(ص) به خصوص در مورد امیر مؤمنان علی(ع) به خدیجه(ع) فرمود: «هُوَ مَولاکِ وَ مَولیَ المؤمِنینِ وَ اِمامُهُم بَعدِی؛ علی مولای تو و مولای مؤمنان و امام آنها پس از من است.»

رسول خدا(ص) بعد از آنکه از حضرت خدیجه(ع) عهد اکید گرفت، اصول و فروع، واجبات و محرمات را به وی آموخت. آنگاه دست خود را بالای دست امیر مؤمنان(ع) گذاشت و حضرت خدیجه(ع) دست خود را بالای دست پیامبر(ص) نهاد و به این صورت حضرت خدیجه(ع) با امیرالمؤمنین(ع) بیعت کرد.[۵]

۳- نگاه ویژه پیامبر(ص) به حضرت خدیجه(ع)

پیامبر اسلام(ص) به حضرت خدیجه(ع) علاقه فراوانی داشت. عایشه می گوید: «من خدیجه را هرگز ندیدم؛ اما آنچنان که بر او حسد می ورزیدم، بر هیچ یک از همسران پیامبر رشک نمی بردم؛ زیرا پیامبر(ص) او را بسیار یاد می کرد.»[۶]

پیامبر(ص) از خانه بیرون نمی آمد، مگر آنکه خدیجه(ع) را یاد می کرد و او را به نیکی ستایش می نمود[۷] و هرگاه گوسفندی را ذبح می کرد، می فرمود: آن را به دوستان خدیجه(ع) هم بدهید. سرانجام، روزی علت این کار را از حضرت پرسیدند، فرمود: من دوستِ خدیجه را هم دوست دارم.[۸]

رسول خدا(ص) می فرمایند: «أَفضَلُ نسَاءِ أَهْلِ الْجَنَّهِ أَرْبَعٌ خَدِیجَهُ بِنْتُ خُوَیلِدٍ وَ فاطِمَهُ بنْتُ محَمَّدٍ وَ مرْیمُ بنْتُ عمْرَانَ وَ آسِیهُ بِنْتُ مُزَاحِمٍ امْرَأَهُ فِرْعَوْنَ؛[۹] بهترین زنان عالم مریم بنتِ عمران و آسیه بنت مزاحم و خدیجه بنت خُوَیلِد و فاطمه بنت محمّد(ص) هستند. »

از ابن عباس روایت شده: پیامبر(ص) چهار خط روی زمین کشید و فرمود: آیا می دانید اینها چیست؟ عرض کردند: خدا و رسول خدا داناترند. حضرت فرمود: فاضل ترین زنان بهشت، خدیجه بنت خویلد و فاطمه بنت محمّد(ص) و مریم بنت عمران و آسیه بنت مزاحم – همسر فرعون -می باشند.[۱۰]

دوری حضرت خدیجه(ع) برای پیامبر(ص) تا حدی سخت بود که سال وفات ایشان را «عام الحزن» (سال اندوه) نامید و این بیانگر عظمت آن مصیبت غمبار بود.

حضرت علی(ع) که مدتی طولانی را نزد پیامبر(ص)، در خان حضرت خدیجه(ع) سپری کرده بود، بعد از وفات این بانوی باکرامت، به مناسبتهایی که پیش می آمد، پیوسته از این بانوی بزرگ یاد می کرد و نامش را گرامی می داشت. از جمله، روزی به دفاع پیامبر(ص) از حضرت خدیجه(ع) اشاره کرد که روزی پیامبر خدا(ص) در میان همسران خویش حضور داشت، یادی از همسرش خدیجه(ع) نمود و در فراق او گریست. عایشه گفت: آیا بر پیرزن سرخ مویی از تیره بنی اسد می گریی؟ رسول خدا(ص) با غضب فرمود: چه کسی جای خدیجه را می گیرد؟ روزی که شما مرا تکذیب کردید، او مرا تصدیق کرد. روزی که کفر ورزیدید، به من ایمان آورد و هنگامی که نازا بودید، برایم فرزند آورد.[۱۱]

مقایسه ام المؤمنین خدیجه کبری(ع) و عایشه در کلام رسول خدا(ص) مجالی دیگر می طلبد ولی آنچه از روایات برمی آید این است که این دو از جهت بسیاری از صفات و ویژگی های حمیده نقطه مقابل همدیگر بودند.

حضرت خدیجه(ع) در لحظات آخر عمر گران قدر خویش به دخترشان حضرت فاطمه(ع) چنین گفتند: «یا حَبیبَتی وَ یا قُرَّهَ عَینی! قَولی لِأَبیکِ اِنَّ اُمِّی تَقُولُ اَنَا خائِفَهٌ مِنَ القبرِ اُریدُ مِنکَ رِدائکَ الَّذی تَلبِسُهُ حِینَ نُزُولِ الوَحیِ تُکَفِّنُنِی فیه؛ ای محبوبه مادر! ای نور دیده ام! به پدر گران قدرت بگو که مادرم می گوید: من از قبر، شب اول قبر و تنهایی در قبر نگران و ترسانم؛ از شما تقاضا دارم یکی از جامه های خویش را که به هنگام فرود فرشته وحی و دریافت پیام خدا و راز و نیازهای شبانه در بر می کردید، به من هدیه کنید تا پس از مرگ، پیکرم با آن ک