فایل پاورپوینت کامل نقش نمادهای شیعه در پیروزی انقلاب اسلامی ایران

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل نقش نمادهای شیعه در پیروزی انقلاب اسلامی ایران!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل نقش نمادهای شیعه در پیروزی انقلاب اسلامی ایران بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل نقش نمادهای شیعه در پیروزی انقلاب اسلامی ایران از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل نقش نمادهای شیعه در پیروزی انقلاب اسلامی ایران شامل 120 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل نقش نمادهای شیعه در پیروزی انقلاب اسلامی ایران استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل نقش نمادهای شیعه در پیروزی انقلاب اسلامی ایران با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل نقش نمادهای شیعه در پیروزی انقلاب اسلامی ایران قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل نقش نمادهای شیعه در پیروزی انقلاب اسلامی ایران حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل نقش نمادهای شیعه در پیروزی انقلاب اسلامی ایران به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نقش نمادهای شیعه در پیروزی انقلاب اسلامی ایران :

مقدمه

انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ شمسی در ایران دارای یک بعد نمادین بود که در بیشتر تحلیل ها مغفول ماند. ملت ایران با رجوع به آداب، سنن و فرهنگ خویش به ستیز با مظاهر فرهنگ بیگانه ای رفت که خود را با آن همراه نمی دید. این ستیز از هر جهت متکی بر نمادهایی برساخته بود.

رژیم پهلوی تنها با سمبل سازیهای ایران باستان و فرهنگ غرب گرایی بر مدرنیسم مطلقه تأکید میکرد و در مقابل ضد نمادی شکل گرفت که بر پای سنت اسلامی ، شیعی و فرهنگ دینی و حتی ملی، نمادهای اندیش رقیب را به مبارزه فرا می خواند. در واقع سنت و تجدد در حال مبارزه با هم بودند و سنت گرایان با تکیه بر اندیشه دینی و تاریخی ایرانیان به جنگ اندیش مدرنیسم مطلقه شتافتند. در این کارزار همه چیز رنگ و بوی نمادین گرفت.

وجه نمادین نبرد بین اسلام و مدرنیسم در نوع چهره ها، لباس پوشیدن، زیستن و سخن گفتن انقلابی، حرکات بدنی تجلی می یافت که همه برآمده از فرهنگ انقلابی و ساده زیستی بود که روحانیون مبلغ آن بودند. با ملاحظ اینکه در انقلاب اسلامی برای سرنگونی رژیم گذشته از قو قهریه استفاده نشد و سرنگونی آن به آرامی صورت گرفت، نظر ما متوج یک عامل نامریی میشود که در پیروزی انقلاب اسلامی بسیار مؤثر واقع شد و آن نمادها و نشانه هایی است که روحانیون و روشنفکران مذهبی برای انسجام جامع ایرانی بکارگرفتند و عرص نبردرا به سمت عرصه های نمادین هدایت کردند. یعنی دریک سو نمادهای اسلامی برگرفته از فرهنگ بومی و در سوی دیگر نمادهای افراطی ملیگرایی و فرهنگ غربی مقابل هم قرار گرفتند.

به نظر ما نظری بوردیودرخصوص وجه نمادین ساختارها در تبیین وتوصیف منازع نمادها و در نهایت شکلگیری انقلاب اسلامی حایز اهمیت می باشد. در این مقاله با استفاده از نظری بوردیوبه بررسی جهان نمادین شیعی و جهان نمادین پهلوی پرداختیم و نشان دادیم که در چه شرایطی عرص مبارز سیاسی در ایران بیش از پیش رنگ و بوی نمادین به خود گرفت و از خشونت فیزیکی دوری کرد.

الف. بحث نظری

جهان امروز سرشار از نمادهایی است که ساختارهای به ظاهر عقلانی را در قالب نمادین برای انسان ها معنی می کند. وابستگی به نمادها، آیین ها و نشان ها نمونه ای از زندگی در یک دنیای نمادین است. آرم ها، پرچم ها، توتم ها، یونیفرم ها، آرایش و مدل مو ها، نام ها و القاب، مد و لباس، آداب معاشرت، تغذیه، فاصله ها، مذهب و بسیاری دیگر از این موارد از نمادهای خودساخته ای برای استمرار زندگی اجتماعی در جهان امروزبرخوردارند.

در نتیجه نمادها برای توضیح تصویرهای ذهنی (Imaginer) ساخته می شوند و رابط میان نمادها و نهادهای مستقر در یک جامعه رابطه ای تنگاتنگ است. این مساله جامعه شناسان را به این موضوع معطوف ساخته است که انسان ها عموما اسیرذهنیت های خود هستند ودردنیای نمادین زندگی می کنند.

یکی از جامعه شناسان مشهور در شناخت امر نمادین در زندگی اجتماعی و سیاسی؛ پیر بوردیو (Pierre Bourdieu)ی فرانسویست. وی با تاکید بر نقش فرد درون ساختارها تلاش میکند از مارکسیسم فاصله گرفته و در نظری خود با در نظر گرفتن سود اقتصادی برای کالاهای غیر اقتصادی، نقش سرمایه ها در زندگی اجتماعی و اشکال نمادین وقدرت نمادین در تمامی فعالیت های اجتماعی و سیاسی دیدگاه طبقاتی جدیدی عرضه نماید (Swartz: 1977, 66 -65). بوردیو از یک سو ساختارگرایانی چون دورکیم ، سوسورو استراوس که فرد را عنصر بی اراد جامعه می دانند؛ به نقد می کشد و از سوی دیگر به پدیده شناسی”شوتس “، کنش متقابل نمادین “مید و بلومر “، روش مردم نگاران “گارفینگل ” و اصالت وجود (ذهنیت گرایان) یورش می برد که به تنهایی کنشگر را تنها عنصر فعال جامعه می دانند و ساختارها را نادیده میگیرند. وی با برقراری رابطه ای دیالکتیکی بین ساختارهای عینی و پدیده های ذهنی؛ جهت گیری نظریه اش را ساختارگرایی ساخت گرایانه (Constructiris Structuralism) و ساختارگرایی تکوینی می نامد (ریتزر، ۱۳۸۶: ۷۲۰-۷۱۵). بوردیو معتقد است: «برخلاف آنچه گمان رفته است، بازتولید ساختار محصول یک فرایند مکانیکی نیست و به جز با همکاری عاملان تحقق نمی یابد. عاملانی که ضرورت این بازتولید را در ذیل عادت واره به قالب ذهنی بدل کرده اند و هنوز هم در همان حال که تولیدکننده اند، آگاهانه یا ناآگاهانه، بازتولید کننده هم هستند. اشتباه شناخت عینی بدون فاعل شناسا یا خطای فرایند بدون فاعل که در آن فلسفه های ظاهرا به شدت متضاد (همچون فلسف پوپرو فلسف آلتوسر) با هم تلاقی می کنند، از این ناشی می شود که عاملان با توجه به اینکه قانون فطری ساختار را در قالب یک عادت واره درونی کرده اند، این طوربه نظرمی آید که از عرص عمل خود غایب اند، در حالی که آنها ضرورت ساختار را در حرکت طبیعی وجود خویش به تمامیت می رسانند» (بوردیو، ۱۳۸۹: ۲۳۴).

بحث نظری مربوط به نمادها عمدتا مربوط به آن وجه از اندیشه های بوردیوست که از نئوکانتیسم تاثیر پذیرفته و وی آن را با ساختارگرایی پیوند می زند. از آنجا که درنئوکانتیسم، سوژه و ذهن درتولید نمادها مهم است، بوردیو نیزبه دنبال نقش فرد در ساختار هاست. بر این اساس هر انسانی براساس تجرب خود جهان بیرون را درک می کند و از طریق زبان و تجرب شخصی به بیان رابط خود با جهان بیرون می پردازد. اساس اندیش او نیز بر این مبناست که وجود انسان به قالب بدن ریخته شده است و از طریق آگاهی، ادراک، احساس و شهود به ضبط و فهم پیرامون می پردازد و حاصل کار درک این جهان نوعی آگاهی و معرفت است.

براساس سنت پدیدار شناسانه و عمل باورانه وی، وجه مشخص موجود انسانی، همین رابط دیالکتیکی بین زبان و مقررو معین بودن تجربه است (پارکر، ۱۳۸۶: ۷۱).

بنابراین کار انسان شناسی بوردیو تحلیل مکانیسم بازتولید سلسله مراتب اجتماعی است.

وی در مقابل تحلیل مارکسیستی، صلاحیت کنشگران را بسته به نفوذ و تولید فرهنگی شان در بازتولید ساختارهای اجتماعی مسلط به صورت نمادین دانسته واز اصطلاح خشونت نمادین به عنوان تحمیل زمینه های تفکرو درک ابزار تسلط عاملان اجتماعی استفاده کرده و نظم اجتماعی را مشروع میسازد، در این نوع خشونت، خشونت فیزیکی مهار شده و نظم مشروع به صورت نمادین در جامعه مورد قبول قرار می گیرد (۹-۷: Wikipedia).

در میان میدان ها نیز میدان قدرت (سیاست) از همه مهم تر می باشد زیرا سلسله مراتب روابط قدرت و میدان سیاسی، تعیین کنند ساختار هم میدان های دیگر است. منازعه و کشمکش در میدان ها نیز به علت وجود شانس ها و رقابت هایی است که کنشگران و نهادها برای حفظ یا براندازی نظام توزیع سرمایه ها نمی توانند از آن اجتناب کنند.

در نتیجه کسانی در میدان های مختلف از جمله میدان سیاسی پیروز می شوند که از کالاهای نمادین قدرتمندی برای عرضه به مصرف کنندگان برخوردار باشند. ثمر این پیروزی آنست که شخص پیروز حق تحمیل کالاهای نمادین خود را بر میدان اجتماعی کسب می کند، یعنی میتواند علی مصرف کنندگان حاضر در میدان اجتماعی، خشونت نمادین به کار ببرد و این مستلزم همدستی کسانی است که در معرض این خشونت قرارمی گیرند (لش، ۱۳۸۴: ۳۴۸ -۳۴۷). بنابراین میدان ها محل رقابت، منازعه و کشمکش عاملان اجتماعی و کنشگران فعال است و هر کنشگری که از بیشترین سرمایه[۱] بهره مند باشد زمین سلط خود را در جامعه فراهم میکند. بوردیو با مهم دانستن نقش کنشگران در میدان، در ادام روش شناسی خود، تلاش میکند میان سوژه و میدان نزدیکی برقرار سازد و از دویت های سوژه و ابژه بکاهد. به همین سبب کنشگر به هر میزانی که از سرمایه های بیشتری برخوردار باشد کیفیت کنش و میزان مشروعیت او متفاوت خواهد بود.

وی با شیفتگی خاص فرانسوی خویش به دنبال این مساله بود که چطور قدرت و سلطه در قالب نمادین باز تولید می شود و طبقات مسلط نمادهایشان را با مهارت تحت نفوذ خود دارند و عناصری چون ارزش ، دانایی و سلیق خود را در جامعه، طبیعی و جهانی نشان میدهند. بنابراین از نگاه بوردیو از آنجا که دولت ها با انحصار خشونت نمادین (Violence Symbolic)، شهروندان را به طور طبیعی به اطاعت وا می دارند تا استمرار خود را مشروع جلوه دهند، وی به موضوع تسلط سیاستمداران در میدان های سیاسی توجه کرده و در نظری خویش بر نقش نمادها در مشروع شدن قدرت توسط دولت تاکید می کند Janoski, 2005: 92 -93) & Berg) از نظر او قدرت نمادها در کاربست عملی آن نهفته است و هیات های تولید کنند نماد به طور مرتب در حال بازسازی و برساختن نمادهایی برای استمرار قدرت مشروع هستند. این قدرت مشروع توسط نظام های نمادین صورت عملی می یابد، نظام های نمادین به عنوان ابزارهای دانش و قدرت با تاکید براجماع و وفاق درون جامعه به بازتولید نظم اجتماعی یاری میرسانند و کارکرد اصلی آنها عبارتست از تلاش برای مشروع سازی قدرت از طریق پذیرش باورهای خود از سوی جامعه.

بر مبنای نظر بوردیو، چارچوب مقاله نیز شکل میگیرد. بر این اساس، روحانیان و نیروهای مذهبی به عنوان هیات های عالی نمادساز طی ده ۴۰ و ۵۰ شمسی در ایران با اتکاء به جهان نمادین اسلامی، شیعی به نبرد با جهان نمادین رژیم پهلوی شتافتند. این گروه با بکارگیری نمادهای اسلامی توانستند نمادهای متجددان پهلوی را با عدم مشروعیت روبرو سازند و زمینه های سقوط آن و پیروزی انقلاب اسلامی را مهیا کنند.

ب). تعریف مفاهیم

۱-ب). نمادهای ایران باستان

تاریخچ نقش نمادها در زندگی ایرانیان به دور باستان باز می گردد. نمادهای باستانی به مجموع چیزها، علامت ها و گفتارهایی گفته می شود که بازگو کنند باورها، سنن و آیین های کهنی است که از قدمتی تاریخی برخوردارند و روح ملی یک کشور را تشکیل می دهند. سوگ سیاوش و بسیاری از آیین ها و جشن های عهد باستان هر کدام نمادهایی داشته و جزیی از جهان نمادین باستانی ایران هستند. از نظر ما بخشی از این نمادها به دور اسلامی منتقل شد و بخشی دیگر با حفظ ماهیت، قالبی اسلامی به خود گرفت و در ذهنیت نمادین ایرانی تداوم یافت.

۲-ب). نمادهای اسلامی، شیعی

به نمادهایی اطلاق می گردد که با ورود اسلام و مذهب شیعه در ایران گسترش یافت و در فرهنگ و زندگی روزمر ایرانیان حضوری برجسته پیدا کرد. امام حسین (ع)، روز عاشورا و بیرق عاشورا به عنوان نمادهای مظلومیت از اهمیت جهان نمادین اسلامی، شیعی در زندگی اجتماعی و سیاسی ایرانیان حکایت دارد. این نمادها در حوز سیاسی نیز تاثیر گذار بوده اند و در شکل گیری انقلاب اسلامی ۵۷ شمسی نقشی بی همتا داشتند.

۳-ب). نمادهای تجدد

نمادهای تجدد گرایان پهلوی به مجموع پدیده هایی اطلاق می گردد که یادآور زندگی اروپایی و تجدد غربی هستند. این نمادها در پوشاک، ژست ها، کلمات، محل زندگی و بسیاری چیزهای دیگر تبلورمی یابند. نمادهای غربگرایانه از قرن نوزدهم وارد ایران شدند و در قرن بیستم توسط رژیم پهلوی گسترش یافتند.

ج. رژیم پهلوی و تاکید بر جهان نمادین ایران باستان و تجدد

پس از شهریور۱۳۲۰ شمسی محمدرضا پهلوی به جای پدر بر تخت سلطنت نشست.

حضور نیروهای خارجی، جوانی شاه و فضای باز سیاسی مانع از آن می شد که شاه با اعمال خودکام خود رفتاری آمرانه در پیش گیرد.

با کودتای سال ۱۳۳۲ شمسی و سرنگونی دولت ملی مصدق بسیاری از امیدهای اصلاحات از میان رفت و طی زمان کوتاهی، شاه جوان با تشکیل سازمان اطلاعات و امنیت کشور (ساواک)، تشکیل رکن دوو سازمان بازرسی شاهنشاهی و تقویت ارتش به قدرتی تمام عیار در کشور تبدیل شد. او با جابجایی وسیع نخبگان حاکم قدیمی با نیروهای تکنوکرات و گوش به فرمان، فضای مدیریتی و بدن اجرایی کشور را تغییر داد تا برخلاف نخبگان پیشین از مدیرانی بله قربان گو در اجرای سیاست های آمران خود برخوردار گردد.

در تاریخ ۶ بهمن ۱۳۴۱شمسی شاه با اعلام رفراندوم به منظور تایید “انقلاب سفید” یا “انقلاب شاه و ملت ” به زعم خویش تحولی عظیم در ایران ایجاد کرد! اصلاحات ارضی، ملی کردن جنگل ها، اصلاح قانون انتخابات، اعطای حق رأی به زنان، تشکیل سپاه دانش و سهیم کردن کارگران در سود کارخانه ها از برنامه های اعلامی وی برای جلب اعتماد مردم بود.

همزمان با اوج گیری اقتدار وی، ناآرامی های سال ۴۲ شمسی حکومت وی را با بحران مواجه ساخت. مهم ترین مخالفت ها با برنامه های وی از سوی روحانیون صورت گرفت که در صدر آنها امام خمینی (ره) حضور داشت. مخالفت های وی حول سه محور لایح انجمن های ایالتی و ولایتی، رفراندوم سال ۱۳۴۱شمسی و اعطای کاپیتولاسیون به آمریکاییان مقیم ایران بود. شاه هر گونه مخالفت را با کمک اسدالله علم دوست نزدیک و نخست وزیر وقت به شدت سرکوب ساخت وبه واقع پس از سال ۱۳۴۲ شمسی، به اصلی ترین قدرت در ایران تبدیل شد. سیاست خارجی، امور دفاعی، اقتصادی و مسایل نفتی را وی به تنهایی هدایت می کرد و متصدیان امور تنها کارکنان اداری وی بودند. از این دوره به بعد ما شاهد نوعی توسع غرب محورو برونزا هستیم و عمده ترین نماد سازی های پهلوی نیز از این دهه آغاز شد. با تبعید امام خمینی (ره) از ایران در سال ۱۳۴۳شمسی و برگشتن آرامش فکری و روحی برای شاه و حکومت، دو رویکرد نمادین در جامعه بوجود آمد، رویکرد نخست تنها به فرهنگ و نمادهای ایران باستان و نمادهای غربگرایانه بدون توجه به فصل مشترک نمادهای باستانی با دنیای نمادین اسلامی و شیعی شکل گرفت و رویکرد دوم از آن مخالفان سلطنت بود که به جهان نمادین اسلامی، شیعی و بومی توجه داشتند. طی ده ۴۰ و ۵۰ شمسی روحانیانی نظیر امام خمینی (ره) و روشنفکرانی نظیر “جلال آل احمد” و “علی شریعتی” از مهم ترین افراد در مخالفت با جهان نمادین باستان و تجدد مورد نظر پهلوی بودند. از نظر ما به لحاظ تاریخی نمادهای شیعی و باستانی از مقبولیت چند هزار ساله برخوردار بود و تنها نیاز به مفسرانی خلاق داشت تا با بکارگیری آن جنبشی نمادین را تدارک ببینند.

پس از جدال نمادهای غربگرایانه و باستان گرایان پهلوی با نمادهای شیعی و بومی، کم کم سئوالاتی در اذهان پیش آمد که تا چه میزان نمادهای مورد نظر پهلوی می تواند برای زندگی سیاسی و اجتماعی ما مفید باشد و چرا نباید با تکیه بر سنت تاریخی بر نمادهای باستانی و شیعه تکیه کرد؟ با بررسی اقدامات نمادین رژیم پهلوی می توان میزان همسو سازی جهان نمادین باستان و تجدد را مورد ارزیابی قرار داد.

۱-نمادهای باستانی و ملی گرایانه

یکی از نمادهایی که محمدرضا پهلوی آن را به جای مذهب در جامع ایران مطرح کرد، ملی گرایی بود. در این دیدگاه شخصیت شاه به عنوان مظهر همبستگی ملی تلقی گردید و یکسری اقدامات به منظور دین زدایی در جامعه آغاز شد. در مدارس آموزشی، تعلیمات اسلامی کمرنگ و در عوض تبلیغات وسیعی در خصوص “وطن پرستی ” و عشق به شاه در سطح جامعه صورت گرفت. عکس و مجسم شاه در همه جا بود. او در واقع از این که “پدر ملت ” باشد رضایت خاطر می کرد. تثبیت حکومت وی در ده ۴۰ شمسی و افزایش قدرت نظامی و اقتصادی طی ده ۵۰ شمسی در بوجود آمدن این تصور بسیار موثر بود.

شاه ، تمدن ایرانی را برگرفته از ۲۵۰۰ سال تاریخ شاهنشاهی ایران می داند که هویت ملی و معنوی نیز برآمده از آنست ، در صورتی که بخش بزرگی از این تاریخ طولانی را هویت اسلامی و شیعی تشکیل می دهد و روح ایرانی در آن حضوری برجسته دارد.

وی تنها به عناصرنمادین “ایران باستان ” اکتفا می کند و به استمرار آن در دور اسلامی و تلفیق آن با عناصر نمادین شیعی بی توجه است. از همین منظر؛ وی وجود نظام شاهنشاهی را مهم ترین رکن “تمدن بزرگ ” خود و ایران معرفی می نماید. او در کتاب «به سوی تمدن بزرگ » می گفت :

«این نظام به عنوان روح و جوهر وجود و قدرت و حاکمیت و وحدت ملی، پای استوار تمدن بزرگ ایران و نگاهبان نیرومند هم ارزش های این تمدن، و تمام پیشرفت ها و دستاوردهای مادی و معنوی آن خواهد بود و سرنوشت ملت را در پرشکوه ترین دوران تاریخی آن پاسداری و رهبری خواهد کرد» (پهلوی، ۲۵۳۶: ۲۶).

شاه با اعلام “حمایت نیروی لایزال الهی ” از نظام شاهنشاهی ۲۵۰۰ ساله به دنبال اثبات وجود فر ایزدی و کسب مشروعیت آسمانی و باستانی بود تا از یک سو هرگونه تزلزل و فروپاشی ذهنی و روحی را از خود دور نماید و از سوی دیگر با این مشروعیت آسمانی و سمبولیک مردم را به پذیرش این سلطه وادار سازد. او فکر می کرد صرفا با تکیه بر نمادهای ایران باستان می توان مشروعیتی نمادین و مستحکم را در جامعه مستقر ساخت. بر همین اساس فر ایزدی عصر باستان در گفته ها و نوشته های وی فراوان به کارمی رود.

تاکید بر برگزاری جشن های ۲۵۰۰ ساله یکی دیگر از اقدامات باستانگرایان محمدرضا پهلوی به منظور ساختن مشروعیت نمادین بود. این جشن به عنوان حرکتی نمادین با تدارکی وسیع از سوی حکومت برگزار شد. “مینو صمیمی ” در خاطرات خود در خصوص تجملات جشن های ۲۵۰۰ ساله می گوید: «به دستور شاه در این جشن ها، ۶۲ چادر در یک محوطه لم یزرع برافراشته شد و درون هر کدام را نیز با پرده های مخمل بنفش، چلچراغ های برنز مطلا و میز سنگ مرمرصورتی تزیین کردند تا مورد استفاده مدعوین قرار گیرد. برای تاسیسات مورد نظر جشن های ۲۵۰۰ سال شاهنشاهی از یک سال قبل کاروان کامیون ها وسایل مورد نیاز را به محل برگزاری آن حمل کردند و چون همه سران کشورها به جشن دعوت شده بودند، برای پذیرایی از آنها ۱۶۵ سرآشپزو پیشخدمت و گارسن را مستقیما از رستوران ماکسیم پاریس با هواپیما به ایران آوردند و ۲۵۰۰ بطری شراب درجه یک نیزبه فرانسه سفارش دادندکه قیمت هر بطری آن سربه یکصد دلارمی زد» (صمیمی، ۱۳۶۸: ۱۱۶-۱۱۵).

این جشن های نمادین بدون حضور مردم عادی سبب عدم آگاهی حاکمان از واکنش های مردمی و در نتیجه ایجاد توهم بزرگ ناشی از قدرت فزاینده می شد. «مردم اصلا در جریان این جشن ها حضور نداشتند و اصولانیروی پلیس و ارتش چنان حفاظتی در اطراف تخت جمشید بوجود آورده بودند که به احدی اجازه نزدیک شدن نمی دادند. بخصوص آن که هدف شاه از این جشن ها و بازگشت به ایران باستان هم هرگز نمی توانست مورد قبول روحانیون – که فقط تعالیم پیغمبر(ص) مسلمانان را معتبرمی دانند-قرار داشته باشد» (هویدا، ۱۳۷۴: ۱۱۹).

شاه هم چنین به منظور ترویج اسطور ملی سلطنت متمرکز، تقویم اسلامی را به تقویم سلطنتی تغییر داد و به تعطیلی های مذهبی کمتر توجه کرد در حالی که تعطیلاتی مانند روز تولد فرزندش و تاریخ اجرای اصلاحات ارضی در اقدامی نمادین جشن گرفته میشد (معدل، ۱۳۸۲: ۷۹). به طور کلی پهلوی دوم به مانند پدرش بر ملی گرایی سلطنت محور در ایران استوار بود و با تاکید بر سکولاریسم توجهی به سنن دینی و شیعی ایرانیان نکرد.

۲-نمادهای غربگرایانه

همانطورکه گفتیم پس از جابجایی نخبگان حاکم در سال های ۱۳۳۸ تا ۱۳۴۲ شمسی در ایران و روی کار آمدن جوانان تکنوکرات و تحصیل کرد غرب، شاه در صدد برآمد که نوسازی را به سبک غرب به سرانجام رساند. وی به پشتوانه تکنوکرات های جوانی نظیر حسنعلی منصورو هویدا بنیان های دنیای نمادینی را بنا نهاد که طی ۱۵ سال پس از سال ۱۳۴۲ شمسی شیراز حکومت وی را تشکیل می داد. شاه طی ده ۳۰شمسی در ظاهر تلاش می کرد که چهره ای مذهبی از خود نشان دهد وبه توصیه های آیت الله بروجردی در اجرا نکردن اصلاحات ارضی توجه می کرد، اما در ده ۴۰ شمسی دیگر خود را مقید به رعایت شئون اسلامی، دینی و بومی نمی دید وعناصر نمادین جدیدی با تکیه بر نمادهای غربی بنا نهاد. تا پیش از این تلاش های رضاشاه برای استقرار جهان نمادین باستانگرایانه و حتی غربگرایانه در ایران تا حدودی زندگی اجتماعی ایرانیان را تغییر داد و اکنون لازم بود که نمادهای باستانی با روح جدید مدرنیزم غربی آراسته شود تا چیزی از “عظمت حکومت پهلوی” کاسته نشود. بنابراین به تقلید از غرب مراکزو اماکن جدیدی در جامعه توسعه یافت.

نخستین اقدامات غربی سازی در ایران از نسل جوان شاغل در حکومت آغاز شد. بخشی از تکنوکرات های جوان، خود را مقید به رعایت حساسیت های دینی جامعه نمی دیدند و اجرای آیین ها و مراسم مذهبی و شیعی برای آنان اهمیتی نداشت. اگر در زمان رضاشاه نخست وزیری مقید به ظواهر مذهبی به نام “مخبرالسلطنه هدا