فایل پاورپوینت کامل تأثیر انقلاب اسلامی ایران بر کشور مصر

با فایل فایل پاورپوینت کامل تأثیر انقلاب اسلامی ایران بر کشور مصر یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل تأثیر انقلاب اسلامی ایران بر کشور مصر شامل 106 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل تأثیر انقلاب اسلامی ایران بر کشور مصر را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل تأثیر انقلاب اسلامی ایران بر کشور مصر با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل تأثیر انقلاب اسلامی ایران بر کشور مصر بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل تأثیر انقلاب اسلامی ایران بر کشور مصر با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تأثیر انقلاب اسلامی ایران بر کشور مصر وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل تأثیر انقلاب اسلامی ایران بر کشور مصر با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل تأثیر انقلاب اسلامی ایران بر کشور مصر مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تأثیر انقلاب اسلامی ایران بر کشور مصر :

مقدمه

با وقوع پیروزی انقلاب اسلامی ایران در اواخر دهه هفتاد و آغاز دهه هشتاد میلادی، شرایط برای بازخیزی مجدد انقلابی های مسلمان برای مبارزه با رژیم های فاسد مهیاتر شد. انقلاب اسلامی ایران در کشورهای منطقه بازتاب های گسترده ای داشت و موجب خیزش جنبش های اسلامی شد. این مسأله که کشورهای منطقه از آن تحت عنوان «صدور انقلاب اسلامی » نام بردند، روابط ایران را تقریبا با تمام کشورهای منطقه تیره کرد و موجب صف آرایی آن ها در مقابل ایران شد. سال های پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران یعنی از ابتدای دهه هشتاد را باید یکی از حساس ترین مراحل تجدید حیات قیام ملت های مسلمان علیه رژیم های مستبد و خودکامه دانست که در این بین تأثیرپذیری ملت مسلمان مصر جایگاه ویژه ای را به خود اختصاص داده است. رسوخ و سلطه فرهنگی، سیاسی و اقتصادی غرب در میان کشورهای اسلامی، مانع از آن نبوده که ملت های مسلمان هویت خود را به طور کامل حفظ کنند. انقلاب اسلامی ایران راه رسیدن به گمشده ای را که سالیانی دراز اذهان انقلابی ها در سرتاسر ممالک اسلامی را به خود معطوف داشته بود، نشان داد و به این ترتیب الگویی از حکومت اسلامی را در جهان عینیت بخشید.

نقش انقلاب اسلامی در ظهور بیداری اسلامی

جمهوری اسلامی ایران بعنوان کشوری آزاد و مستقل و به دلیل موقعیت ژئوپلیتیک و ژئواستراتژیک همواره در تحولات بین المللی تاثیرگذار بوده است. در این مقاطع خصوصا در عصر پهلوی، دولت بیشتر از بیرون (مدل آتاتورک در ترکیه) الگو می گرفت. به همین جهت تاثیرگذاری در این دوره تاریخی محدود به منطقه و بخصوص کشورهای اسلامی بود.

نهضت امام خمینی(ره) اوج گرایش اصول گرایی اسلامی است که دیگر جنبش های اسلامی در سراسر جهان تحت تأثیر موفقیت ایشان در تأسیس جمهوری اسلامی توانا شدند. تفکر و طرح امام خمینی(ره) در واقع تلفیقی از هویت و توسعه بود. در حالی که رهبران پیشین جنبش بیداری اسلامی چون سیدجمال به دنبال توسعه و تجدد بودند و برخی هم به صورت کم رنگ بر هویت تأکید می کردند. امام خمینی(ره) همان گونه که به دنبال احیای هویت اسلامی بودند، توسعه نیز در گفتمان وی از جایگاه ویژه ای برخوردار بود، توسعه ای که در چارچوب هویت اسلامی تعریف می شد. نظریه سیاسی امام منحصراً در قالب و شکل اسلامی مطرح می شد و همین امر موقعیت و ویژگی ممتازی به امام خمینی(ره) در جنبش اسلام گرایی در جهان اسلام می دهد (بابی سعید، ۱۳۷۹، ص ۱۰۵).

انقلاب اسلامی ایران، به رهبری امام خمینی(ره)، در تولد و تحرک بسیاری از جنبش های اسلامی در جهان اسلام نقش داشته است. افول قوم گرایی، ناسیونالیسم، لائیسیسم، راه را برای حضور قدرتمندانه اسلام گرایی در منطقه مهیا کرد و انقلاب اسلامی و اندیشه های امام خمینی(ره) هم تأثیر فراوانی در این روند گذاشت. در میان رهبران بیداری اسلامی در جهان عرب، اندیشه های سیدقطب تا حدی به اندیشه های امام نزدیک بود. «آیت الله خمینی و سیدقطب هر دو راه حل نهایی مسائل را، در راهی می دیدند که برای فهم اسلام داشتند. هر دو جهان را به صورت تقابل ما و آن ها در نظر می گرفتند. آیت الله خمینی دو قطب این تقابل را مستضعف و مستکبر می نامید و سیدقطب آن دو را جاهلیت و اسلام؛ هر دو آن دسته از بخش های جهان که نظام اسلامی بر آن حاکم نیست و در این جا ما می توانیم آن بخش هایی را نیز که رفتار دینی بر آن ها حاکم نیست به آن دسته اضافه کنیم قلمرو جاهلیت و استکبار دانسته اند. » در نظر اندیشمندانی چون امام و سیدقطب، اسلام هم دین است و هم دولت و ارزش ها و الگوهای رفتاری غرب نمی تواند با ارزش های اسلامی سازگار باشد (بابی سعید، ۱۳۷۹، ص۱۰۹).

مصر قلب تپنده کشورهای عربی

مصر به عنوان مهد فرهنگ، هنر و دین دنیای اهل سنت، در حرکت های استقلال طلبانه، همیشه جزو اولین ها بوده و نخبگان و اندیشمندان مصری از جمله اولین پیشگامان استقلال طلبی در کشورهای عربی، چه در زمان ترک و چه در زمان تسلط انگلیسی ها برای این کشور بودند.

از میان اندیشمندان مصری، سیدقطب اندیشمند مشهوری است که در همان زمان که حکومت های ایران و ترکیه به دنباله روی از غرب، کشور را به سمت مدرنیته می برند، تمامی جوامع موجود را جاهلی می داند و جوامع اروپایی را اوج جاهلیت مدرن تلقی می کند و اینجا است که تفاوت اساسی و تعیین کننده اندیشه وی با پیشگامان اسلام گرایی که برتری و پیشرفت تمدن اروپایی را پذیرفته بودند، خود را نشان می دهد. سیدقطب به تعریف دوباره واژه های «توسعه» و «توسعه نیافتگی» و معرفی معیار های جدید برای پیشرفت و ترقی پرداخت. قطب تأکید می کرد که جامعه توسعه یافته جامعه ای نیست که در نقطه اوج تولید مادی است، بلکه جامعه ای توسعه یافته است که تفوق اخلاقی از خود نشان دهد. جامعه ای که از نظر علم و فناوری در اوج است، ولی در اخلاقیات در حضیض، آن جامعه عقب مانده است، در حالی که جامعه ای که در اخلاقیات در رده بالا است ولی از نظر علم و تولید مادی در پایین، آن جامعه پیشرفته است (موثقی، ۱۳۷۹، ص ۲۷۴).

مصر هم زمان با انقلاب اسلامی ایران

اما اندیشه اسلام گرایان و تحولات اسلام گرایی در مصر با وقوع انقلاب اسلامی پررنگ تر شده و اتفاقات داخلی نیز به آن دامن می زد. مصر که از اواخر دهه ۱۹۷۰ اصول قدیمی امنیت ملی خود، یعنی مقابله با اسرائیل و غرب را کنار گذاشته بود، تحت رهبری سادات مظهر ثبات و منافع غرب شده بود. سادات و مبارک هر دو انقلاب ایران را تهدیدی برای امنیت ملی مصر تلقی می کردند. انقلاب ایران تمام دولت های محافظه کار، ضعیف، ناپایدار و فاسد عرب را تهدید می کرد. بنیادگرایی انقلاب اسلامی ایران که موجب تشویق بنیادگرایان اسلامی مصر شده بود، نگرانی این کشور را دو چندان کرده بود. این مسائل ایران و مصر را رو در روی یکدیگر قرار داد به طوری که در کمتر از ۳ ماه بعد از پیروزی انقلاب، ایران روابط سیاسی خود را با مصر و اسرائیل قطع کرد. قطع روابط ایران با مصر، اسرائیل و آمریکا یک عقب گرد استراتژیک بزرگ برای آمریکا بود. مصر در آن زمان نتوانست نقش عمده ای در قبال ایران به دلایل زیر ایفا کند:

۱- مصر با امضای معاهده صلح با اسرائیل در جهان عرب منزوی شده بود. دولت های عرب هرچند از بازتاب های انقلاب ایران نگران و هراسان بودند، اما نمی توانستند به مصر نزدیک شوند و خواستار حمایت آن گردند.

۲- با منزوی شدن مصر، عراق نقش رهبری کشورهای عرب را بر عهده گرفته بود. عراق در حمله به مصر، به دلیل خیانت آن کشور به اعراب نقش مهمی را ایفا کرد.

۳- مصر مشغول ایجاد تغییرات اساسی در ساختار نیروها و تجهیزات نظامی خود از سیستم های روسی به سیستم های غربی بود و در نتیجه قادر به حمایت نظامی از کشورهای عرب نبود (هاشم، ۱۳۷۳، ص۲۷۷).

اما کانون ترس رسمی در مصر، گروه های مذهبی به ویژه اسلامی، چه سری و چه علنی بود. زیرا انقلاب اسلامی ایران با محتوای اسلامی اش به رغم داشتن فاصله زیاد با محتوای فکری این گروه ها، محرک تازه ای برای اینان بوده و به طور قابل ملاحظه ای این برداشت در مصر احساس می شد. این گروه ها در دو مسأله با هم توافق داشتند. موضع شان در قبال کمپ دیوید و موضع شان در قبال انقلاب ایران که آن ها انقلاب امام خمینی(ره) در ایران را با انگیزه های اسلامی تأیید می کنند و با موضع انورسادات در مورد انقلاب ایران و استقبال وی از شاه ایران مخالف بودند. اما چگونگی این مخالفت در نگاه گرو ه ها متفاوت است. اخوان المسلمین تأکید می کردند که جوانان مسلمان، آشوب طلب و جنجال برانگیز نیستند و قصد سرنگونی رژیم و روی کار آوردن رژیمی دیگر را ندارند. در حالی که گروه های سری مانند «التکفیر و الهجره» به رهبری «شکری مصطفی»- که به اتهام شرکت در قتل دکتر ذهبی وزیر اوقاف مصر اعدام شد – و گروه «جندالله » و گروه «الجهاد» عقیده خود را درباره لزوم مقابله با رژیم و جنگیدن با آن به استناد آیه شریفه «واعدوا لهم مااستطعتم من قوه» پنهان نمی کردند (شفیعی، ۱۳۸۹).

عوامل تأثیرگذار در روابط تیره مصر با ایران پس از انقلاب

انورسادات از انقلاب اسلامی ایران صرفا به جهت رفتن شاه ناراحت نبود بلکه وی به اهمیت انقلاب و اثرات دراز مدت آن در جهان عرب کاملا واقف بود. ناراحت کننده تر برای سادات این بود که انقلاب اسلامی در ایران، فلسطینی ها به ویژه یاسر عرفات را از دایره تنگی که او در طول پنج سال گذشته کوشیده بود آن ها را در محصور نگه دارد و از این راه مجبورشان کند که در برنامه صلح با اسرئیل با او مماشات کنند، بیرون آورده است (منتظمی، ۱۳۵۸، ص ۲۹). به عقیده یاسر عرفات، انقلاب اسلامی ایران می توانست بهترین نمونه برای سقوط رژیم مصر باشد. هم چنین برخی از دیپلمات های غربی بر این عقیده بودند که کشورهای عربی صاحب نفت، تاکنون به این علت در کنار مصر بوده اند که تصور می کرده اند که سادات در قاهره سیاستی را اعمال می کند که موجبات خنثی کردن فعالیت روی کار آمدن یک دولت کمونیستی در این کشور خواهد بود ولی بروز انقلاب اسلامی ایران و سقوط شاه و خروج از آن کشور نفت خیز ثابت کرد که متحد شدن مسلمانان با یکدیگر قادر است در بسط نفوذ کمونیسم در خاورمیانه جلوگیری به عمل آورد. این مهم بود که اعراب به این موضوع معتقد شده بودند که انقلاب ایران و سقوط شاه رهنمودی است برای مردم مصر در سقوط رژیم انورسادات (منتظمی، ۱۳۵۸، ص ۴۹).

سیاست مصر در قبال جنگ ایران و عراق

اما در جنگ عراق با ایران، سادات به علت اختلافاتی که با عراق داشت، تجاوز این کشور را به ایران محکوم کرد و عراق را «متجاوز» اعلام کرد، کاری که سازمان ملل در اواخر جنگ تحت فشار ایران و شرایط جدید بین المللی به آن مبادرت نمود. اما با کشته شدن سادات و انتخاب حسنی مبارک به ریاست جمهوری، وی در خصومت با ایران تا آنجا پیش رفت که با تمام توان در کنار عراق قرار گرفت (جعفری ولدانی، ۱۳۸۷، ص۴۳). به همین دلیل در مصر نیز گروه جماعت الاسلامیه که بعدها توسط رژیم جماعت الجهاد نامیده شد فعالیت خود را آغاز کرد و هر چند که موفق به ساقط کردن رژیم حاکم نشد اما توانست انورسادات را که عامل اجرای معاهده کمپ دیوید و صلح با صهیونیست ها بود به هلاکت برساند. این ترور یکی از دو پیروزی عمده اسلام گرایان در به زیر کشیدن دو عنصر وابسته به غرب یعنی شاه در ایران و سادات در مصر بود؛ هرچند که در ماهیت بسیار متفاوت هستند (توکلی، ۱۳۸۸، ص۲۰).

اوضاع مصر پس از پیمان کمپ دیوید

بعد از امضای پیمان صلح اسرائیل و مصر، بعضی از محافل یک شورش عمومی را اجتناب ناپذیر می دانستند. در رأس مخالفان نهادهای مذهبی قرار داشتند که در دو مورد با دولت سر آشتی ناپذیری داشتند:

رد قطعی پیمان آمریکایی کمپ دیوید

حمایت بی قید و شرط از انقلاب اسلامی ایران (منتظمی، ۱۳۵۸، ص۲۲).

اخوان المسلمین که عمر تلمسانی سخنگوی آن ها بود معتقد به برانداختن سادات با توسل به عملیات براندازی نبود. این سازمان به پیروی از روش حامی خود عربستان سعودی معتقد بود که باید رژیم سادات را تضعیف کرد ولی برانداختن آن را جایز نمی دانست. اما سازمان های متعصب دیگر مخفی نمی کردنند که قصد برانداختن رژیم سادات را دارند از جمله این سازمان ها باید نام سازمان «التکفیر و الهجره» را ذکر کرد که شکری مصطفی بنیان گذار آن در حمله مسلحانه به دانشکده نظامی هلیوپلیس دست داشت. همچنین «جندالله» و «جهاد» و بسیاری از سازمان های دیگر از زمان پیروزی «امام خمینی» در ایران بر شدت فعالیت خود افزودند. این سازمان ها با جلب حمایت بخش وسیعی از خرده بورژوازی مصر و دهقانان و محافل دانشگاهی پیشرفت های جدی داشتند. آن ها همچنین توانستند کنترل اتحادیه دانشجویان مصر را به دست خود گیرند، این جریان های تندرو فعالیت اجتماعی شدیدی علیه سادات داشتند (منتظمی، ۱۳۵۸، ص۲۴).

شرایط مشابه حکومت مصر و حکومت پهلوی

بررسی اوضاع مصر نشان می دهد که دولت های حاکم بر مصر و رژیم پهلوی در ایران در چند بحران مشابه دست و پا می زدند که آن ها را وادار می کرد برای جلوگیری از نابودی خویش به سرکوب ملت هایشان بپردازند. این بحران ها عبارت بودند از: ۱- بحران هویت؛ ۲- بحران مشروعیت؛ ۳- بحران اخلاقی؛ ۴- بحران اقتصادی (منتظمی، ۱۳۵۸، ص۲۵)

سادات بی توجه به اعتقادات و اندیشه های ملت مسلمان مصر، نظامی کاملا مغایر با قوانین اسلام بنیاد گذاشت و حتی با تبلیغ بازگشت به گذشته خود را فرعون مصر نامید. او زنانی را که چادر بر سر داشتند، به خیمه های متحرک تشبیه می کرد و ریش مردان مسلمان را به استهزاء می گرفت. سادات در نهایت کار را به جایی رساند که اولین امضای معاهده صلح با صهیونیست ها را با قلم خود صورت بخشید؛ هرچند فتوای هیئت بزرگ علمای الازهر عاقد قرارداد صلح با اسرائیل را کافر اعلام کرده بود. انعقاد صلح کمپ دیوید توسط انورسادات و خارج کردن مصر از مجامع عربی- اسلامی چنان بحران مشروعیتی را برای رژیم این کشور رقم زد که به انزوای گسترده مصر در میان کشورهای عرب و مسلمان منجر شد و علاوه بر آن عوارض روانی شدیدی را نیز در داخل مصر به وجود آورد. در آن اوضاع و احوال سادات برای حفظ رژیم دقیقاً پس از سفر به آمریکا با استفاده از قانون تحفظ بسیاری از رجال سیاسی، علما، نویسندگان و مبارزان را به طور دسته جمعی دستگیر و زندانی کرد. سقوط شاه در ایران این بحث را بر سر زبان ها انداخته بود که سادات شاه دوم است و این جمله چنان عصبانیت وی را برمی انگیخت که آشکارا آن را تکذیب می کرد. سادات به رغم مخلفت مردم با وی، در جریان جرح و تعدیل قانون اساسی سال ۱۹۸۰ خود را به سمت رئیس جمهور مادام العمر مصر منصوب کرد و حفظ موقعیت خود را تا هنگام مرگ تضمین کرده بود. سیاست درهای باز (الانفتاح) در اواخر دهه هفتاد از معضلات اقتصادی مصر بود که در سایه اشتباهات سادات به وقوع پیوست. در راستای این سیاست بود که در سال ۱۹۷۵، تدوین برنامه های اقتصادی مصر، مستقیماً به دیوید راکفلر – سرمایه دار معروف صهیونیست- واگذار شد. وی به عنوان طراح سیاست اقتصادی «الانفتاح» فرمولی را در سه ضلع ارائه کرد، به این شرح: هم پیمانی پول غربی، کار مصری و تکنولوژی آمریکایی. بدین ترتیب شرکت های غربی و آمریکایی جهت سرمایه گذاری در مصر تشویق شدند. به تدریج بحران اقتصادی در مصر، بازار سیاه عظیمی در زمینه قاچاق ارز پدید آمد و ارزش پول به طور بی سابقه ا ی سقوط کرد (همان، ص۲۷).

تأثیر انقلاب اسلامی ایران بر تحولات داخلی مصر

در هر حال با انقلاب ایران زمین در زیر پای سادات به لرزه افتاده و ماموران وی به شدت مراقب حرکات محرکان و وقوع اتفاقات و فعالیت های سیاسی در سطح کشور بودند. با این حال هر روز حادثه جدیدی رخ می داد و خشونت و انتقام طبقات مردم علیه سادات افزوده می شد. خانم زینب الغزالی رئیس سازمان زنان مسلمان قاهره- که در زمان ناصر به جرم فعالیت های اسلامی به ۲۵ سال زندان با اعمال شاقه محکوم شد- با به ثمر رسیدن انقلاب شکوهمند ایران، پیام تبریک آمیزی برای رهبر انقلاب اسلامی ایران، امام خمینی(ره) فرستاد، لکن ماموران مخابرات مصر از مخابره آن خودداری کردند، تا پس از مدتی این پیام توسط یکی از دانشجویان به ایران فرستاده شد و به حضور امام تقدیم شد (همان، ص۴۲).

در یک چنین اوضاع متشنجی، سادات با وحشت از گروه های مذهبی در اوایل ماه مارس ۱۹۷۹ نطق تندی ایراد کرد و ضمن آن اعلام داشت: «دین از سیاست و سیاست از دین جداست و هر که می خواهد فعالیت مذهبی داشته باشد به مسجد برود و هر کس می خواهد فعالیت سیاسی کند به حزب برود. » این سخنان جاهلانه سادات موجی از خشم و نفرت برانگیخت. به دنبال نطق سادات تظاهرات ضد ساداتی آغاز گشت. در روز ۶ مارس ۱۹۷۹ در محوطه دانشگاه قاهره تظاهرات شدیدی برپا شد. تظاهرکنندگان که تعدادشان به ۷ هزار نفر بالغ می گشت با دادن شعارهایی انقلاب ایران را تأیید نموده و رژیم سادات را مورد سرزنش قرار دادند. سپس رئیس و معاون دانشکده حقوق و شیخ «عبدالوهاب فائد» رئیس دانشکده معارف اسلامی در مدینه منوره و گروهی از استادان و مربیان به دانشجویان پیوستند. در این هنگام «شیخ صلاح ابواسماعیل» نماینده مجلس شورای ملی برای جمعیت سخنران کرد. او ضمن سخنانش، خطاب به تظاهرکنندگان گفت: «ما حرف هایی که نتوانستیم زیر قبه مجلس شورا بگوییم در این جا بیان می کنیم. » س