فایل پاورپوینت کامل صورت و حقیقت قبله

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل صورت و حقیقت قبله :

کعبه، صورت عینی و آشکار قبله است و نه حقیقت آن؛ نشان و نمادی است که برکشیده شده. حقیقت قبله، حضرت ولیّ الله الاعظم(عج) امام مبین و حجّت حیّ خداوند است. حقیقت قبله، کتاب مبین، امام زمان(ع) است. از اینروست که گفته می شود، آنگاه که خطیب و سخنران با تکیه بر قبله و پشت به قبله با حاضران در صحن سخن می راند، در واقع همه تکیه گاه خودش را امام مبین قرار میدهد. حجّت، قول خود را از حقیقت قبله اخذ می کند؛ چنان چه همگان در وقت گفتن و فرمان راندن، تکیه گاه، حجّت عمل و قول خود را حقیقت «قبله» قرار می دادند، به قول شاعر:

در کف هرکس اگر شمعی بُدی

اختلاف از جمعشان بیرون شدی

حضرت علیّ بن موسی الرّضا(ع) در سفر تاریخی خود از «مدینه» به «مرو»، در میانه راه و در دروازه شهر «نیشابور»، در پاسخ به درخواست مردم، حدیثی را بیان کردند که به دلیل سلسله اسنادش و صحّت و اتقان آن به «سلسله الذّهب» مشهور است.[۱]

امام در میان جمع بزرگی از شیعیان، از قول حضرت باری تعالی می فرمایند:

«کلِمَه لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ حِصْنِی فَمَنْ قَالَهَا دَخَلَ حِصْنِی وَ مَنْ دَخَلَ حِصْنِی أَمِنَ مِنْ عَذَابِی؛[۲]

کلمه طیّبه لا اله الّا الله، قلعه و دژ مستحکمی است که هر کس در آن وارد شود، از عذاب من در امان می ماند»

پوشیده نیست، کسی مستحقّ عذاب خداوندی و کیفر او می شود که از رحمت خداوند دور مانده باشد. کسی از رحمت دور می ماند که مستحقّ لعنت گردیده باشد.

این عذاب، محدود و منحصر در عذاب اخروی و تجربه درکات جهنّم نیست. از آنجا که آدمی در سه ساحت دنیا، برزخ و قیامت سیر می کند و برای رسیدن به مقصود متعالی، راه بلندی را با سه موقف پشت سر می گذارد، چنانچه مستحقّ و مستعدّ دریافت رحمت شود، در هر سه مرحله، پیامدهای زیبای این رحمت را تجربه می کند و از میوه هایش بهره مند می گردد و در مقابل، آنکه به واسطه جدا افتادن از رحمت، لعنت را تجربه می کند، میوه های تلخ و ناگوار لعنت را در دنیا و عوالم برزخی و قیامتی خواهد چشید.

بسیاری از ابتلائات سوء دنیوی و سختی های مواقف برزخی و قیامتی، به همین امر، ارجاع پیدا می کند؛ در حالی که همگان به غلط، گمان می برند تنها در موقف قیامت کبرا، آدمی و اجنّه، کیفر یا پاداش اعمال و اقوال خود را دریافت می کنند.

منابع مختلف، کاتبان حدیث سلسه الذّهب در آن روز خاص از حضور امام رضا(ع) را در شهر نیشابور، تا بیست هزار نفر اعلام کرده اند.[۳]

امام رضا(ع) در پاسخ به درخواست مردم، این حدیث را بیان فرمودند: حسب برخی از منابع و روایات، آنگاه که کاروان چند لحظه ای به حرکت درآمد، ناگهان حضرت دیگر بار، روی به مردم نموده و فرمودند:

«بِشُرُوطِهَا وَ أَنَا مِنْ شُرُوطِهَا؛[۴]

(این موضوع) شرط هایی دارد و من از جمله شرطهای آن هستم»

یعنی آنچه را که من برای شما از پدرانم و از رسول الله(ص) روایت کردم، مشروط به اصل تعیین کننده ای است که اینک در عصر شما، من نماینده آن هستم… اگر بنا باشد در میان امّت مسلمان، توحید، عینیّت پیدا کند و مناسبات و معاملات آن، بر مبنای توحید و یگانگی خداوند تنظیم شود، بدون حضور ولیّ الله امکان پذیر نیست.

در حقیقت، آخرین عبارت بیان شده، ناظر بر باطن حدیث زیبای «سلسله الذّهب» است. معنای این حدیث آن است که نیل به مقامات توحیدی که از آن به «لا اله الّا الله» تعبیر شده است، به شرط عبور از ولایت حجّت خداوند متعال، انسان را در عصمت و مصونیت وارد ساخته و از عذاب در امان میدارد.

وقتی امام(ع) می فرمایند:

«کلمه طیّبه لا اله الّاالله حصن حصین، نگهدارنده انسان از عذاب است»

یعنی آنکه پس از ورود به این حصن، لعنت خداوند مشمول حال ساکن در این دژ و قلعه حصین نمیگردد. لفظ و عبارت «لا اله الّا الله»، ناظر بر معنایی است پوشیده که اگر آن معنا مراد نشود و منظور نظر واقع نگردد، کارکرد اصلی و حقیقیاش ظاهر نمی شود.

امام(ع)، ولایت را شرط تحقّق حصن حصین اعلام می فرمایند؛ چنانچه این شرط مراعات نشود و مسلمان تنها به بیان عبارت «لا اله الّا الله» بسنده کند، از قلعه و دژ بیرون افتادهای است که طعمه ابلیس لعین و شیاطین گمارده شده اش می شود و در آخرت، به عذابی سخت مبتلا می گردد.

حدیث قدسی دیگری از حضرت علیّ بن موسی الرّضا(ع) نقل شده است که به «حدیث ولایت علیّ بن ابیطالب(ع)» معروف است. شیخ صدوق، این حدیث را در «عیون اخبار الرّضا(ع)» آورده است:

علی بن بلال از حضرت رضا(ع) روایت کرده است که آن جناب، به سند خود از پدران گرامی شان از رسول خدا(ص)، از جبرئیل از میکائیل از اسرافیل از لوح و از قلم نقل فرموده است که خدای تعالی می فرماید:

«وَلَایه عَلِی بْنِ أَبِی طَالِبٍ حِصْنِی فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِی أَمِنَ مِنْ عَذَابِی؛[۵]

ولایت علیّبن ابیطالب حصن من است؛ پس هر کس در آن داخل شود، از عذاب من ایمن می ماند»

با ترتیب دادن یک معادله ساده و از در کنار هم قرار دادن این دو حدیث زیبا، یعنی «سلسله ال