بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عدم پذیرش حکومت توسط امام صادق (ع) :

زمزمه های بسیار در عصرامام صادق (علیه السلام) و حتی بعدهادرباره این مسأله بود که چراامام صادق (علیه السلام) در برابر دستگاه ظلم و جورزمان قیام مسلحانه ندارد؟ و چرا در آن شرایط که قدرتمندان و سرمداران انقلاب و قیامهای مسلحانه از او درخواست پذیرش حکومت کردند از قبول آن سرباززد؟ آیا کار او نوعی طفره رفتن ازسیاست و دوری ازخط سیاسی نبود؟ مگر جز این است که حضرات ائمه (علیهم السلام) را دعوی زمامداری است؟ مگر نه این بودکه حضرت علی (علیه السلام) به همراهی حضرت فاطمه زهر(سلام الله علیها) و پاره ای از اصحاب برای احقاق حق خویش تلاش می کرد؟ اگر در عصرامام سجاد (علیه السلام) آن شرایط فراهم نبود؟ اینک که عصر اقبال مردم به سوی خاندان پیامبراست و افرادی چون ابومسلم با آن قدرت شمشیرحکومت رابه او عرصه می کنند چراپذیرای آن نمی باشد؟ این گونه سؤالات گاهی ازسوی دوستان مطرح می شد و زمانی هم ازسوی دشمنانش وحتی راحت طلبان که میخواستند. امام را درگیر مسائلی کنند که نجات ازآن بعدها برایش مشکل می شد.

صلاحیت برای حکومت

پیش از هر چیز اعتراف کنیم که امام صادق (علیه السلام) در عصر خود در رأس گروه علویون قرارداشت. و برای امرامامت، زعامت،مرجعیت دینی ودریک عبارت خلافت حضرت رسول الله (صلی الله علیه وآله) ازهمه سزاوارتر و صالح تر بود. او شایسته ترین فرد برای تصدی امر خلافت بود و مردم دانا و موثق می دانستند. که همه عناصر و اسباب خلافت در او جمع بود و همه افراد حق او می دانستند. که او به خلافت برسد. اما به هنگامی که به او پیشنهاد می کنند حکومت را در دست بگیرد امام اینکاررا نمی کند. برخی می گویند مصلحت امت اسلامی این اقتضاراداشت. که او زمام دین و دنیای اسلام را در دست بگیرد.

دعوت ها

دعوتها از او برای پذیرش حکومت بسیار بود. اما امام پذیرای آن نبود و می اندیشید که در چنان جو و شرایطی اگربه آدم سازی بپردازد. برای او اصلح است. بویژه که دنیای اسلام وسیع وفرهنگ های بیگانه و متعددی وارد آن می شدند. که درتطابق خود نیاز به فردی خردمند چون امام داشتند. نوع دعوت ها بسیار و مهمترین آنها عبارت بودند از:

1-از ابوسلمه، یا ابومسلمه

او جایگاه عظیمی در عراق و محبوبیت زاید الوصفی در نزد عباسیان داشت. او از سرمداران مبلغان بود. و حتی او خلافت را به سفاح عرضه کرد و از مردم برای او رأی گرفت. بعدها چون از عمق فکر عباسیان خبر یافت و متوجه حیله و تزویر و بی دینی آنها گردید نامه ای به امام صادق (علیه السلام) نوشت و از او خواستار پذیرش خلافت شد. او در نامه خود به امام متذکر شد که ۷۰ هزار شمشیرزن در اختیار دارد و همه را در راه تحکیم موقعیت او بکارخواهد گرفت تا او خلافت علوی را برپا کند. امام از دیدن نامه متعجب شد و فرمود: ما را با ابوسلمه چکار؟ او تابع دیگران است. و آنگاه آتشی فراهم کرد و نامه را در آتش سوزاند و به قاصد فرمود: آنچه را که دیده برای ابوسلمه بازگوید. و آنگاه شعری ازکمیت به این مضمون برای قاصد فراخواند: [-ای کسی که آتش برمی افروزی و روشنائی آن برای دیگری است. -ای کسی که هیزم می چینی و آنرا برای دیگران فراهم می سازی..] امام دعوت ابوسلمه را نپذیرفت زیرا که می دانست او مبلغ بنی عباس بود. و حتی سفاح را به خلافت رسانده و بعداً منصرف شده است و هم میدانست بنی عباس شهوت زیادی برای تصرف این مقام دارند. و از ارتکاب هیچگونه ظلم در این راه خودداری نمی کنند. بد نیست یادآور شویم که ابوسلمه همین دعوت را برای عبدالله محض هم نوشت. و عبدالله آن را دریافت کرد و از آن خوشحال هم شد. اگرچه خلافت نصیب او هم نشده بود.

۲-از ابومسلم،

ابومسلم نیز که بیش یا کم از خیانت و تزویر بنی عباس خبر یافت از کرده خود پشیمان شده و تصمیم گرفت خلافت را به امام صادق (علیه السلام) محول نماید. نامه ای به امام نوشت و در آن متذکرشد: من مردم را به دوستی اهل بیت دعوت می کنم. شعار شما را آشکار کردم. که مقصود آن توئی. مردم را از پیرامون بنی امیه دور کرده و به سوی شما فراخواندم. اگر مایل به اینکار باشید کسی از شما بهتر نیست. امام در پاسخ او نوشت: نه تو از یاوران ما هستی و نه زمان زمان من است. و بدین گونه پاسخ منفی به درخواستش داد. امام می دانست که او فرد قابل اعتماد و مسلمانی راستین نیست. دستش به خون بسیاری از نیکان و پاکان آلوده است. بویژه که ابومسلم نوه عبدالله جعفر همسر زینب کبری(سلام الله علیها) راکه اسیری بیگناه بود به قتل رساند. و او از بستگان امام صادق (علیه السلام) بود. و قبلاً از ابومسلم درخواست آزادی کرده بود. و هم امام از خونریزیهای بی باکانه او در راه نصرت بنی عباس خبر داشت. و چه خوب شد که امام او را نپذیرفت. زیرا که این مایه ننگی بود که فردی چون امام صادق (علیه السلام) حکومت را از دست جنایتکاری چون ابومسلم تحویل بگیرد و امام پاسخ خوبی به او داده بود: مَا اَنتَ مِن رِجالی وَ لاَ الزَّمانُ زَمانی و تجربه بعدی هم همین مسأله را نشان داد و امام حق داشت که او را از خود نداند. چون تمام خونریزی های او به خاطر ابوالعباس سفاح و منصور بود، نه برای خدا.

۳-ازدیگران،

دیگران نیز در این زمینه دعوت هائی از امام داشته اند مثلاً: -شیعیان، که به خاطر جنبه های اعتقادی خود به دنبال امام بودند و او را از هر نظر شایسته خلافت رسول الله (صلی الله علیه وآله) و حق ائمه (علیهم السلام) در طول تاریخ غصب شده می دانستند و حتی بسیاری از آنها که به زیر و بم امور آشنائی نداشتند امام رابخاطر عدم پذیرش حکومت تحت فشار قرار میدادند. علویون که جای خود داشتند، آنها امام صادق (علیه السلام) را رئیس و زمامدار واقعی خود می شناختند و در نسل حضرت علی (علیه السلام) کسی را از او برتر و گرامی تر و نیز شایسته تر به خلافت رسول الله (صلی الله علیه وآله) نمی شناختند. مطمئن بودندکه اگر او زمام حکومت را به دست گیرد شیوه ای ازنوع شیوه حکومت عدل حضرت علی (علیه السلام) را در جامعه استوار خواهد کرد. عامه مردم، حتی آنان که شیعه نبودند،به خاطر سابقه پاکی و طهارت امام و خاطره خوش و داستانهائی از حکومت حضرت علی (علیه السلام) که از پدران خود شنیده بودند. دوست می داشتند حکومت امام را شاهد باشند. و در مواردی هم آنرا از امام خواستار شدند.

پاسخ امام

پاسخ امام به همه دعوت کنندگان روشن بود. بحث این بودکه اینک زمان به نفع آل محمد(صلی الله علیه وآله) نیست. و به تشکیل حکومت اسلامی دراین شرایط نمی توان پرداخت فعلاً کار و برنامه دیگری باید مطرح باشد. گاهی به حامل نامه ای میفرمود: این نامه تو پاسخ ندارد، زود ازاینجا برو. گاهی آتشی حاضر می کرد و نامه را در آتش می سوزاند و می فرمود: این پاسخ نامه تست در مواردی به صراحت می فرمود: تو پیرو ما نیستی پیرو غیر مائی… او به شیعیان می فرمود: اگر شخصی از طرف من آمد و شما را دعوت به رضای ما کرد نپذیرید. من اکنون شما را شاهد می گیرم که به این امر راضی نیستم. او در باره ابومسلم می گفت: او الان یک نفر است و از ما اطاعت نمی کند. چگونه وقتی که پرچمها را برافراشت اطاعت خواهد کرد.

جاسوس بازی‏ها

جاسوس بازی‏ها برخی از آنها