فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره ۱۴)

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره ۱۴)!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره ۱۴) بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره ۱۴) از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره ۱۴) شامل 46 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره ۱۴) استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره ۱۴) با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره ۱۴) قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره ۱۴) حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره ۱۴) به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره ۱۴) :

قلب و اطوار مختلف آن

در هر فقره از فقرات این مناجات شریفه، عطیه ای یا عطایائی از خداوند بخشنده، مسألت گردیده که هر یک بدیع و در مطلوبیت کامل و ممتاز است. این ویژگی در عموم دعاها و مناجاتهایی که از رسول اللّه صلّی اللَّه علیه و آله و عترت اطهارش علیهم السّلام به ما رسیده مشهود است، گویی که این مواریث بی عدیل در حوزه عارف، مانند استوانه های اشکال نما در حوزه محسوساتند که با هر گردشی، شکل و تصویر ممتاز و نوینی را عرضه می کنند و چشم اندازهای جالب و زیبایی را مجسّم می سازند و خاطره هایی را تازه و تجدید می نمایند و پیمانهای دفین در ضمیر ناخودآگاه را در عرصه آگاهی می آورند بدون اینکه راز این ارتباطات به درستی درک شود.

در این فراز مورد بحث، عطایای «قلب مشتاق و زبان صادق و نظر حق» با توصیف و تقیید مخصوصی از حضرت «اللّه» تبارک و تعالی مسألت شده اند، که انگار این خواسته های همّت آفرین با ما آشنا بوده اند و در فطرت ما با حجاب غفلت رو پنهان کرده بودند و با زمزمه به این فراز بیادمان آمدند و این باور را در ما پدید آوردند که ممکن است با بندگی خدای تعالی، زیر چرخ کبود، ز هر چه رنگ پذیرد آزاد شد، و با مرکوب براق شوق إلی اللّه تعالی و رفرف صدق و حق گر چه خشت زیر سر باشد، نه بر تارک هفت اختر، که در محضر دنّو و تدلّی می تواند پای گذاشت و از چشمه «صاد» وضو ساخت.

و الا همان سخن شناس که آکنده دل از شوق به لقا حقّند آگاهند که اشکال گوناگون معارف روح بخش در این راز و نیازهای موروث از بیت نبوّت پرتوی از تجلیات قلوب خدا آشیان، رجالی است منزّه از همه آلودگی ها که در آینه ادعیه و مناجاتها و روایتها منعکس است، و این رجال که در بیوت رفیع ذکر خدای تعالی اقامت دارند، و به دلالت قدسی ماثور«ما وسعنی أرضی و لا سمائی و وسعنی قلب عبدی المؤمن»

قلوبشان از رحمت حق تعالی که«وسعت کلّ شی ء»

وسیعترند و طبعا همه عوالم غیب و شهود، در آن قلوب، در تقلّب و نوسانند و این معارف جان نواز اشعّه آن انوار درخشنده از آن قلوب خدا آشیان است که بر این خاکدان تابیده است و استضائه به آن، ویژه این دو طائفه است که به نحو قضیه مانعه الخلو در آیه ۳۷ از سوره مبارکه «ق» می خوانید:«ان فی ذلک لذکری لمن کان له قلب او القی السمع و هو شهید.» یعنی: «بیان و بازگویی معارف و حقایق قرآنی برای صاحبدل فکور یا شنونده در حال حضور، تذکری سودمند است» و امّا آنکه دل ندارد و عقل و فقه از او رخت بربسته، یا شنونده ای است که القا سمع نمی کند و در حال حضور، کلام حق را استماع نمی کند، هیچ گونه سودی از بیانات داعیان حق نمی برد و از این رو، در این فقره از مناجات، نخستین عطیه مورد سؤال، قلب مشتاق و سوزناک است، آن دل نیست، آن مشتی گل است و زود«یا لیتنی کنت ترابا» ۷۸: ۴۰خواهد سر داد و از اصحاب سعیر و آتش افروخته خشم الهی خواهد بود:

«و قالوا لو کنّا نسمع او نعقل ما کنّا فی اصحاب السّعیر.» و مفاد این آیه کریمه، همان مفاد آیه کریمه از سوره «ق» است که به شکل مانعه الخلو، دو گروه را از دعوت داعیان إلی اللّه تعالی بهره مند اعلام می فرماید: شنونده سلیم النفس و دلدار فکور یعنی صاحب قلبی که با آن تعقّل و تفقّه کند و غیر این دو گروه را اصحاب سعیر معرّفی فرموده اند.

اطوار قلب

در قرآن مجید اطوار و شئون به قلب نسبت داده شده که خطورت و مسئولیت قلب از انتساب این اطوار به خوبی استنباط می شود و اینکه گفته اند: قلب همان نفس آدمی است که حقیقت و ذات انسان است و به اعتبار معرضیتش در اطوار و شئون مختلف، آن را قلب گفته اند، سخنی سنجیده و موجّه به نظر می آید، زیرا این مرکز وجدان و مصبّ مسئولیت، پیوسته گردون است و شئون و اشکال متغایری و احیانا متقابلی که از ضمیر و باطن یا جهان خارج و ظاهر به وی تحمیل می شوند، دائما در تصرف و دگرگونی است و نیز گفته اند: نفس به اعتباری روح و به اعتبار دیگری، عقل خوانده می شود.

اطوار منسوب به قلب در قرآن کریم، متجاوز از شصت نوع است که به دو قسم سعادت خیز و شقاوت انگیز تقسیم می شوند.

و بیان دقیق حدّ هر یک از آنها و شناخت رتبه و موقعیت یک یک آنها در نظام سعادت و شقاوت، از اهم معارف الهی است، و سوگمندانه چون مسأله ای است عسیر الحل تاکنون، در این مورد از نازک اندیشان در معارف قرآنی بحث و تحقیقی به ترتیب مذکور ندیده ایم.

طور طمأنینه باللّه

به هر صورت یکی از عالیترین اطوار قلب در جانب سعادت که در قرآن کریم چندین بار آمده است، طور طمأنینه مسبّب از ذکر اللّه تعالی است که قلب را منقلب و مبدّل به سکون و آرامش و استقرار می کند و همه قلقها و بی قراریها و پریشانیها و التهابات و نگرانیها و غم و اندوه ها و صدها دردها و رنجهای سوزان دیگر را زدوده می کند، انگار که قلب، جمره افروخته ای است، و هر یک از مشتهیات نفس، همچون هیزم خشکی است که لهیب آن را فزونتر می نماید و همه مال و منال و جاه و کامجویی، نه فقط آن را سیر نمی کند، بلکه به رجوع و اشتهایش می افزایند، و قلق و اضطراب آن را چند برابر می کند، و فقط و فقط اطمینان به ذکر اللّه – عزّ و جلّ – است که همچون آب، این اخگر هلوع را سکون و قرار می بخشد و در عین دگرگونی و گردونی، ثبات و آرامش می دهد، و غیر اطمینان به ذکر اللّه، هیچ چیزی التهاب این اخگر را خاموش نمی کند، و جز طمأنینه باللّه، هیچ مرهمی، زخمهای حاصل از این گدازنده را ملتهم نمی سازد.

«الا بذکر اللّه تطمئنّ القلوب» هان، آگاه باش که فقط بذکر اللّه دلها آرامش و سکون می یابند. استفاده انحصار چنانکه استحضار دارید از قاعده «تقدیم ما هو حقّه التأخیر یفید الحصر» می باشد، زیرا جمله «بذکر اللّه» متعلق به «تطمئن» است که طبعا می بایستی متأخّر از آن باشد و چون متقدّم بر آن آورده شده و با ترتیب طبیعی مخالفت گردیده، نکته این مخالفت، افاده حصر بوده است، یعنی منحصرا به ذکر «اللّه» تعالی، طمأنینه قلب حاصل می شود. و با وجود طمأنینه، همه عوامل اضطراب و همه تعصّبها و تقلیدها و تلقینهای شیطانی و عجبها و غرورهای ناشی از فقدان اعتماد بنفس، و جمله رذائل و پلیدیها، جوهر ذواتشان به اضداد و حسنات تبدیل می گردند، و نماز بی ذکر و حضور با آستین انباشته از صد بت ریا، با باد استغنا، طمأنینه بر باد می رود، و نماز ناهی از فحشا و منکر و زرق و سالوس و ریا، نمازی که تهذیب نفس و صفای روح و آراستگی به صفات ملکوتیان را موجب است، جایگزین«ویل للمصلین» می گردد، و مقدّسات از دام تزویر بودن منزّه می شوند و طبعا گستردگی این خلق الهی، مستلزم آسایش جامعه است و این آرامشهای قلوب، آسایش های ابدان و معایش و معاشرات را به دنبال خواهند داشت و سعی و تلاش در تحصیل و استقرار این معنویت در جامعه، نه فقط بهبود بخشیدن به معنویات است بلکه سعی و تلاش در تأمین اقتصاد و معیشت جامعه به بهترین طریق است، زیرا انتشار طمأنینه دل، در اجتماع از هزارها جنایت و دغل و دروغ و دزدی و خیانت و بزهکاری و تبهکاری که میلیاردها بودجه برای پیشگیری و زدودن آثار بعد الوقوع صرف می شود، جلوگیری می کند و کسی را با کسی جز مودّت و خیرخواهی کاری نیست