فایل پاورپوینت کامل حربه تکفیر؟

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل حربه تکفیر؟؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل حربه تکفیر؟ انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 100 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل حربه تکفیر؟:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل حربه تکفیر؟ آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل حربه تکفیر؟ با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل حربه تکفیر؟ از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل حربه تکفیر؟، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حربه تکفیر؟ :

* در یکی از مصاحبه ها گفته اید که علامه طباطبایی در معرض «تکفیر» قرار گرفتند؟ ممکن است در رابطه با این امر و «اصل مسئله تکفیر» توضیح بیشتری بدهید؟

باید گفت که اصولًا در میان همه مذاهب مسئله «تکفیر» همواره به مثابه حربه ای کاری بر ضد مخالفان عقیدتی به کار رفته و هنوز هم با عناوین گوناگون، مورد استفاده اصحاب مذاهب قرار می گیرد!

البته حربه تکفیر فقط درباره فلاسفه یا «دگر اندیشان» مورد بهره برداری قرار نگرفته است، بلکه حتی در مورد علماء کبار و مراجع عظام، در طول تاریخ تشیع نیز به کار گرفته شده است. که اشاره به یک مورد، می تواند نشان گر چگونگی ماجرا باشد.

مرحوم آیت اللَّه سید محسن حکیم از مراجع برجسته و فرهیخته شیعه در نجف اشرف، پس از انتشار نخستین مجلد از کتاب فقهی مستند و ارزشمند خود تحت عنوان «مستمسک العروه الوثقی» به علت مشتمل آن بودن بر بعضی فتاوی غیر مألوف عندالجماعه!، متهم به انحراف از مبانی شیعی گردید و حتی بیانیه ها و نشریاتی بر ضد ایشان در نجف اشرف و سپس ترجمه فارسی آن در ایران، به طور گسترده ای انتشار یافت.

«اباطیل حکیم» رساله ای بود که در نجف اشرف و باامضای «هیئت علمیه نجف اشرف» به چاپ رسید که در آن با استناد به ۱۵ مورد از فتاوی آیت اللَّه حکیم چنین نتیجه گیری شده بود: «فتاوی صادره از سوی آقای حکیم بدعتی است در دین مقدس اسلام و انکاری است به ضروریات شریعت حضرت سید المرسلین (ص) و موجب شک در اصول دین و مستلزم ترویج مذهب وهابی ها است. بنابراین، بر تمام مسلمین و پیشوایان آنها لازم است که ریشه مفسدین را بر کنند و امثال دجال آخرالزّمان را فرصتی برای گمراه کردن مسلمانان و تغییر دادن دین مقدس اسلام ندهند».

این جملات پایانی رساله «اباطیل حکیم» با امضای «هیئت علمیه نجف»! است که در سراسر عراق و سپس ترجمه فارسی آن در سراسر ایران پخش گردید و این هیئت علمیه! در پایان همان رساله از عموم مسلمانان و علماء محترم خواسته بودند که «برای رضا خداوند و خشنودی امام عصر (ع) پس از تحرّی حقیقت، سایر برادران دینی را با تکالیف شرعی خود آگاه سازند!»

ما در این جا قصد ورود به اصل موضوع و نقل فتاوی آیت اللَّه حکیم که گویا موجب «خروج ایشان از دین» شده بود را نداریم، و اصل ترجمه فارسی آن رساله را که همان وقت ها تحت عنوان «حکیم فتوی می دهد!» در تبریز چاپ و منتشر گردید، به تناسبی در شرح حال شهید آیت اللَّه سید محمد علی قاضی طباطبایی آورده ایم. در این جا هدف از اشاره به این اباطیل، و اتهام خروج آیت اللَّه حکیم از راه است و انکار ضروریات دین که موجب ارتداد می شود و این که ایشان افکار «وهابی گری!» را ترویج می کند و جزء مفسدین محسوب می شود و. . . برای آنست که بدانیم فقط صدرالدین شیرازی یا علامه محمدحسین طباطبایی نیست که به خاطر بیاناتی در مورد مسایل عقلی و تفسیر و تأویل بعضی از مطالب مبهم، مورد اتهام و تکفیر و ردّ و طرد و تفسیق قرار می گیرد. . . بلکه در عالم بدون منطق، هر نوع حرکت علمی- فلسفی مخالف با اصول تحجّر قرون وسطایی، چه از سوی فقیهی ابراز شود یا فیلسوف مفسر قرآن، موجب «کفر» و «فسق» و «خروج از دین» می گردد.

استاد علامه پس از انتشار تفسیر المیزان و مباحثی در زمینه های فلسفی- عرفانی مورد هجوم شدید بعضی از متحجّران ساکن در «قم» و «نجف» قرار گرفت و حتی ذهن مرحوم آیت اللَّه بروجردی را هم درباره ایشان «مشوب» ساختند که در آن زمان بعضی از شاگردان مرحوم استاد علامه طباطبایی طی نامه ای به بعضی از مراجع عظام وقت، در حوزه علمیه قم، از آنان خواستند که ضمن ملاقات با آیت اللَّه بروجردی، حقایق، را روشن سازند و اجازه ندهند که گروهی غافل از حقایق به ساحت قدسی مرد وارسته و فرهیخته و عارف و سالکی چون علامه طباطبایی، اهانت روا دارند.

متن نامه عده ای از تلامذه علامه طباطبایی به بعضی از مراجع قم چنین بود:

بسم اللَّه الرحمن الرحیم

محضر مقدس حضرت آیت اللَّه آقای. . . أدام اللَّه تعالی ظلّه العالی محترماً معروض می شود: چنان که گویا به سمع مبارک رسیده باشد اخیراً در حوزه عملیه از طرف بعضی از افراد، اقدامات مغرضانه و فعّالیت های مفسدانه ای که جز قصور فهم و همت، محمل صحیحی ندارد، علیه شخصیت حضرت علامه معظم، مظهر علم و عمل، مجسمه تقوا و فضلیت و مفخر عالم تشیع آقای حاج سید محمد حسین طباطبایی تبریزی مدظله شده و می شود و حتی از قرار مسموع نزد آیت اللَّه بروجردی نیز سعایت هایی شده و ذهن معظم له را درباره ایشان مشوب نموده اند.

بدیهی است این گونه اعمال نه تنها شخصیت اجتماعی و موقعیت روحانی یک نابغه علم و فلسفه و ذخیره اسلام و شیعه را تهدید می کند، بلکه سدّ بزرگی جلو پیشرفت علمی حوزه علمیه قم و سایر مراکز علمی شیعه ایجاد کرده و محصّلین دینی را که در سایه تعلیمات راقیه و افکار عالیه آن عالم اسلام، قدم های واسعی به طرف مقصد اصلی دین و هدف اساسی قرآن برداشته اند، به قهقرا بر می گرداند و نسل آتی را از علوم وافره که باید از برکات تعلیمات ایشان بهره مند شوند، محروم می سازد و حقایق و معارف اسلامی را که در سایه مجاهدات روز افزون و زحمات طاقت فرسای معظم له تا اندازه نقاب خفا از رخساره برافکنده اند، باز در زیر حجاب های ضخیم اوهام، مخفی می نماید.

نظر به این که وظیفه هر محصّل علاقمند به دین و نوامیس الهی و حقایق اسلامی و معارف مذهبی هنگام بروز چنین حوادث خطرناک که مصالح فرد و اجتماع را تهدید می کند و شخصیت بزرگان دین و رهبران حقیقی جامعه را دست خوش اغراض فاسده و اوهام واهیه و اهواء نفسانیه و وساوس شیطانیه یک عده جاهل قاصریا مقصر قرار می دهد، رجوع به مقامات عالیه روحانیت و یادآوری توالی فاسده بر اولیاء امر است، لذا با اطمینان به این که آن جناب اقدامات لازمه را به عمل خواهند آورد و رفع سوء تفاهم و جلب حسن نظر آیت اللَّه بروجردی را خواهند فرمود، به تقدیم این عرایض به پیشگاه مقدس مبادرت ورزیده و امیدواریم که همواره مورد الطاف خاصّه و تأییدات مخصوصه حضرت ولی عصر وصاحب الامر ارواحنا فداه و عجل اللَّه فرجه و ظهوره، باشید.

والسلام علیکم و رحمهاللَّه و برکاته.

نه تنها این اقدام مورد خشنودی هر صاحب فضل و علمی است بلکه روح مقدس محمد (ص) خاتم الانبیاء و ارواح طیبه ائمه هدی (ع) خشنود می گردند.

سید عبدالرضا قمشه ای، سید هادی خسروشاهی تبریزی، سید جعفر حسینی، خوشوقت تهرانی، محمد علی ایزدی، جوادی آملی، علیرضا امینی قمی، سید هدایت جعفری، علی حجتی کرمانی، علی اکبر مسعودی، سید کمال موسوی، فاضل. . . ، محمد حسینی بهشتی، محمد رضا شهاب، مجبتی حاج آخوند کرمانشاهی، محمد حسین بهجت، علی بهجتی، محمد امامی، عبدالمجید رشیدپور تهرانی، علی قدوسی، الاحقر جعفر سبحانی تبریزی، صدرالدین ربانی، محمدعلی شیخ زاده قمی، محمدرضا مهدوی کنی، محمد حسن زرندی، نورالدین طباطبایی، شیخ محمد، محمد اسماعیل صائنی زنجانی [۱].

***. . . این نامه که متأسفانه تاریخ ندارد، ولی در همان اوج بحران هجوم به استاد علامه سید محمدحسین طباطبایی در دوران مرجعیت آیت اللَّه بروجردی صادر شده است، به یاری حق، نقش به سزایی در حرکت مراجع و روشن ساختن ذهن آیت اللَّه بروجردی داشت. و «متحجّران» با احساس موضع مثبت آیت اللَّه بروجردی و موافقت ایشان با ادامه تدریس علامه، از غوغا سالاری دست کشیدند و حوزه آرام گرفت و کم کم حقایق امور بر عموم روشن گردید.

متأسفانه علی رغم موضع مثبت مرجعیت شیعه نسبت به علامه طباطبایی و تفسیر المیزان، مخالفت های دیگری آغاز شد و دوست محترمی، کتابی در ردّ المیزان! تألیف و منتشر ساخت و از نو به اختلافات دامن زد.

مؤلّف، کتاب خود را چنین آغاز می کند:

و بعد: فهذه مجموعه صغیره موضوعها الفحص و التحقیق حول بعض ما احتوی علیه «المیزان فی تفسیر القرآن» للأستاذ الطباطبایی لو نظرنا الیها بنظر اسلامی، لوجدناها مخالفه لضرره الکتاب و السنه ومضاده لبداهه الدین و الطریقه و لاجل ذلک کان نشر هذا المختصر واجباً من الواجبات، بل من اهمها ولم نقم بهذا الامر الّا بعد ما یأسنا من الاقناع الحضوری من الاستاد فی حلقات دروسه ایام تلمذنا لدیه و هی ایام غیر یسیره، فما کان جوابه الّا أن یتهمّنا بقصور الباع و نقصان الفهم و أحیاناً کان یکفی بالسکوت و عدم الاعتناء عوضأ عن الجواب»[۲]

مؤلّف مغفور سپس به نقل اتهامات خود، علیه استاد علامه می پردازد و مدعی می شود که استاد علامه:

۱- منکر معاد جسمانی بوده و معتقد به معاد روحانی است.

۲- معتقد به وحدت وجود، یعنی «الوهیه جهان هستی» است.

۳- بهشت و دوزخ، روحی و تخیلی است.

۴- اعتقاد به «جبر» و اسناد همه اعمال بشر به خداوند

۵- عدم نیاز به اخبار و احادیث در تفسیر قرآن

۶- بر ظن و گمان استوار بودن اساس دین.

مؤلف مزبور، پس از شرح و بسط اتهامات فوق، در بخش دوم کتاب به نقل مطالب دیگری، با استناد به حواشی استاد علامه بر «بحارالانوار» می پردازد و در بخش پایانی تحت عنوان: «ختام الکلام فی مرامه الفاسد»! با استشهاد به جملاتی دیگر از استاد علامه در مسایلی که مطرح شده است، خط بطلان بر افکار و عقاید و به قول او «مرام فاسد»! استاد علامه می کشد. . .

آخرین سطر کتاب چنین است: «و هیهنا تمّت الرساله و أنا العبد احمد الحسینی الطیبی الشبستری مقیم قم الشریفه، فرغنا عنها فی تسعه عشر من رمضان المبارک سنه ۱۳۷۷ الهجریه»!

این خلاصه فهرست گونه از محتوای کتاب دوست و هم دوره ما است که گاهی در جلسات تفسیر و اسفار علامه طباطبایی، در کنار او می نشستیم و انصافاً هم، طلبه فاضل و کوشنده ای بود و با شناختی که این جانب از او داشتم بسیار بعید به نظر می رسید که این چنین بر ضد استاد خود، قیام کند و تا مرز تکفیر آن بزرگوار پیش برود. . .

البته بعضی از دوستان نقل می کنند که علامه طباطبایی در یک نظرخواهی مشورتی، موضوعی را درباره نام برده صلاح ندیده بود و گویا همین مسئله موجب رنجش شدید وی و عامل انتقام جویی و مبارزه به اصطلاح علمی گردید. . . ! در حالی که در همان دوران، اساتید و علما و فضلای بسیاری برتر از نام برده در حوزه ها حضور داشتند که در صورت صحت ادعاهای نام برده و انحراف «عقیدتی» استاد و یا داشتن «مرام فاسد»! ساکت نمی نشستند و به پاسخ گویی می پرداختند.

همان طور که اگر آیت اللَّه حکیم اباطیلی به عنوان فتوی صادر کرده و مروج «وهابی گری» شده بودند، علمای عظام نجف اشرف ساکت نمی نشستند.

البته بحث حوزوی در زمینه مسایل فلسفی، کلامی، فقهی و. . . از هزار سال پیش وجود داشته و اکنون هم وجود دارد، ولی بحث و جدل نیکو، با هتاکی و بی تقوایی و اتهام پراکنی، فاصله ای نامحدود دارد و انصاف و عدل حکم می کند که به پیروی از ائمه هدی (ع) در مسایل عقیدتی و مباحثه با مخالفان، همواره ادب و احترام را نگهداریم و اجازه ندهیم که تکفیر و تفسیق! نتیجه پایانی یک مباحثه علمی و منطقی باشد.

* دوستان و شاگردان علامه طباطبایی، پاسخی بر این اباطیل و اتهامات ندارند؟

چرا، بنده نخست به بهانه انتشار کتاب ترجمه ای او بنام «فرهنگ اسلامی» به نقد آن کتاب پرداختم [۳] که در مجله «مجموعه حکمت»-/ چاپ قم، منتشر گردید و قصد داشتم که در شماره بعد، به نقد کتاب دیگر وی-/ «حول المیزان»-/ بپردازم که مرحوم علامه طباطبایی وقتی از آن با خبر شدند، به من فرمودند: «ادامه امر ضرورتی ندارد. ما یک حرف هایی زده ایم، بعضی ها لپّ مطلب را متوجّه نشده اند، این است که به این قبیل امور متوسّل شده اند. بهتر است موضوع را مسکوت بگذارید» و ما هم امر استاد را اطاعت کردیم و به نقد «حول المیزان» نپرداختیم و متأسفانه چندی نگذشت که مؤلف نام برده، در عنفوان جوانی، به رحمت حق پیوست.

استمرار هجمه!

* مخالفت ها و یا به قول جناب عالی «هجمه» ها، بالاخره خاتمه یافت و یا هم چنان در محافل علمی، ادامه دارد؟

. . . علاوه بر مخالفت های قدیمی و بعضی از متحجران پیشینیان با علامه طباطبایی و اندیشه های ایشان، در زمان حاضر نیز گاهی مخالفت هایی بروز می کند که بعضی به ظاهر جنبه علمی و نقد دارد و بعضی هم متأسفانه جبنه هجمه! و سیاه نمایی. . . برای نمونه:

یکی از اساتید محترم فلسفه در دانشگاه علامه طباطبایی در گفت وگو با خبرنگار «آیین و اندیشه» در رابطه با مسئله «نهضت آزادی اندیشی» می گوید: «چون اسلام شناسی مناسب با زمان نداشته ایم، در بسیاری از مسایل دچار مشکل هستیم. . . !» آن گاه به بیان دیدگاه ها و برداشت های خود درباره آزادی از منظر قرآن، به این مسئله می پردازد که در جامعه آمریکا چون «مسئله تعریف شده» وجود دارد، هر کسی که بتواند راه حلی ارائه کند، مردم از او می پذیرند حتی اگر او «تازه دیپلم گرفته باشد».

نام برده که در گفت وگوی کوتاه خود، درباره بسیاری از مسایل جامعه و علوم انسانی و غیره سخن می گوید و سپس نوبت می رسد به «فلسفه اسلامی»، «ملاصدرا» و «علامه طباطبایی» که روزگاری استاد خود وی در حوزه علمیه بوده است. او می نویسد:

«منطق در کشور ما از تجربی بودن دور شده است. ما هنوز گرفتار «جنس و فصل» هستیم. در حوزه معرفت شناسی مشکل داریم برای این که پایه معرفت شناسی در کشور یونانی است و این باید تغییر یابد و من خود مشغول مسئله معرفت شناسی هستم. فلسفه ما مسئله دارد. من کتابی به نام «فلسفه چیست» نوشته ام که در آن به نقد متفکران اندیشمند مسلمان از جمله علامه طباطبایی و تعریفی که از فلسفه ارائه کرده پرداخته ام. معتقد هستم تعریف فلسفه از منظر علامه طباطبایی، کمر فلسفه را شکسته است و این تعریف فلسفه نمی تواند به روز و متحرک باشد.

از این نکته می توان به مسایل دیگر از جمله رابطه خودکامگی و فرهنگ، مشکلات سیاسی و اجتماعی جامعه، رابطه دولت و اپوزیسیون پرداخت. در این کتاب از مسئله کلی کشور تا جزییات پرداخته شده است. . . ».

ملاحظه می فرمایید که شاگرد سابق علامه و استاد محترم کنونی، چگونه به اثبات وجود می پردازد و همه مسایل مهم و مشکلات دنیا را هم مانند بعضی از سیاست مداران کنونی، حل و مدیریت می کند و در این راستا باکی ندارد حکم دهد که فلسفه اسلامی «یونانی» است و تعریف علامه از فلسفه هم کمر فلسفه را شکسته است! و طبق ادعای ایشان، این نکته ای است که کسانی چون آیت اللَّه شهید مرتضی مطهری، آیت اللَّه آقا رضی شیرازی، آیت اللَّه جوادی آملی، آیت اللَّه مصباح یزدی و نظایر آنها در حوزه ها متوجه آن نشده اند!. . .

صدور احکامی از این قبیل از استادی که خود در دانشگاه علامه طباطبایی درس فلسفه می دهد، بسیار شکفت انگیز است. او در این بحث نه از نوع تعریف علامه از فلسفه سخنی به میان می آورد و نه از شکل تعریف خود از فلسفه و البته ارجاع مسئله به کتابی خود نوشت، که در اختیار همگان هم نیست، مشکلی را حل نمی کند. در یک بحث منطقی و آکادمیک، با استانداردهای معقول و علمی، نخست باید اصل موضوع را مطرح ساخت و سپس به نقد آن پرداخت.

البته گله بعدی ایشان در این گفت وگو، اصل مشکل را روشن می سازد:

«. . . امروزه کسی مشتری طرح مسئله در فلسفه نیست و اگر کسی مطرح کند با روی خوش از او پذیرایی نمی شود. بنده به علت طرح مسئله فلسفه، دیگر راه به فرهنگستان و انجمن ندارم و از همه، غیر از من دعوت می شود. . . هزار بار هم التماس می کنم، یک سخنرانی برای من نمی گذارند. . . . و من کارم را متمرکز نقد کردم که حاصل آن حدود نهصد صفحه دارد و به طور مثال دلایلی که برخی از اندیشمندان م