فایل پاورپوینت کامل جنگ تبلیغاتی و تخریب غرب علیه اسلام

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جنگ تبلیغاتی و تخریب غرب علیه اسلام :

جهانی سازی در یکی از ابعاد خود به معنی تبعیت ناخودآگاه غیرغربی از ارزش ها و مفاهیم غربی است، حتی اگر این ارزش ها و مفاهیم با منافع ملت های غیرغربی در تضاد باشد. جهانی سازی ارزش ها به معنی شبیه سازی ناخودآگاه انسان با مردان (سفیدپوست) استعمارگر است.

ادوارد سعید در پایان کتاب فرهنگ و امپریالیسم می نویسد که یکی از آسیب های استعمار به ملت های در حال توسعه این است که هویت ویژه ای را مخصوص به خود آن ها نشان می دهد، این در حالی است که این هویت برگرفته از تقسیم بندی هایی است که استعمار در راستای خدمت به منافع خود، آن ها را ایجاد کرده است، به عنوان مثال برای ساکنان رواندا و بوروندی این گونه وانمود می کند که تقسیمات هوتو و توتسی در نتیجه رویکردهای اجتماعی عمیق است.

گفتمان تاریخی غرب در زمینه خصومت با اسلام نیز از سوی برخی مسلمانان دنبال می شود، این در حالی است که کشورهای غربی ابزارهای جنگ های گذشته خود در کشورهای عرب و مسلمان را بار دیگر روی کار آورده اند. البته کاخ سفید چندی پیش کنگره ای برای مبارزه با افراط گرایی برگزار کرد و تعدادی از «عناصر معتدل» از عربستان سعودی، امارات، مصر، قطر، اوگاندا، بحرین و اردن به علاوه نمایندگانی از قزاقستان را به آن دعوت کرد تا ما در مورد متجاوزان به حقوق بشر در غرب چیزی نگوییم.

آمریکا تصمیم به مبارزه با افراط گرایی گرفت، همان طور که در طول جنگ سرد با مظاهر افراط گرایی چپ گرا لائیک و روشن فکری و فمینیستی در تمامی کشورهای در حال توسعه مبارزه کرد. این کشور با همکاری دولت عربستان، اردن و پاکستان ارزش های موسوم به افراط گرایی واپس گرای اسلامی را برای کنار زدن مارکسیسم ترویج کرد. آمریکا در آن زمان به بسیج دینی و مذهبی مسلمانان برای مبارزه با رویکردهای روشن فکری و لیبرالیسم در زمان جنگ سرد تشویق می کرد.

باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا به علت این که در کنار اسم بردن از گروه های افراطی، از واژه اسلام گرایان استفاده نکرده بود، از سوی تیم سیاست مداران آمریکایی هدف انتقادات گسترده قرار داشت، چرا که از نظر آمریکایی ها افراط گرایی مقارن با نام اسلام است. افراطی خواندن رویکردهای اسلامی در راستای منافع سیاسی موجود و جنجال گسترده و بی پایانی است که در جهان به وجودآمده است. آیا اسلام بی گناه است یا گناه کار است؟

محکوم کردن اسلام یکی از مهم ترین ویژگی های نحوه تعامل غرب با این دین است. از دیدگاه غرب، اسلام همواره در مظان اتهام قرار دارد، چه در قرون وسطی و چه در دوره لیبرالیسم استعماری. به همین علت، توحش گروه تروریستی داعش حوادث در غرب و شرق بر سر زبان ها قرار دارد. این گروه از لحاظ تاکتیکی و هدف، اقدامات تروریستی را دنبال می کند و با ایجاد تروریسمی جدید، در این مسیر گام نهاده است.

با این وجود، داعش وسایل شکنجه های جدیدی را اختراع نکرده و هیچ دیدگاه جدیدی برای منطقه ما به وجود نیاورده است. داعش اجرای عملی دیدگاه حاکم در عربستان سعودی است که البته اجرای حکم های آن را از طریق تصاویر تلویزیونی منتشر می کند. این در حالی است که رژیم آل سعود کسانی که جرأت تصویربرداری یا تهیه فیلم و عکس از قطع سر متهمان یا شلاق زدن مستمر آن ها در میدان های عمومی نمایند، را مجازات می کند.

در غرب تلاش شده تا توحش همواره در کنار اسلام قرار گیرد، حتی در شرق نیز گاهی اوقات این موضوع دنبال می شود، به ویژه وقتی که شرق شناسان بومی (غالبا کلیسایی) مطالبی را در زمینه خصومت و نفرت از اسلام بیان می کنند. گفتمان نفتی عربستان سعودی که در حمایت از غرب و رژیم صهیونیستی قرار دارد نیز مبتنی بر انتشار مجدد و تزریق بسیاری از مطالب غربی – صهیونیستی بر ضد اعراب و مسلمانان است، از همین رو است که می بینیم بسیاری از صفحات روزنامه های الشرق الاوسط و المجله که از سوی خاندان حاکم عربستان سعودی تأمین مالی می شوند، مملو از نوشته های افراط گرایان صهیونیسم و افرادی است که دشمنی خود با اسلام را در غرب به اثبات رساندند.

هفته نامه المجله مقاله ای طولانی از «جوشوا مرافچیک» منتشر کرد. این فرد صهیونیست یک چهره آکادمیک یا کارشناس امور خاورمیانه نبود، بلکه تنها تخصص وی ضدیت با اعراب است و در این مسیر صهیونیستی گام نهاده است تا نوشته های «ادوار سعید» را مورد نقد و توهین قرار دهد. حامیان حرمین شریفین نیز به ترویج کنندگان دیدگاه های ضد صهیونیستی تبدیل شده اند و این روند وجهه اسلام را در شرق و غرب تخریب می کند.

آیا می توان از وحشی گری یا تروریسم اسلامی صحبت کرد؟ چرا بعد از گذشت نیم قرن از جنایت ها و اقدامات ترویستی از سوی یهودی ها، لکه تروریسم یهودی به آن ها نمی چسبد؟ البته برچسب تروریسم به دین در هر دو حالت اشتباه است، چه تعداد پیروان آن دین کم باشد یا زیاد، چرا که وحشی گری مشابه دین نیست و این لائیک ها و ملحدها هستند که سعی دارند هر نوع تروریسم یا وحشی گری را به دین پیوند دهند.

این بدان معنا نیست که ضرورتاً همه پیروان ادیان از تمامی اتهامات مطرح شده در این حالت ها مبرا هستند، چرا که به عنوان مثال حاکمیت کلیسای کاتولیک به عنوان بالاترین مرجع دینی مسیحیت در طول تاریخ مسئول اعلام رسمی جنگ های صلیبی و قاچاق زنان تحت عنوان مبارزه با ساحره ها بوده است، یا در زمانی که حاکمیت سیاسی را در دست داشت، اقلیت ها را سرکوب می کرد. این وصله بنا به یک علت ساده به اسلام نمی چسبد، چرا که حاکمان طاغوتی در جهان اسلام بیش از این که به دین مرتبط باشند، با استعمار مرتبط هستند.

صحبت از وحشی گری در اسلام این نکته را ضروری می سازد که فرضیه نسبت عاملان این اقدامات یا حاکمان مسلمان به دین اسلام بررسی شود. برخی نویسندگان از جمله «هادی العلوی» در کتاب «تاریخ شکنجه در اسلام» سعی کردند شکنجه ها و جنایت ها را به صورت کلی به اسلام نسبت دهند، اما چنین تعمیمی می تواند منجر به ترویج دیدگاه های سنتی شرق شناسان شود. به صورت دقیق نمی توان جنایت های تعدادی از مسلمانان را به دین نسبت داد. چنین تعمیمی هرگز در یهودیت یا مسیحیت انجام نمی شود.

روش کنونی غربی بر دو موضوع اصرار دارد؛ اول این که اقدام هر مسلمانی را در هر نقطه ای از دنیا به اسلام نسبت داده و دین را سرزنش کند و دوم این که برای تغییر دیدگاه های اسلامی و تفسیر نصوص دینی بر اساس منافع غرب و رژیم صهیونیستی تلاش می کند. من در پاسخ به روزنامه نگار نیویورک تایمز در سال ۱۹۹۳ و بعد از حوادث دوره اول در انفجار مرکز تجارت جهانی گفتم که هدف من نفی تهمت تروریسم از برخی مسلمانان نیست، بل