فایل پاورپوینت کامل رابطه تعلیم و تربیت در معارف اسلامی

با فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه تعلیم و تربیت در معارف اسلامی یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه تعلیم و تربیت در معارف اسلامی شامل 56 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه تعلیم و تربیت در معارف اسلامی را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل رابطه تعلیم و تربیت در معارف اسلامی با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل رابطه تعلیم و تربیت در معارف اسلامی بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل رابطه تعلیم و تربیت در معارف اسلامی با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل رابطه تعلیم و تربیت در معارف اسلامی وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل رابطه تعلیم و تربیت در معارف اسلامی با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل رابطه تعلیم و تربیت در معارف اسلامی مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رابطه تعلیم و تربیت در معارف اسلامی :

رُوِیَ عَن رَسولِ الله صلی الله علیه و آله و سلم قال: «إِنَّ الغَیرَهَ مِنَ الایمانِ؛[۱]غیرت از نشانه های ایمان است.

بحث راجع به تربیت بود. «تربیت» از «غیرت» نشأت گرفته است. در گذشته درباره محیط هایی که انسان در آن ساخته می شود و به عبارتی در ابعاد گوناگون تربیت می شود و روش گفتاری و رفتاری می گیرد، صحبت شد و عرض کردم که چهار محیط است که این اثر را بر روی انسان دارد؛ محیط های خانوادگی، آموزشی، شغلی و رفاقتی. البته فضای پنجمی هست که حاکم بر این محیط ها است که این را ـ إن شاءالله ـ بعداً توضیح خواهم داد. بحث راجع به محیط خانوداگی و اثرگذاری آن بر روی انسان بود و روش گفتاری و رفتاری گرفتن انسان در تمام ابعاد گوناگون را در آن جلسات بحث کردیم.

محیط دوم؛ محیط آموزشی

وقتی انسان در محیط آموزشی قرار می گیرد، در این محیط به تعلیم و تعلّم که همان «رابطه استاد و شاگردی» است، می پردازد. این محیط، بالاتر از محیط خانوادگی است. چون انسان چه بخواهد و چه نخواهد، روحش در ابعاد گوناگون در این محیط شکل می گیرد که بعد این مطلب را بیشتر باز خواهم کرد. در اینجا چند بحث مطرح است که من به اینها اشاره می کنم.

فایل پاورپوینت کامل رابطه تعلیم و تربیت در معارف اسلامی

رابطه تعلیم و تربیت چیست و چرا ما اینها را کنار هم می گذاریم؟ تعلیم و تعلّم مسأله آموزش است و در کنار آن مسأله تربیت مطرح می شود که عبارت است از روش گرفتن انسان از غیر و روش دادن به غیر. اگر دقت کنیم، می بینیم کسی که تزریق علم می کند و در مقام معلّم قرار می گیرد، در کنار بحث آموزش، به انسانِ مقابل خودش روش رفتاری و گفتاری هم می دهد که من قبلاً این رابطه را بحث کرده ام. لذا ما در معارف اسلامی، هم از نظر آیات و هم از نظر روایات، می بینیم که این دو مورد را کنار هم مطرح می کنند. یعنی هرگاه مسأله تعلیم و تعلّم را مطرح می کنند، در کنارش هم مسأله تربیت که جنبه های تأدیبی و روش دادنی دارد را هم می آوردند. در معارف اسلامی این دو مورد را کنار هم می گذارند که این امر نشان می دهد که باید جهتی در کار باشد که من فهرست وار به بعضی از آنها اشاره می کنم.

تعلیم و تزکیه در آیات قرآن

ما آیات متعددی داریم که در باب تعلیم و تزکیه مطرح شده است که تزکیه همان تربیت نفس است. مثلاً در سوره بقره دارد: «کما أَرْسَلْنا فیکمْ رَسُولاً مِنْکمْ یتْلُوا عَلَیکمْ آیاتِنا وَ یزَکیکمْ وَ یعَلِّمُکمُ الْکتابَ وَ الْحِکمَهَ وَ یعَلِّمُکمْ ما لَمْ تَکونُوا تَعْلَمُون»[۲] این آیه شریفه، سه مأموریت را برای انبیا مطرح می کند؛ اوّل: «یتْلُوا عَلَیکمْ آیاتِنا» تلاوت آیات الهی است که من این مطلب را در گذشته بحث کرده ام و الآن جای بحث آن نیست. به طور خلاصه اوّلین هدف و وظیفه انبیاء این است که آنها به ابناء بشر «بیدار باش» می دهند تا آنها را از خواب غفلت بیدار کنند. وقتی که بشر از خواب غفلت بیدار شد و متوجه انسانیت و جنبه الهی خود شد، مأموریت دوم مطرح می شود که فرمود: «وَ یزَکیکمْ»؛ یعنی بحث تزکیه را مطرح می کند. حالا که انسان چشم باز کرد و از خواب غفلت بیدار شد، مسأله تربیت و تطهیر نفس مطرح می شود. این به جهت اهمیت مسأله تربیت نفوس است. بعد از آن هم مأموریت سوم است که می فرماید: «وَ یعَلِّمُکمُ الْکتابَ وَ الْحِکمَهَ»؛ این هم جزء مأموریت انبیا است. لذا انبیا هم مأمور به تعلیم انسان ها هستند و هم مأمور به تربیت آنها.

تربیت نفوس، اوّلین مأموریت انبیا

در سوره آل عمران آمده است: «لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَی الْمُؤْمِنینَ إِذْ بَعَثَ فیهِمْ رَسُولاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ یتْلُوا عَلَیهِمْ آیاتِهِ وَ یزَکیهِمْ وَ یعَلِّمُهُمُ الْکتابَ وَ الْحِکمَه»[۳] خداوند بر مومنین منّت گذاشت که پیامبری از خودشان برای تلاوت آیات، تزکیه جان ها و تعلیم کتاب برانگیخت. مفادّ این آیه هم همان مطلب قبلی است. آیه دوم سوره جمعه هم که معروف است که می فرماید: «هُوَ الَّذی بَعَثَ فِی الْأُمِّیینَ رَسُولاً مِنْهُمْ یتْلُوا عَلَیهِمْ آیاتِهِ وَ یزَکیهِمْ وَ یعَلِّمُهُمُ الْکتابَ وَ الْحِکمَهَ»[۴] از همه این آیات فهمیده می شود که مأموریت اوّلیه انبیا، همین مسأله تربیت و تزکیه نفوس است.

توجه به تربیت، پیش از تشکیل کلاس درس

گفتیم بحثمان درباره «محیط آموزشی» است. محیط آموزشی یعنی چه؟ هر محیطی که در رابطه با مسأله تعلیم و تعلّم است، داخل در این بحث است. مثلاً وقتی می خواهید کلاس درس درست کنید، بحث تعلیم و تعلّم مطرح است؛ حالا چه می خواهد این کلاس برای یک نفر باشد، چه هزار نفر. تعلیم، در کنارش خواه ناخواه تزکیه هم مطرح می باشد. این یک مأموریت الهی است که در هر محیط درسی و تعلیمی، باید بحث تزکیه و تربیت باشد. شما نگاه کنید که سرآمد مأموریت انبیا در این آیات، مسأله تعلیم و تزکیه است. لذا می بینیم خداوند در بحث محیط آموزشی که برای انبیای خود ترسیم می کند، این دو مورد را در کنار هم مطرح می کند؛ یعنی تعلیم و تربیت. پس به هیچ وجه جداسازی این دو مقوله صحیح نیست.

تعلیم و تزکیه در روایات

به سراغ روایات برویم. چند روایت را به عنوان نمونه می خوانم. در یک روایت از علی علیه السلام آمده است که حضرت خطاب به شخصی فرمود: «یا مُؤْمِنُ إِنَّ هَذَا الْعِلْمَ وَ الْأَدَبَ ثَمَنُ نَفْسِک؛ ای مومنِ به خدا! آنچه به تو ارزش می دهد علم و ادب تو است.» حضرت علم و ادب را کنار هم گذاشت و فرمود آنچه که به تو ارزش می دهد تنها «علم» نیست؛ بلکه در کنارش باید ادب و تربیت هم باشد. «فَاجْتَهِدْ فِی تَعَلُّمِهِمَا؛ پس در هر دو مورد کوشش کن!» یعنی این دو را نباید از یکدیگر جدا کنی. «فَمَا یزِیدُ مِنْ عِلْمِک وَ أَدَبِک یزِیدُ فِی ثَمَنِک وَ قَدْرِک»[۵] حضرت در اینجا بین «میزان علم و ادب شخص» از یک طرف و «قدر و ارزش او» از طرف دیگر موزانه برقرار کردند؛ می فرمایند هرقدر به علم و ادبت افزوده شود، به ارزش تو افزوده می شود. یعنی این دو مورد در کنار هم به انسان ارزش می دهد.

اخلاق نیکو را به آنها بیاموز!

در روایتی آمده است که پیغمبر اکرم صلّی الله علیه وآله وسلّم معاذ را به یمن فرستادند. حضرت به او مأموریت دادند که از طرف ایشان به آنجا برود و گروهی را سرپرستی کند. پیش از رفتنِ معاذ، حضرت خطاب به او فرمودند: «یا مُعَاذُ عَلِّمْهُمْ کتَابَ اللَّهِ وَ أَحْسِنْ أَدَبَهُمْ عَلَی الْأَخْلَاقِ الصَّالِحَهِ؛[۶] ای معاذ، به آنها قرآن یاد بده و ادبشان را بر اساس اخلاق نیکو بیارای.» حضرت به مسأله تعلیم کتاب و تربیت، با هم اشاره فرمودند. «وَ أَحْسِنْ أَدَبَهُمْ عَلَی الْأَخْلَاقِ الصَّالِحَهِ». یعنی روش رفتاری و گفتاری خوب و شایسته به آنها بده! ما احادیث زیادی در این رابطه داریم که من همین طور به عنوان نمونه می خوانم و خوب هم هست که اینها را بگوییم. از جمله روایتی از علی علیه السلام است که حضرت فرمود: «الْعِلْمُ وِرَاثَهٌ کرِیمَهٌ وَ الْآدَابُ حُلَلٌ مُجَدَّدَهٌ»[۷] می بینید که باز علم و ادب با همدیگر مطرح شده است.

تربیت «خود»، مقدّم بر تربیت «دیگران»

در نهج البلاغه آمده است: «وَ مُعَلِّمُ نَفْسِهِ وَ مُؤَدِّبُهَا أَحَقُّ بِالْإِجْلَالِ مِنْ مُعَلِّمِ النَّاسِ وَ مُؤَدِّبِهِمْ»[۸] یعنی کسی که به خودش آموزش می دهد و خود را تربیت می کند، بیشتر از معلّم و مربّی دیگران سزاوار احترام و بزرگداشت است. اگر خودت به خودت چیز یاد دهی، بعد هم خودت را تربیت کنی، تو برای تجلیل سزاوارتر از آن کسی هستی که دیگران را آموزش می دهد و تربیت می کند. یعنی تو «خودت» مقدّمی که شعور پیدا کنی و روش اخلاقی و روش رفتاری صحیح را بیاموزی. لذا کسی که دارد خودش را می سازد، او سزاوارتر است که تجلیل شود تا آن کسی که از خود غافل است و دنبال سازندگی دیگران رفته است.

«علم و ادب» دوشادوش یکدیگر، در تمام محیط ها

جلسه گذشته در همین رابطه روایتی را از امام صادق علیه السلام مطرح کردم که حضرت فرمودند: «لَا یزَالُ الْمُؤْمِنُ یورِثُ أَهْلَ بَیتِهِ الْعِلْمَ وَ الْأَدَبَ الصَّالِحَ حَتَّی یدْخِلَهُمُ الْجَنَّهَ؛[۹] یعنی مؤمن دائماً برای خاندانش علم و ادب به جا می گذارد تا آنها را به بهشت وارد کند.» این روایت مربوط به محیط خانوادگی است؛ امّا من این را خواندم که بگویم در آنجا هم علم و ادب کنار همدیگر است. لذا مؤمن این طور است که اوّل برای خاندان خودش «علم» می گذارد و یکی هم «ادب شایسته»؛ یعنی هم تعلیم و هم تربیت. در مجموعه معارف ما، چه در آیات و چه در روایات، محیط آموزشی همراه با تربیت مطرح شده است. یعنی محیط تعلیمی باید همراه با تربیت باشد. اینکه می گوییم باید همراه باشند، یعنی این دو باید با هم و دوشادوش هم باشند. این یک مط