فایل پاورپوینت کامل تفسیر دعای سحر۱۰

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تفسیر دعای سحر۱۰ :

اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک مِنْ اسْمآئِک بِاکبَرِها وَ کلُّ اسْمآئِک کبیرَهً؛ اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک بِاسْمآئِک کلِّها.

تفسیر ادبی

از نظر لغت «اسم» به معنای علامت و نشانه است. لکن در عرف، غلبه پیدا کرده و به آن چیزی که «اسم» برای چیزی بگذارند اصطلاح شده است؛ یعنی علم برای چیزی است که به آن «اسم» می گویند. یک حرف مشهور در میان اصحاب است که می گویند: «اسماءُ اللَّه توقیفی است.»…مراد از اسما در «اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک مِنْ اسْمائِک»، «رحمان»، «رحیم»، «قیوم»، «قدّوس»، «سلام» و اسم هایی است که در دعاها و قرآن شریف دیده می شود. و صفات خدا در قرآن گاهی به طور علمیت گفته شده، چنان که در دعاها هم فراوان است: «یا اللَّهُ یا رَحْمنُ یا رَحیمُ.» اسم های یادشده، عَلَم است و خدا را به این اسم ها که از طرف ذات مقدس برای خودش گذاشته شده، می خوانیم. گاهی هم به طور وصفی است: «بسم اللَّه الرحمن الرحیم.» در این جا رحمان و رحیم، وصف برای اللَّه است، نه اسم.

شرح عرفانی

عارف، یعنی کسی که به در خانه خدایش رفته است، گاهی به اسمای پروردگار عالم و صفات او توجه پیدا می کند و می بیند که در میان اسما اسمی به نام «اسم اعظم» و «اسم اکبر» داریم، لذا می گوید: «اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک مِنْ اسْمائک بِاکبَرِها؛ ای خدا! به درخانه تو آمده ام، توجهم به اسمای توست به بزرگ ترین اسم هایت تو را قسم می دهم.» در همین حال توجه پیدا می کند که همه اسما و صفات عین ذات او هستند، لذا می گوید: «وَ کلُّ اسْمآئک کبیرَهً اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک بِاسْمائک کلِّها؛ ای خدا! همه اسمائت بزرگ اند، به در خانه تو آمده ام، و تو را به همه اسمائت قسم می دهم؛ یعنی تو را به ذات مقدست قسم می دهم.» گاهی هم توجه می کند که فیض مقدس از اسمای خداست؛ بنابراین می گوید: «اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک مِنْ اسْمائک بِاکبَرِها؛ خدایا! به درخانه تو آمده ام، نظرم به رحمت واسعه توست. خدایا! تو را به آن اسمی که بزرگ ترین اسم های تو در اسمای افعال است و به حقیقت محمد صلی الله علیه و آله قسم می دهم.» گاهی توجه پیدا می کند که فیض مقدس بسیط است، در این حال می گوید: «وَ کلُّ اسْمآئک کبیرَهً اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک بِاسْمائک کلِّها؛ ای خدا! به در خانه تو آمده ام، تو را به رحمت واسعه ات که یک چیز بیشتر نیست، قسم می دهم.»

درس ولایی

عارف گاهی توجه به اهل بیت دارد و این که اهل بیت اسمای حسنای خدا هستند، وی در حال کثرت است و چهارده نفر را می بیند، لذا می گوید: «اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک مِنْ اسْمائک بِاکبَرِها؛ ای خدا! به در خانه ات آمده ام، تو را به حقیقت محمد صلی الله علیه و آله که بزرگ ترین اسمای توست قسم می دهم.» وی در همان حال توجه پیدا می کند که اهل بیت نور واحد، اسم واحد و کمال واحدند، در این حال می گوید: «وَ کلُّ اسْمآئک کبیرَهً اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک بِاسْمائک کلِّها؛ ای خدا، به درخانه ات آمده ام، نظرم به چهارده معصوم است، چهارده معصوم را به در خانه ات شفیع آورده ام. ای خدا! تو را به این چهارده معصومی که نور واحدند، قسم می دهم.»

تذکر اخلاقی

وقتی که عارف در خانه خدا برود و بگوید: «اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک مِنْ اسْمائک؛ ای خدا! به درخانه ات آمده ام، توجهم به اسمای توست.» اگر دل و زبان او هم بگوید: «اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک مِنْ اسْمائک.» و دل او مظهر صفت جلال و جمال خدا باشد، خواه ناخواه به جایی می رسد که صفات و اسمای جمال و جلال خدا بر دلش حکومت پیدا می کند: «