فایل پاورپوینت کامل تفسیر دعای سحر ۵

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تفسیر دعای سحر ۵ :

اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک مِنْ عَظَمَتِک بِاعْظَمِها وَ کلُّ عَظَمَتِک عَظیمَهٌ؛ اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک بِعَظَمَتِک کلِّها.

تفسیر ادبی

لغت «عظمت» به معنای کبریایی است و معمولًا در چیزی که صفات عالی داشته باشد استعمال می شود. اگر چیزی از نظر معنا بزرگ باشد به او «عظیم» می گویند، و اگر از نظر ظاهر وسعه وجودی بزرگ باشد به او «کبیر» گفته می شود.

شرح عرفانی

توضیح این جمله چنین است: پروردگار عالم از نظر ذات عظیم است، زیرا ذات مقدس پروردگار مستجمع جمیع صفات کمالیه است. هم چنین از نظر صفات هم عظیم است، زیرا هر جمالی و هر جلالی مظهر صفات جمالی و جلالی و اسماء اوست. همه جمال ها ناشی از آن جاست. همه خوبی ها ناشی از اسما و صفات پروردگار عالم است. او از نظر فعل هم عظیم است، زیرا همه افعال خدا دقیق، تمام و کامل است، و به هر کسی و هر چیزی آن چه را که سزاوار بوده، داده است.

روشن است که ذات مقدس الهی و صفت قیومیت پروردگار، اعظم از همه صفات اوست، و عقل اول یعنی حقیقت محمّدیه صلی الله علیه و آله اعظم از همه مخلوقات اوست. وقتی که چنین باشد، عارف و داعی، آن کسی که به درخانه خدا رفته است، ممکن است توجه به ذات مقدس خدا داشته باشد؛ لذا در آن حال که نظر به صفات و اسماء دارد، می گوید: «اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک مِنْ عَظَمَتِک بِاعْظَمِها؛ ای خدا! از تو سؤال می کنم، درخانه ات آمده ام. توجهم به عظمت توست و تو را به بزرگ ترین عظمت هایت قسم می دهم.» (خدایا! تو را به ذات مقدست قسم می دهم.) یا این که: خدایا! تو را به قیومیتت قسم می دهم که عالم هستی وابسته به آن قیومیتت است. ناگهان توجه می کند به این که صفات عین ذات خداست؛ لذا می گوید: «وَ کلُّ عَظَمَتِک عَظیمَه؛ خدایا! همه عظمت هایت عظیم است، و یک چیز بیشتر عظیم نیست و آن ذات مقدس توست. اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک بِعَظَمَتِک کلِّها؛ خدایا! در خانه ات آمده ام، به عظمتت تو را قسم می دهم.» و تو را به ذات مقدّست که مستجمع همه صفات کمال است و همه اسما و صفات به نحو عینیت در آن جاست، قسم می دهم. عارف ممکن است در اسماء افعال باشد؛ یعنی نظر به فیض مقدس داشته باشد، در آن حال کثرات را می بیند، و می نگرد که موجودات در این عالم اتَمّ و اعظم دارند؛ لذا می گوید: «اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک مِنْ عَظَمَتِک بِاعْظَمِها؛ خدایا! در خانه ات آمده ام، توجه به عظمتت دارم و به عظیم ترین موجوداتت تو را قسم می دهم.» (به حقیقت محمد صلی الله علیه و آله تو را قسم می دهم). در توجه دیگری که می بیند فیض مقدس بسیط است و یک چیز بیشتر نیست و آن تجلّی حق تعالی است؛ لذا در آن توجه می گوید: «وَ کلُّ عَظَمَتِک عَظیمَه؛ اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک بِعَظَمَتِک کلِّها؛ خدایا! در خانه ات آمده ام، به رحمت واسعه ات تو را قسم می دهم. خدایا! به آن فیض مقدس تو را قسم می دهم که بسیط است، تجلّی و رحمتی است از طرف تو. خدایا! تو را به آن بساطتِ فیض مقدس قسم می دهم.»

درس ولایی

گاهی داعی در قَسَم اش وقتی که در خانه خدا می رود، توجه به اهل بیت علیهم السلام دارد؛ اهل بیتی که مظهر صفات جمال و جلال پروردگار عالمند. عارف در این حال کثرت، چهارده معصوم را می بیند. در این نظر می گوید: «اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک مِنْ عَظَمَتِک بِاعْظَمِها؛ خدایا! در خانه ات آمده ام، و توجه به عظمتت دارم و به عظیم ترین عظمت هایت، یعنی حقیقت محمدی صلی الله علیه و آله تو را قسم می دهم.» اما در توجه دیگر ائمه معصومین را «کلّهُمْ نُورُ واحِد» می بیند که فرموده اند: «اوَّلُنا مُحَمّد، و اوْسَطُنا مُحَمَّدٌ و آخِرُنا مُحَمَّدٌ.^[۲]

در این نظر می گوید